โจวจงอี้จ้องหลินฮุยเขม็ง: "ให้แกพาพวกออกมาฝึก ดูสิ่งที่แกทำกับพวกเขาสิ กลายเป็นพวกคนป่าไปหมดแล้ว!"
"ผู้กอง..."
หลินฮุยกำลังจะอธิบาย แต่ถูกขัดขึ้นมาทันที: "ยังมีอีก ที่แกมารังแกลิงอยู่นี่มันเรื่องอะไร ยังมีจิตสำนึกสาธารณะเหลืออยู่ไหม ดูที่แกซ้อมลิงจนเป็นแบบนี้สิ นี่มันสัตว์ป่าคุ้มครองนะ สัตว์ป่าคุ้มครองรู้ไหม?"
"ถ้าซ้อมมันจนเป็นอะไรไป ฉันก็คุ้มแกไม่ได้เหมือนกัน!"
หลินฮุยมองไปรอบ ๆ แล้วหัวเราะแหะ ๆ: "วางใจเถอะ ผมไว้มือแล้ว ไม่ทำบาดเจ็บหรือพิการหรอก"
โจวจงอี้ฉุนกึก: "เลิกพูดเรื่องไร้สาระพวกนี้กับฉันได้แล้ว!"
หลินฮุยมองเขาแล้วยิ้มแหย ๆ: "ผู้กอง ช่วงนี้พวกเราทำอะไรตั้งหลายอย่าง บอกไปคุณก็อาจไม่เชื่ออยู่ดี"
โจวจงอี้จ้องเขม็ง: "รู้ว่าฉันไม่เชื่อ ก็ไม่ต้องพูดเลย"
"แต่ว่า!" หลินฮุยพูดอย่างจริงจัง: "ผู้กอง ผมรับประกันได้เลย ช่วงเวลานี้พวกเราไม่ได้เล่นกันเปล่า ๆ แน่ การซ้อมรบคราวหน้าต้องไม่มีปัญหาอะไรแน่นอน!"
ทุกคนต่างยืดอกแล้วตะเบ็งเสียง: "รับประกันว่าจะผ่านการซ้อมรบ กลับมาอย่างมีชัย!"
ที่ต้องลำบากมาหลายวันนี้ ไม่ได้เสียเปล่า
ตอนนี้พวกเขาเดินขวางไปมาในป่าได้สบาย
การรบในป่า พวกเขามั่นใจว่าไม่แพ้ใครแน่นอน ยกเว้นพวกพวกลิง...
โจวจงอี้มองพวกเขาที่ดูมั่นใจเต็มเปี่ยม ในใจก็รู้สึกคล้อยตามไม่น้อย
ถึงแม้พวกคนพวกนี้จะดูซกมก แต่เขากลับสัมผัสได้ว่าภูมิพลังของพวกเขาเปลี่ยนไปมหาศาล
แต่ละคนต่างมีกลิ่นอายของความป่าเถื่อนแบบดิบ ๆ ติดตัว ใครที่ไม่รู้คงนึกว่าพวกเขาโตมาในป่านี้ตั้งแต่เด็ก
เหมือนกับที่หลินฮุยเคยพูดไว้ก่อนหน้านี้ เขาฝึกทหารพวกนี้ให้กลายเป็นลูกหมาป่าที่คำรามดังลั่นจริง ๆ
ตอนนั้นเอง โจวจงอี้ก็ชะงักไป
เขาพบอย่างตกใจว่าหลายคนยืนตัวแข็งทื่อไปตาม ๆ กัน
โจวจงอี้กลอกตาปัดอย่างไม่สบอารมณ์: "นี่พวกแกจะมาข่มขวัญฉันรึไง?"
ทุกคนก้มมอง แล้วทำหน้าอายเถือก: "ผู้กอง นี่ไม่ใช่ข่มขวัญนะครับ แต่เป็นการทำความเคารพต่างหาก"
"พอเลย ๆ" โจวจงอี้แทบไม่อยากมอง: "ใส่เครื่องแบบให้เรียบร้อย แล้วไสหัวกลับไปรวมพลเดี๋ยวนี้!"