ฝนกระหน่ำลงมาอย่างหนัก
ฟ้าร้องครืนครัน
ฝนชุดนี้ตกติดต่อกันมาหลายวัน อากาศชื้นแฉะเหนียวตัวไปหมด
ในห้องพัก หลินฮุยมองสายฝนนอกหน้าต่าง ถอนหายใจอย่างจนใจ: ชีวิตนี้ผ่านไปเร็วจริง ๆ...
เขาได้ยินทหารเก๋บอกว่า อีกสองวันก็จะเริ่มส่งคนกลับแล้ว
ใครจะเป็นกลุ่มแรกที่ไป ก็ยังไม่แน่ชัด
ตอนนี้ทั้งกองพันระส่ำระสายไปหมด
เพราะกลุ่มแรกที่ไป ไม่ใช่ถูกย้ายไปหน่วยอื่น แต่เป็นปลดประจำการหรือโยกย้ายอาชีพ
ในกองทัพ เพื่อนทหารสนิทกันเหมือนพี่น้อง แต่พอลาจากครานี้ ก็น่าจะไม่ได้พบกันอีกตลอดชีวิต
ในห้องพัก เสียงถอนหายใจดังขึ้นเป็นระลอก ใจคอทุกคนห่อเหี่ยว
ทันใดนั้น ประตูห้องถูกผลักเปิดผาง
หลินฮุยหันไป แล้วก็ชะงักกึก
ก็เห็นสองตัวป่วน หวังหย่งกับเฉินเอ้อหู่ กระโดดพรวดเข้ามาจากข้างนอก ตะโกนใส่หน้าเขา: "พี่ฮุย! ตกใจมั้ยล่ะ ใช่เราเซอร์ไพรส์มั้ย ดีใจมั้ย คิดไม่ถึงใช่ป่ะว่าเราจะมาหา?"
หลินฮุยอึ้งไปเลย ลุกขึ้นยืนถาม: "พวกนายมาได้ไง?"
เฉินเอ้อหู่หัวเราะดังลั่น: "มาหานายไง! พี่ฮุย ต่อไปข้าไม่ต้องเลี้ยงหมูแล้วนะ ต่อจากนี้พวกเราจะมาดูแลนายโดยเฉพาะเลย!"
หลินฮุยแทบกระอักเลือด นายเอาข้าไปเทียบกับหมูเนี่ยนะ?
เขามองทั้งคู่แล้วถาม: "พวกนายไม่อยู่ที่ฐาน วิ่งมาที่นี่ทำไม?!"
หวังหย่งหัวเราะหึๆ: "พี่ฮุย คราวซ้อมรบที่แล้วพวกเราเด่นมาก พอกลับไปก็ขอเบื้องบนเลย อยากย้ายมาอยู่กับพี่ สรุปข้างบนก็ไฟเขียว พวกเราเลยมาไง!"
เฉินเอ้อหู่พยักหน้าหงึกๆ ไม่หยุด: "พี่ฮุย นายไม่รู้หรอกว่าข้าอยากย้ายตามมานายขนาดไหน ทุกคืนข้าฝันว่านายมาเข้าฝันข้า บอกว่าคิดถึงข้า ให้ข้าเผากระดาษเงินกระดาษทองไปให้นายเพียบ..."
"หยุด หยุด หยุด!"
หลินฮุยรีบตัดบท: "ข้ายังไม่ตายเลยนะ จะเข้าฝันอะไร!"
เฉินเอ้อหู่เกาหัว: "ยังไงก็เถอะ ข้าก็ฝันถึงนายบ่อย ๆ ข้ากลับฝันว่าอยากตามนายไปทุกที่!"