ทหารเก๋าคนหนึ่งยิ้มตาหยีพูดว่า "หัวหน้าหม่า มาใหม่ ๆ ไม่ค่อยได้น้องใหม่กัน พวกเราเลยว่าจะยกงานให้อาหารหมู ล้างโรงเรือนน่ะ ให้น้องใหม่ทำหมดเลย"
ไอ้หม่าเบิกตาขึง "จะเอาอะไร จะขี้เกียจกันรึไง"
"ขอบอกไว้เลยนะ อย่าคิดว่าคนอื่นเป็นน้องใหม่แล้วจะรังแกได้"
"ใคร ๆ ก็เคยเป็นน้องใหม่มาก่อน ถ้าพวกแกมาใหม่ ๆ แล้วฉันทำงี้บ้าง พวกแกจะรู้สึกดีรึเปล่า"
หลิวขุยที่อยู่ข้าง ๆ รีบอธิบาย "หัวหน้า พวกผมไม่ได้รังแกใครนะ แค่อยากสอนให้พวกเขาได้เรียนรู้งานเร็ว ๆ จะได้เดินหน้าไปในทางที่ถูกเท่านั้นเอง"
ไอ้หม่าส่งเสียงเย็นชา "ความคิดในใจพวกแก ฉันจะไม่รู้ได้ไง"
"ครั้งก่อนส่งน้องใหม่มาสองสามคน โดนพวกแกรังแกซะแทบแย่ ตอนกลับไปไม่มีใครคิดถึงพวกเราเลยสักคน บอกฉันที พวกแกทำอะไรเป็นชิ้นเป็นอันบ้างไหม"
ทหารเก๋าหลายคนมองหน้ากัน อดเขิน ๆ ไม่ได้
หลู่หมิงกระแอมหนึ่งทีแล้วพูดว่า "หัวหน้าหม่า บอกตามตรงนะครับ น้องใหม่สามคนที่มา เราได้สืบพื้นเพกันมาหมดแล้ว ไม่ใช่คนดีที่ไหน"
"คนหนึ่งสมองไม่ค่อยดี ผลงานห่วยสุด ๆ ส่วนอีกสองคน ในกองร้อยทหารใหม่ก็กล้าลงไม้ลงมือตีหัวหน้าหมวด"
"ผมได้ยินว่า หลังจากนั้นหัวหน้าหมวดคนนั้นยังโดนลงโทษ ถูกกักบริเวณอีก"
ไอ้หม่าเบิกตาโพลงด้วยความตกใจ "มีเรื่องแบบนี้ด้วยรึ ดูไม่เหมือนเลยนะ"
หลู่หมิงเม้มปากพูดว่า "ผมสืบมาจนชัดเจนแล้ว จริงแท้แน่นอน! หัวหน้าที่ถูกซ้อมคือของหมวดหกดาบคม กรมเสือ ทหารเก๋าแปดปี ได้รับรางวัลนับไม่ถ้วน"
"เดิมทีจบจากกองร้อยทหารใหม่จะได้เลื่อนยศ แต่เพราะเรื่องนี้ ไม่ใช่แค่เลื่อนยศพังยับ ยังโดนลงโทษอีก"
"ได้ข่าวว่า มีหวังสูงที่ต้องเก็บกระเป๋ากลับบ้านก่อนเวลาด้วย"
ไอ้หม่าหน้าตาตื่นตะลึงเต็มที่
ไม่ว่าจะเป็นเฉินเอ้อหู่ซื่อ ๆ หรือหลินฮุยกับหวังหย่ง ต่างก็ให้ความรู้สึกดีกับเขา
เป็นไปได้ไงที่ไปตีหัวหน้าหมวดในกองร้อยทหารใหม่
"ในเรื่องนี้จะมีความเข้าใจผิดอะไรหรือเปล่า"
"จะมีอะไรเข้าใจผิด" หลิวขุยพูดเสียงเย็น "หัวหน้า จะว่าไป ควรจะขู่ให้พวกมันหลาบตั้งแต่แรก ให้รู้ว่าที่นี่ถิ่นใคร ต้องหุบหางทำตัว"