จี้เฟยอวี๋กดเสียงต่ำลงราวกับกำลังอุบความลับ สีหน้าเหมือนคนที่รู้ความลับสุดยอด «ขโมยที่พวกมันตามหาคือ... หน้ากาก!»
หลีเกอ «...» เธอเบือนหน้าหนีอย่างไร้อารมณ์ แอบกลอกตาใส่
หลินซือเถากลับตบโต๊ะดังปัง «เหลวไหล! ผู้ยิ่งใหญ่หน้ากากเป็นคนระดับไหน จะไปขโมยของพวกมันได้ยังไง?!»
หลีเกอก้มหน้าลงเงียบ ๆ พลางเห็นด้วยในใจ: นั่นสิ นั่นเรียกว่าขโมยที่ไหน? ชัด ๆ ว่าเธอใช้ความสามารถของตัวเองล้วงมันออกมาเอง
จี้เฟยอวี๋ยักไหล่ ในที่สุดก็เผยเจตนาที่แท้จริง เขาขยับเข้าใกล้หลีเกอแล้วถามเสียงเบา «ตอนนั้นที่ซีซื่อ คุณ ‘เอา’ อะไรไปกันแน่? ผมสงสัยว่าของที่คนสวมหน้ากาก ‘เอา’ ไป เป็นชิ้นเดียวกับของคุณ»
หลีเกอเข้าใจแจ่มแจ้งอยู่ในใจ ของสิ่งนั้นเกือบจะแน่นอนว่าเป็น «แก่นฝัน» แต่เธอจะยอมสารภาพตามตรงได้ยังไง?
ตอนอยู่ซีซื่อ เธอไม่ได้ล้วงแก่นฝันออกมาต่อหน้าหลินซือเถากับคนอื่น ๆ ดังนั้นตอนนี้จึงไม่ต้องกังวลว่าจะถูกจับได้คาหนังคาเขา
ยิ่งไปกว่านั้น แม้แก่นฝันจะล้ำค่า แต่ก็ไม่ได้มีเพียงชิ้นเดียว พูดได้แค่ว่าเธอบังเอิญล้วงได้ชิ้นที่พิเศษที่สุดทั้งสองครั้ง
แต่เรื่องนี้กลับชวนให้เกิดคำถามที่ลึกซึ้งยิ่งกว่าเดิม: แก่นฝันดอกคามิลเลียแห่งซีซื่อกับแก่นฝันแมงมุมแห่งเมืองไห่ นอกจากจะมอบความสามารถที่เหนือกว่าผู้ตื่นรู้ทั่วไปให้เธอแล้ว ยังซ่อนสรรพคุณอื่นที่ยังไม่ถูกค้นพบไว้อีกหรือไม่?
ไม่อย่างนั้น สิ่งมีชีวิตฝันร้ายพวกนั้นจะเดือดดาลและไล่ตามไม่เลิกขนาดนี้ไปทำไม?
คิดไม่ออกก็วางไว้ก่อน ขอแค่เธอสังหารเผ่าพันธุ์ประหลาดให้มากพอ มากจนสิ่งมีชีวิตฝันร้ายพวกนั้นต้องสั่นสะท้าน ยังจะกลัวอีกหรือว่าจะไขความลับเหล่านี้ไม่ได้?