ทันทีที่ผลักประตูเข้าไป กลิ่นหอมเข้มข้นก็พุ่งตรงเข้าจมูกประหนึ่งสิ่งมีชีวิต ราวกับตะขอร้อนจัดเกี่ยวกระชากความหิวโหยดั้งเดิมที่ซ่อนอยู่ลึกในกระเพาะอย่างแม่นยำ
หิวจัง!
ความคิดนี้แทบจะพุ่งชนสมองของหลีเกอทั้งสี่คนพร้อมกัน น้ำลายเอ่อขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ กระเพาะบิดเกร็งจนรู้สึกกลวงโบ๋
“ลูกค้าทั้งสี่ท่าน! เชิญทางนี้เลยครับ เร็วเข้า ๆ~~” พนักงานเสิร์ฟที่ผูกผ้ากันเปื้อนสีน้ำเงินเข้มและมีอักษร “ของสด” พิมพ์อยู่ตรงอกเดินเข้ามาต้อนรับพร้อมรอยยิ้มเกินจริง “พอดีมีโต๊ะเพิ่งว่างครับ!”
น่าประหลาดตรงที่ ตั้งแต่ก้าวเข้าประตูร้าน ร่างกายของทั้งสี่คนก็คล้ายถูกโปรแกรมที่มองไม่เห็นเข้าควบคุม จนสูญเสียอำนาจในการบังคับตัวเอง
พวกเขาเหมือนหุ่นเชิดที่ถูกจูง เดินตามพนักงานเสิร์ฟไปอย่างเงียบงันและว่าง่าย ผ่านโถงใหญ่ที่อบอวลด้วยไอร้อนและมีลูกค้านั่งเต็มทุกโต๊ะ
ในที่สุดก็ถูกพาไปยังโต๊ะหมายเลข 18
โต๊ะสี่เหลี่ยมธรรมดาตัวนั้นมีชายสองหญิงสองนั่งอยู่ แต่ละคนกินจนหน้าเป็นมัน ท้องป่องนูนจนเสื้อผ้าตึงเปรี๊ยะ
หม้อซุปน้ำมันแดงบนโต๊ะยังเดือดปุด ๆ แต่ไม่มีวัตถุดิบเหลือให้ตักแล้ว ทั้งสี่คนยังคงใช้ตะเกียบคุ้ยหาในน้ำซุปเดือดพล่านซ้ำแล้วซ้ำเล่าอย่างไร้จุดหมาย
พนักงานเสิร์ฟยิ้มไม่เปลี่ยนขณะเดินเข้าไปใกล้ “ลูกค้าทานเสร็จแล้วใช่ไหมครับ? ไว้แวะมาใหม่นะครับ!”
สิ้นเสียง ทั้งสี่คนนั้นก็หยุดตะเกียบและลุกขึ้นพร้อมกัน ท่วงท่าแข็งทื่อเป็นจังหวะเดียวกัน
พวกเขาไม่ได้เดินไปทางประตูหน้า แต่หันหลังกลับแล้วเดินโซเซมุ่งตรงเข้าไปยังส่วนลึกของครัว ก่อนจะหายลับไปหลังม่านประตูที่เปื้อนมันเยิ้ม