ก๊อก ก๊อก ก๊อก…
เสียงเคาะประตูดังขึ้น
สิบโทผู้ดูแลเสบียงฟ่านหมิงเงยหน้าขึ้น "เข้ามา"
หลินฮุยกำลังจะผลักประตู หวังหย่งกับเฉินเอ้อหู่ก็กระชากตัวเขาไว้
"พี่ฮุย เอางี้ดีเหรอ? เสี่ยงไปนะ!"
หลินฮุยสะบัดมือทั้งคู่ออก "พวกนายยังอยากใช้ชีวิตดี ๆ กันไหม?"
สองคนนั้นมองหน้ากัน แล้วผงกหัวแรง ๆ
"อยากก็เลิกพูดมาก! จะใช้ชีวิตดี ๆ ได้ ต้องให้แม่หมูกับห่านพี่น้องสุขสบายก่อน!"
เอ้อหู่กับหวังหย่งกลอกตาใส่ คิดในใจว่าตอนนี้พวกมันอยู่สบายกว่าพวกเราเป็นไหน ๆ
หลินฮุยผลักประตูเข้าไปตรง ๆ "รายงานตัวครับ หมวดพลาธิการ 5 หมู่ 3 หลินฮุยเข้ารายงานตัว!"
ฟ่านหมิงชะงัก "ดึกดื่นขนาดนี้ มีธุระอะไร?"
หลินฮุยพูดด้วยสีหน้าจริงจัง "ผมอยากร้องเรียนให้ผู้บังคับบัญชาทราบข้อเท็จจริงครับ มีทหารเก่ารังแกพวกเราที่เป็นทหารใหม่หมาด ๆ!"
ฟ่านหมิงเลิกคิ้ว "รังแกพวกนาย? ล้อกันเล่นรึเปล่า ที่นี่เราผลัดกันรักใคร่กลมเกลียวดีมาตลอดนะ! ผมดูแลพวกนายไม่ดีตรงไหน?"
หลินฮุยเดาอยู่แล้วว่าเขาจะตอบแบบนี้ จึงพูดตัดบทตรง ๆ "ท่านดูแลพวกเราดีจริง ทหารเก่าทุกคนก็ดีครับ แต่ที่พวกเขายกงานทั้งหมดมาให้พวกเราทำ ส่วนตัวเองไม่ทำอะไรเลย พวกเราสามคนทำงานงก ๆ ทั้งวันแทบตาย นี่ยังไม่เรียกว่ารังแกอีกเหรอครับ?"
ฟ่านหมิงหัวเราะ นั่งลงใหม่ "เสี่ยวหลินนะเสี่ยวหลิน นายเข้าใจผิดทหารเก่าไปใหญ่แล้ว! พวกเขาอยากช่วยให้นายก้าวหน้า อยากให้นายคุ้นเคยกับงานเร็ว ๆ ต่างหาก นี่คือความรักความเอ็นดูที่นายมีให้พวกนายนะ! นายคิดกับทหารเก่าแบบนั้นได้ยังไงกัน ทำให้พวกเขาเสียใจ แล้วก็ทำให้ผมเสียใจด้วย!"