หน้าห้องทำงานกองพัน หลินฮุยเคาะประตูเบา ๆ
"เข้ามา!"
หลินฮุยผลักประตูเข้าไป ตรงมาจ้าวหย่วนหมิงทำความเคารพ: "รายงานผู้กอง หลินฮุยมาเข้าแถวครับ!"
จ้าวหย่วนหมิงมองเขาด้วยสายตาแปลก ๆ เหมือนเห็นคนไม่รู้จัก
หลินฮุยเอะใจถามว่า: "ผู้กอง มีอะไรจะสั่งครับ?"
จ้าวหย่วนหมิงตอบเรียบ ๆ ว่า: "มีคนอยากพบนาย"
"พบผม?"
หลินฮุยยังตั้งตัวไม่ทัน เสียงเคาะประตูก็ดังมาจากข้างหลัง
เขาหันไปมอง เห็นผู้การระดับสูงผลักประตูเข้ามา ถึงกับอึ้งไปทั้งตัว
"อาเจ้า?"
จ้าวหย่วนหมิงยิ้มบาง ๆ ให้เขา แล้วหันไปพูดกับผู้กองว่า: "ผู้กองเจ้า ผมขอใช้ห้องทำงานท่านสักพัก ขอคุยกับเขาเป็นส่วนตัวหน่อยนะครับ"
จ้าวหย่วนหมิงตอบพร้อมยิ้ม: "เกรงใจกันไปได้ พวกท่านคุยกันเถอะ ผมจะไปตักน้ำมาให้พอดี"
"รบกวนด้วย"
จ้าวหย่วนหมิงเกรงใจ พยักหน้าให้
จ้าวหย่วนหมิงหยิบกระติกน้ำร้อนบนโต๊ะ มองหลินฮุยอย่างมีนัยยะ แล้วหันหลังเดินออกไป
พอลั่นประตูห้องทำงาน เขาก็อดส่ายหัวไม่ได้
นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันวะ?
จะเอากำลังพลของข้าไปแล้วยังมายึดห้องทำงานข้าอีก นี่มันรังแกกันเกินไปแล้ว!
แต่ไอ้เจ้าหนุ่มหลินฮุยนี่ ก็ทำเอาเขาคาดไม่ถึงเหมือนกันนะ
จ้าวหย่วนหมิงรู้ว่าเด็กนี่มีเส้นมีสาย แต่ไม่คิดว่าเส้นจะใหญ่เบอร์นี้ ถึงขั้นมีโทรศัพท์จากกระทรวงกลาโหมลงมาเลย...
ในห้องทำงาน จ้าวหย่วนหมิงลากเก้าอี้มานั่ง ชี้ไปที่เก้าอี้ข้าง ๆ: "นั่งสิ ที่นี่ไม่มีคนนอกแล้วนะ ไม่ต้องยืนทื่อหรอก"
หลินฮุยไม่ขยับ ยืนอกตั้ง: "ไม่ครับ ผมยืนแบบนี้ดีแล้ว"
กองทัพมีกฏของกองทัพ
ผู้น้อยพบผู้ใหญ่ ต้องยืน
จ้าวหย่วนหมิงยิ้มอย่างแปลกใจ ดูท่าข่าวที่เขาได้ยินมาก่อนหน้านี้จะจริงทั้งนั้น: "เจ้าเด็กนี่ ดูท่าจะเป็นทหารเต็มตัวขึ้นทุกทีแล้วสิ"
หลินฮุยกลอกตาบน ขนาดว่าผมเป็นอยู่แล้วปะ?
"อาเจ้า มาหาผมมีเรื่องอะไรหรือครับ?"
จ้าวหย่วนหมิงยิ้มบาง ๆ: "เสี่ยวฮุยเอ๊ย ช่วงนี้ที่นายอยู่กองทัพ ฉันเห็นมาหมดแล้วนะ คิดไม่ถึงเลยว่าจะเติบโตได้ขนาดนี้ในเวลาสั้น ๆ เปลี่ยนมาเป็นแบบนี้ ไม่ใช่แค่ฉันหรอกนะที่นึกไม่ถึง ขนาดพ่อนายยังนึกไม่ถึงเลย"