ครึ่งชั่วโมงต่อมา ภายในอพาร์ตเมนต์แห่งหนึ่งใกล้ฮอลล์จัดคอนเสิร์ต
จี้เฟยอวี๋เปิดเครื่องปรับอากาศ ก่อนหยิบเสื้อขนเป็ดบนโซฟามาห่อตัวจนมิดชิด
หลินซือเถาอ้าปากค้าง «พ่อหนุ่ม! นายอ่อนแอขนาดนี้เลยเหรอ?»
จี้เฟยอวี๋เงียบไปสามวินาที «พูดจาให้มันสุภาพหน่อย»
«ถ้าอย่างนั้นนายก็สุภาพก่อนสิ บอกมาว่านายเป็นใครกันแน่?» หลีเกอยืนพิงประตูอพาร์ตเมนต์ มือข้างหนึ่งหิ้วค้อนยักษ์ไว้
หลินซือเถาถาม «หมายความว่ายังไง? เขาไม่ใช่จี้เฟยอวี๋หรือไง?» เธอเผลอตั้งท่าเตรียมขว้างก้อนอิฐขึ้นมา
มือของตู้เจวียนวางอยู่บนถังขยะตลอดเวลา
จี้เฟยอวี๋เงียบงัน เขารูดซิปเสื้อขนเป็ดขึ้นจนสุด เหลือให้เห็นเพียงดวงตาคู่หนึ่งที่ไร้ชีวิตชีวา
บรรยากาศในห้องนั่งเล่นตึงเครียดราวกับพร้อมปะทุ เสียงเอะอะและเสียงไซเรนจากด้านนอกดังไม่ขาดสาย
ผ่านไปพักใหญ่ เขาจึงเอ่ยเสียงหงอย «ผมเองก็ไม่รู้ว่าตัวเองเป็นใคร ตอนฟื้นขึ้นมา ผมก็อยู่ในร่างนี้แล้ว»
หลินซือเถากับตู้เจวียนต่างมีสีหน้าเหมือนเห็นผี
สีหน้าของหลีเกอยังคงไม่เปลี่ยน เธอเพียงกำด้ามค้อนแน่นขึ้นอีกนิด ตอนเห็นจี้เฟยอวี๋ลงมือในโลกฝันร้าย เธอก็รู้สึกแล้วว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง
การต่อสู้ของหมอนี่ไม่เลว แต่สมรรถภาพทางกายกลับตามไม่ทันอย่างเห็นได้ชัด
หลีเกอเองก็เป็นคนที่กลับชาติมาเกิดใหม่ หากมีคนกลับชาติมาเกิดอีกคนโผล่มา ก็ดูจะไม่ใช่เรื่องเหนือความคาดหมายอะไร
เสียงของหลินซือเถาสั่นเครือ «โอ๊ย คุณพระช่วย นี่มันคืนชีพจากหลุมศพชัด ๆ นาย... ในเมื่อนายจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าตัวเองเป็นใคร แล้วทำไมถึงตามหาหลีเกอล่ะ?»
«อย่าคิดปฏิเสธนะ หลินเป่ยกับโจวเยวี่ยกลายเป็นเผ่าพันธุ์ประหลาดไปแล้ว พวกเขาสารภาพหมดแล้ว! นายก็ตามหาหลีเกออยู่เหมือนกัน!»