สิ้นคำพูดของหลินฮุย
หลู่หม่างซันที่กำลังหอบหายใจแรงก็ชะงักไป
วินาทีต่อมา หมัดที่ใหญ่เท่ากระสอบทรายก็พุ่งทะลุสายลม ตรงเข้าใส่หน้าของเขา
หลู่หม่างซันไม่ตกใจ แต่กลับยิ้ม “ในที่สุดแกก็ยอมออกหมัด ฉันนึกว่าแกจะเป็นเต่าหัวหดซะแล้ว!”
เขาแผดเสียงคำราม แล้วส่งหมัดเข้าปะทะ
หลู่หม่างซันสูงเกือบสองเมตร หนักกว่าร้อยยี่สิบห้ากิโล เป็นคนที่แรงเยอะที่สุดในกรม
สู้กันซึ่ง ๆ หน้า เขาไม่เคยกลัว
เขากลัวแต่ว่าหลินฮุยจะเหมือนตัวตุ่น คอยหลบนั่นหลบนี่
มาตอนนี้แบบนี้ ถูกใจเขาแล้ว!
ตึง!
หมัดทั้งสองปะทะกันอย่างแรง
หลินฮุยถอยหลังไปสองก้าว ส่วนหลู่หม่างซันถอยไปห้าก้าว
“ติ๊ง พลังโจมตี +1!”
“ติ๊ง การฟื้นสภาพ +1!”
ในจังหวะที่เสียงแจ้งเตือนดังขึ้น กำปั้นที่ปวดหนึบของหลินฮุยก็หายปวดทันที
ในร่างกายก็พลันมีพลังเพิ่มขึ้นอีกนิด ช่วยฟื้นฟูกำลังวังชาได้ดี
ย้อนกลับมามองทางหลู่หม่างซัน ปวดจนแสยะปากแยกเขี้ยว คิ้วแทบขมวดเป็นเกลียวเชือก
หมัดเมื่อเมื่อกี้ ปวดจนกระดูกแทบแตก
เหมือนต่อยเข้าใส่แผ่นเหล็กยังไงยังงั้น!
“เชี่ย แข็งชิบ!”
หลินฮุยสะบัดหมัด “พอ ๆ กันล่ะครับพี่ แต่ต่อให้ไม่นับหมัด ที่อื่นของผมก็แข็งกว่านะ อยากลองไหมครับ?”
หลู่หม่างซันชะงักไป แล้วเดือดดาลขึ้นมาทันที “เชี่ย! แกกล้าเย้ยฉันเนี่ยนะ!”
เขาพุ่งเข้ามาชกอีกหมัด!
ถึงหลินฮุยจะไม่เคยฝึกการต่อสู้มาก่อน