ค่ายกองทัพสีน้ำเงิน
ทั้งสี่เข้าแถวตอนเรียงหนึ่งเดินไปข้างหน้า
หลินฮุยเดินนำหน้า มือกำปืนเหล็กในอ้อมอกแน่น
สามคนข้างหลังหน้าเครียด ตาขนัดมองซ้ายมองขวาตลอด
เฉินเอ้อหู่ลนลานจนขาแทบอ่อน "พี่ฮุย ฉัน ฉันกลัวจังเลย จะไม่โป๊ะเหรอ"
"ทำตัวปกติ!"
หลินฮุยกระซิบเตือน "ในค่ายคนเยอะแยะ แค่เราทำเป็นธรรมชาติ ยังไงพวกมันก็จับไม่ได้แน่!"
"แค่คิดว่าตัวเองเป็นดาราดังก็พอ!"
เฉินเอ้อหู่พยักหน้า ใจก็พร่ำบอกตัวเอง ฉันคือดารานำ ฉันคือดารานำ ฉันคือดารานำ...
สวีต๋ามองเห็นการ์ดแน่นหนาไปหมด หัวใจก็เต้นตึกตัก
ตอนแรกเห็นข้างนอกก็ว่าค่ายธรรมดา
พอเข้ามาถึงรู้ว่าเวรยามแน่นหนาขนาดนี้
มีทั้งยามหน้าตรง ยามลับ และยามลาดตระเวน
แถมในค่ายยังมีรถอุปกรณ์ รถสื่อสาร และรถบัญชาการอีกเพียบ
รถพิเศษพวกนี้ไม่ใช่ของที่หน่วยปกติจะมีใช้กัน
หลินฮุยเดินวนรอบหนึ่ง ทำความเข้าใจภาพรวมในค่ายแล้ว รีบพาสามคนไปหลังเต็นท์
สวีต๋าพูดร้อนใจ "หลินฮุย ทำแบบนี้ต่อไปไม่ใช่เรื่องนะ"
หวังหย่งพยัก "ใช่ พี่ฮุย ถ้าดันไปเจอคนถามรหัสผ่านล่ะก็ ซวยหมดแน่!"
"พี่ไม่รู้หรอก เมื่อกี้เจอพวกเดินตรวจ มันกวาดตามามองแว่บเดียว ใจผมแทบเด้งออกมานอกอก!"
หลินฮุยว่าเรียบ ๆ "จะตกใจอะไร ไม่เห็นมีใครจับได้ แสดงว่าเราเนียนมาก"
"แต่นี่มันหน่วยพลทหารเสบียงนะ!"
หวังหย่งฮอต "ที่ไหนมีพลเสบียงไม่รุมอยู่ในครัว มาวนเล่นในค่ายได้ มันดูไม่ชอบมาพากลเลย"
"อย่าไปซีเรียสกับรายละเอียด" หลินฮุยโบกมือ "เป้าหมายหลักคือดูภาพรวมในค่าย ตอนนี้ผมดูไว้หมดแล้ว!"