เผ่าพันธุ์ประหลาดที่ราชาเพลงฉีกลายร่างไปนอนแผ่อยู่บนเวทีราวกับกองเนื้อเน่า แก่นของมันถูกควักออกไปแล้ว
ร่างหนอนเนื้อส่วนใหญ่ที่เหลือก็ค่อย ๆ สลายไปด้วยความเร็วที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า
หลีเกอยืนอยู่ริมซากศพของมัน มือกำผลึกก้อนหนึ่งไว้ สีหน้าคลุมเครืออ่านไม่ออก
นี่คือสิ่งที่เธอควักออกมาจากสมองของหนอนหมูตัวนี้ เธอต้องฝ่าความยากลำบากมากมาย ถึงขั้นเสี่ยงชีวิต ผลกลับกลายเป็นว่าในสมองของเจ้าตัวนี้มีแค่ผลึกฝัน
เห็นได้ชัดว่ามันไม่ถูกต้อง เจ้าตัวนี้กินคนไปตั้งมากมาย อีกทั้งระดับการปนเปื้อนก็สูงถึงเพียงนี้ ตามหลักแล้ว ในสมองมันควรจะเป็นแก่นฝันต่างหาก
ด้านหลังมีเสียงย่องแย่งดังขึ้น
“พะ... พี่ใหญ่?”
หลีเกอหันกลับไป มองหลินซือเถากับตู้เจวียนไล่ตั้งแต่หัวจรดเท้า เมื่อแน่ใจว่าทั้งคู่ไม่ได้บาดเจ็บหนัก ก็เห็นคนแปลกหน้าอีกสามคนตามหลังพวกเธอมา
หลีเกอไม่ได้มองพวกเขานานนัก เธอกวาดสายตาไปรอบ ๆ ก่อนจะหยุดที่ซากอาคารที่พังถล่มอยู่ไม่ไกล
ศีรษะหนึ่งหดกลับไปหลังซากอาคารอย่างรวดเร็ว
จี้เฟยอวี๋นั่นเอง
หลีเกอยิ้มเยาะในใจ หมอนี่ระวังตัวไม่เบา
“พี่ใหญ่! ขอบคุณที่ช่วยชีวิตพวกเราไว้! เอ่อ... พี่เห็นผู้หญิงที่ใช้ค้อนบ้างไหม?”
หลินซือเถารวบรวมความกล้าแล้วพูดว่า “เธอเป็นเพื่อนของพวกเรา! เธอเก่งมากเหมือนกัน ก่อนหน้านี้ยังเอาค้อนใหญ่แทงก้นหนอนด้วย!”
หลีเกอ “...ไม่เห็น”
หลินซือเถาห่อไหล่อย่างผิดหวัง เธอมองไปทางก้นหนอนแล้วถามหยั่งเชิงว่า “เอ่อ ค้อนของเพื่อนฉันยังคาอยู่ที่ก้นหนอน ฉันเอามันออกมาได้ไหม?”
หลีเกอพยักหน้า หลินซือเถาถอนหายใจโล่งอก รีบกล่าวขอบคุณแล้ววิ่งเหยาะ ๆ ไปทางก้นหนอน