ลานสนามกองพัน
ทุกคนเปลี่ยนเป็นเสื้อผ้าสะอาด เข้าแถวตั้งตรง
โจวจงอี้เดินมาถึง พยักหน้าเล็กน้อย "สะอาด เรียบร้อย เนี้ยบ นี่สิถึงจะเป็นภาพลักษณ์ที่ทหารควรมี! ทุกนาย พักตามระเบียบ... แถวตรง!"
เพียะ!
ทุกคนกระทบเท้าดังสนั่น ยืดอกพร้อมเพรียง
โจวจงอี้กวาดตามองทุกคน พูดอย่างเคร่งขรึม "การซ้อมรบสายฟ้าแลบกำลังจะเริ่มขึ้นแล้ว!"
ทุกคนในดวงตามีจิตวิญญาณนักสู้ลุกโชน
หลินฮุยก็กำหมัดแน่นโดยไม่รู้ตัว ในที่สุดก็มาถึงสักที!
โจวจงอี้พูดเสียงเย็นชา "พรุ่งนี้เช้าเราไปรวมตัวกันที่ฝ่ายกำกับการฝึกก่อน ตอนนั้นขอให้ทุกคนกระตือรือร้น ปลุกขวัญกำลังใจให้สุด! พวกนายไม่ได้เป็นตัวแทนแค่ตัวเอง แต่เป็นตัวแทนทั้งกรมเสือ อย่าให้เสียชื่อกรมเราเด็ดขาด!"
"ขอแค่พวกเราทำผลงานในการซ้อมรบครั้งนี้ให้ดี ได้รับชัยชนะ ด้านบนก็จะยกเลิกคำสั่งถอนกำลัง แล้วกรมเราก็จะได้อยู่ต่อ!"
"มีใครไม่มั่นใจไหม?"
"ไม่มี!"
ทุกคนตะเบ็งเสียงด้วยความฮึกเหิม เลือดในกายเดือดพล่าน
ในแววตาหลินฮุยก็เต็มไปด้วยจิตวิญญาณนักสู้
เขาจากมาหลายที่นัก แต่นี่เป็นครั้งแรกที่ต้องสู้เพื่อบ้านของตัวเอง
ศึกนี้ เขาต้องชนะแน่นอน!
……
กองบัญชาการพื้นที่ภาคตะวันออกเฉียงใต้ หลินกวงเย่ากำลังก้มหน้าก้มตาอ่านเอกสารในห้องทำงาน จู่ๆ เลขาก็ผลักประตูเข้ามา
"ขอรายงาน!"
หลินกวงเย่าไม่ยอมเงยหน้า ถามว่า "เรื่องอะไร?"
เลขายิ้มตอบ "ผู้บังคับบัญชาครับ ท่านยังจำเรื่องที่เคยมอบหมายไว้ก่อนหน้านี้ เกี่ยวกับการซ้อมรบได้ไหมครับ?"
หลินกวงเย่าเงยหน้าทันที "การซ้อมรบสายฟ้าแลบเริ่มแล้วเหรอ?"
เลขาพยักหน้า "พรุ่งนี้เริ่มอย่างเป็นทางการครับ"
หลินกวงเย่าเท้ามือทั้งสองบนโต๊ะแล้วลุกพรวด "รีบเอางานในมือช่วงวันซ้อมรบมาให้ผมดูที ว่ามีอะไรที่เลื่อนไปก่อนได้ก็เลื่อนเลย อันไหนทำก่อนได้ก็รีบยื่นมาให้ผม"
"คืนนี้ผมไม่กลับบ้านแล้ว"
เลขาทำหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก
เขาอยู่เคียงข้างผู้บังคับบัญชามาหลายปี ท่านเป็นคนที่ต่อให้ฟ้าถล่มดินทลายก็ยังหน้าตาเฉย
แต่ทุกครั้งที่เอ่ยถึงเรื่องของหลินฮุย ท่านก็จะตื่นเต้นทุกที