หลินฮุยพุ่งตัวออกไปราวกับลูกธนู
มาถึงหน้ากำแพงเตี้ย เขาจับขอบด้วยมือข้างเดียว ขาเหยียบกำแพงแล้วถีบตัว ทะยานข้ามไปอย่างง่ายดาย
หลังจากเท้าแตะพื้น หลินฮุยก็เหมือนสปริง ขาทั้งสองข้างกระแทกพื้นแรง ๆ
พื้นดินทิ้งหลุมเล็ก ๆ ไว้ ในพริบตาเขาก็มาอยู่หน้าสิ่งกีดขวางถัดไปแล้ว
“เหยดเข้! นี่มันคนหรือเปล่าวะ หรือกินสปริงเป็นอาหาร?”
ทหารที่วิ่งไปพร้อมกับเขา เห็นหลินฮุยนำห่างไปสองเครื่องกีดขวางแล้ว ถึงกับอึ้งจนลืมมองทาง!
เผลอแป๊บเดียว พุ่งชนกำแพงเตี้ยเต็มแรง
ตู้ม!
คนอื่นพากันขมวดคิ้ว พูดด้วยความเห็นใจว่า “นั่นต้องเจ็บมากแน่ ๆ”
“ดูนั่น! ไอ้หมอนี่ ผ่านไปครึ่งทางแล้ว!”
เสียงอุทานดังขึ้น ทำให้ทุกคนหันไปมองที่สนามทันที
เห็นหลินฮุยกระโจนขึ้นลงไปมา คล่องแคล่วราวกับลิง
“ติ๊ง ความเร็ว +1!”
“ติ๊ง ความคล่องตัว +1!”
“ติ๊ง การประสานงานของกล้ามเนื้อ +1!”
เสียงแจ้งเตือนดังข้างหู หลินฮุยก็ยิ่งเร็วขึ้น!
ตอนผ่านด่านเสาดอกเหมย เขาไม่ต้องใช้สายตามองด้วยซ้ำ ก็ก้าวเท้าได้อย่างแม่นยำ รวดเร็วปานบิน
ชั่วพริบตา เขาก็ข้ามเครื่องกีดขวางทั้งแปดได้สำเร็จ วิ่งเข้าเส้นชัย
“1 นาที 26 วินาที!”
กรรมการกดนาฬิกาจับเวลา ตื่นเต้นสุดขีด!
ทหารที่เมื่อครู่คิดว่าตัวเองชนะแน่ อ้าปากค้าง ตะลึงงันไปเลย!
เดิมทียังคิดว่า ตัวเองชนะชัวร์