เหล่าทหารเก๋าช่วยกันขนของเข้าป้อมยามด้วยความคึกคัก
ผู้กองเกาซานพาคณะนายทหารจากกองบัญชาการเดินชมโรงนอน
ไม่ไกลออกไปที่ริมทะเล หวังอี้เสวี่ยเอามือไพล่หลัง สายตาเย็นชามองทะเล
หลินฮุยไขว่ห้าง ชั่วขณะนี้เหมือนย้อนกลับไปตอนเด็กอีกครั้ง
“เฮ้ย ตกใจไหมล่ะ?” หลินฮุยพูดยียวน
หวังอี้เสวี่ยไม่แม้แต่จะหันกลับมา “ตกใจมาก พวกโรคจิตยังมาเป็นทหารได้ ฉันรู้สึกละอายขี้หน้า!”
“เธอนั่นแหละน่าละอาย!” หลินฮุยหัวเราะร่วน “ไอ้โรคจิตยังได้เหรียญกล้าหาญชั้นหนึ่ง ส่วนเธอไม่มีอะไรเลย!”
หวังอี้เสวี่ยโกรธจนจ้องเขม็ง “สามปีในโรงเรียนทหาร ฉันได้ที่หนึ่งทุกปี ตอนนั้นแกยังไม่รู้ไปไถนาที่ไหน!”
“ฉันมีเหรียญกล้าหาญชั้นหนึ่ง!” หลินฮุยยิ้มเจ้าเล่ห์เต็มหน้า
หวังอี้เสวี่ยหนังตากระตุก “ฉันเป็นมือหนึ่งด้านยุทธการสารสนเทศของกองบัญชาการ ตอนนี้มีแค่ฉันคนเดียวที่รู้เทคโนโลยีหลัก ส่วนแกมีอะไร?”
“ฉันมีเหรียญกล้าหาญชั้นหนึ่ง แกไม่มี!” หลินฮุยกางมือแบบไร้ยางอาย
“พอได้แล้ว ไม่รู้จบใช่ไหม!” หวังอี้เสวี่ยรู้สึกอยากกระอักเลือด
พูดกับไอ้เลวนี่เมื่อไหร่ก็ไม่มีทางเอาชนะได้
“อย่าเพิ่งตื่นตูม!” หลินฮุยหัวเราะหึๆ “ฉันรู้ว่าแกปวดประจำเดือนอยู่ ถ้าโกรธมากเดี๋ยวจะปวดตายเอา!”
“ไอ้สารเลว!” หวังอี้เสวี่ยหน้าแดงจัด
หวังอี้เสวี่ยกัดฟันกรอด “แกต่อให้มีเหรียญกล้าหาญชั้นหนึ่ง ก็เป็นแค่แมวตาบอดจับหนูตาย! ฉันคิดแล้วหงุดหงิด คุณอาหลินเก่งนัก พี่ชายแกสองคนก็ยอดเยี่ยม แต่ทำไมมาถึงแกถึงได้เป็นแบบนี้? แกเป็นลูกเก็บมาใช่ไหม?”
“รู้ได้ไง?” หลินฮุยทำลึกลับ “จริงๆแล้วพ่อแท้ๆของฉันน่ะ ยิ่งเก่งกว่า! อิจฉาล่ะสิ?”
หวังอี้เสวี่ยจะบ้าตายแล้ว จัดการกับคนไร้ยางอาย แค่กระตุ้นอย่างเดียวไม่ได้ผล
ไอ้นี่มันตั้งแต่เด็กก็ปากหนักตึงไม่ฟังใคร!