สวีต๋าเบิกตาจ้องเขม็ง
เฉินเอ้อหู่หัวหดทันที ส่งสายตาขอความช่วยเหลือไปทางหลินฮุย
"หัวหน้าหมวดครับ อย่าโกรธเลยนะ เอ้อหู่ก็หวังดีน่ะ"
หลินฮุยตาไว มาไกล่เกลี่ยทันที "เขารู้ว่าตัวเองเก่งไม่พอ ก็เลยอยากช่วยทำงานแทนหัวหน้า"
เฉินเอ้อหู่รีบพยักหน้า "ใช่ๆ หัวหน้าหมวดทำงานหนักทุกวัน ข้าก็แค่อยากช่วยแบ่งเบาหัวหน้าบ้าง..."
เขารีบพูดสิ่งที่หลินฮุยสอนไว้พรวดเดียว
สวีต๋าเดือดปุดๆ "นี่แกช่วยแบ่งเบาฉันเรอะ? ซักผ้าเกลี้ยงเลย แล้วพรุ่งนี้มะรืนนี้ข้าจะใส่ห่าไรดี จะให้เปลือยล่อนจ้อนรึไง?"
"รองเท้าที่ฉันใส่นี่ก็ใส่มาร้อยกว่าวันละ จะซักก็น่าจะรอให้ฉันถอดเปลี่ยนก่อนไม่ใช่รึ แกไปเอาของสะอาดฉันมาซักทำบ้าอะไร?"
เฉินเอ้อหู่เกาหัว "หา? ข้าเห็นมันวางทิ้งฝุ่นจับเต็ม ก็เลยคิดว่าสกปรกน่ะ ก็เลยซักให้หมดเลย"
หลินฮุยกลอกตาใส่หมับ
สมองหมูจริงๆ
ให้ซักของสกปรก ดันไปเอาของสะอาดมาซักอีก
ถ้าหมอนี่ไม่ใช่คนซื่อๆ ซื่อเหมือนลูกน้องตัวน้อย เขาก็คงขี้เกียจยุ่ง
หลินฮุยเข้าวงผสมโรง "หัวหน้าหมวด เอ้อหู่มันหวังดีแต่ดันทำซวย แกก็รู้ว่าหมอนี่มันหัวไม่ดี อย่าไปถือสาเลยครับ"
หวังหย่งเสริม "ใช่ครับหัวหน้า เอ้อหู่ก็แค่เห็นหัวหน้าทำงานหนัก อยากช่วยแบ่งเบา หัวหน้าอย่าโทษมันเลยครับ"
สวีต๋ากำลังจะระเบิด จู่ๆ ก็นึกถึงคำที่ผู้ช่วยผู้กองพูดเมื่อครู่
ต้องปรับความสัมพันธ์กับคนอื่น ห้ามให้บรรยากาศกร่อยเด็ดขาด
ไอ้พวกนี้ชัดๆ ว่าพยายามเอาใจ แต่ถ้าลงโทษพวกมัน ก็อาจได้ผลตรงกันข้าม
เขาไม่มีทางรู้หรอกว่าไอ้พวกหลินฮุยน่ะ ตัดสินใจจะมาปล่อยให้พังกับเขาแล้ว
สวีต๋าคิดในใจว่า: ยังไงกองร้อยทหารใหม่ก็ใกล้จบแล้ว อย่าไปถือสาไอ้เด็กพวกนี้เลย ขอแค่ตอนสอบไม่พลาดท่าก็พอ
เขาระบายลมหายใจ แล้วบีบยิ้มออกมา "ก็ได้ ฉันผิดเองที่ตำหนิแกผิดๆ ดีนะที่แกลำบากลำบนถึงเพียงนี้"