หวังหย่งกับหลินฮุยก็สะดุ้งกันสุดตัว!
"เชี่ย จริงดิ?"
"ไม่น่าตายง่ายขนาดนั้นมั้ง?"
หวังหย่งเดินเข้าไปเตะก้นมันหนึ่งที "เฮ้ย ตื่นๆ ลุกขึ้นมา อย่ามาแกล้งตายนะโว้ย!"
หลินฮุยรีบดึงไว้ "จะบ้ารึไง! เตะแบบนี้ไม่ตายก็ตายเพราะแกนั่นแหละ!"
หวังหย่งแลบลิ้น ก็แกรีบร้อนไม่ใช่เรอะ?
หลินฮุยรีบเข้าไปพลิกตัวมันขึ้นมา วางมือลงบนคอ
พอรู้ว่าชีพจรยังเต้น เขาก็ถอนหายใจออกมา "ไม่ตาย แค่สลบไปเฉยๆ"
สองคนนั้นก็พลอยถอนใจโล่งอกด้วย ตบหน้าอกตัวเองอย่างเสียวสันหลัง "ไม่ตายก็ดีแล้ว ไม่ตายก็ดีแล้ว เกือบเป็นฆาตกรกันแล้วมั้ยล่ะ"
หวังหย่งมองหมอนี่ที่แต่งตัวฉูดฉาดสะบัด โดยไม่รู้ตัวก็นึกว่ามันเป็นทหารสอดแนม ทำปากยื่นอย่างรังเกียจ "แค่นี้ก็เป็นทหารสอดแนมได้แล้วเรอะ สลบง่ายจัง ไม่ทนเอาซะเลย! หมูที่เพิ่งส่งมาเมื่อกี้ยังแน่นกว่ามันอีก!"
หลินฮุยหน้าดำเป็นถ่าน เอาคนไปเทียบกับหมู แกนี่แน่จริงๆ เลยนะ
เฉินเอ้อหู่ก็ทำเสียงฮึดฮัด "แถมยังแกล้งตายมาหลอกผมอีก เกือบทำให้ผมฉี่ราดแน่ะ!"
หลินฮุยยิ้มแห้งๆ "พวกเราสามคนเนี่ยนะ หุ่นรวมกันเกือบ 500 ชั่ง ใครจะไปรับไหว? ว่าไปก็ถือว่าตื่นเต้นแต่ไม่เป็นอันตราย ไม่งั้นเราก็เป็นฆาตกรกันหมดแล้ว"
หวังหย่งรีบโยนทิ้ง "ไม่ใช่พวกเรา แต่เป็นแกคนเดียว!"
"พูดบ้าอะไรของแก?"
หลินฮุยตวาดใส่
หวังหย่งทำหน้ากระลิ้มกระเหลี่ย "เมื่อกี้เราสองคนทิ้งตัวลงนั่ง มันยังร้องเลย แสดงว่ายังดีอยู่ แกนี่แหละเอาหัวชนมันเข้าให้ ถึงได้สลบ ไม่ใช่สิ อาจเป็นเพราะแกไม่ล้างตูด เลยทำให้มันเหม็นสลบก็ได้"
เฉินเอ้อหู่ผสมโรงพยักหน้า "ใช่ๆๆ! เป็นไปได้นะครับ!"
หลินฮุยแทบกระอักเลือด
สองตัวนี้เล่นกันเป็นคู่หูเหมือนร้องเพลงฉ่อยยังไงยังงั้น
"เอาดีเข้าตัวนะพวกแก ฉันไปแค่แป๊บเดียว เป็นพันธมิตรกันแล้วเรอะ? ยังจะเห็นฉันเป็นพี่เบิ้มอยู่อีกหรือเปล่า?"
สองคนสบตากัน ก่อนจะแสยะยิ้ม "ที่ไหนกันที่ไหนกัน ก็แค่เล่นสนุกน่ะ แกต้องเป็นพี่ใหญ่สิ!"
หลินฮุยกลอกตาบน หมอบลงเริ่มตรวจสอบอุปกรณ์ของเจ้าหมอนี่