หลินฮุยกวาดสายตามองแวบเดียว
ก็พอเห็นภาพรวมคร่าว ๆ แล้ว: "โอ้โห นี่มันรังลิงชัด ๆ!"
วินาทีต่อมา เขาตาแหลมสังเกตเห็นว่า ตัวที่ถูกหวังหย่งจับตบปากก่อนหน้านี้ เกาะอยู่บนยอดไม้พอดี
ตัวนี้ถึงขนาดไม่ใหญ่ แต่ดันมีลิงหลายตัวรุมล้อมอยู่ตรงกลาง
แถมมีลิงตัวเมียอีกสองสามตัวมารุมปรนนิบัติ หาหมัดให้อีก
สำราญไม่เบา
หลินฮุยพลันนึกได้: โอ้โห นี่มันจ่าฝูงลิงนี่หว่า? ไม่แปลกใจเลยที่พาฝูงลิงกลับมาเอาคืนได้!
"นั่นแหละ ๆ! ตัวที่ตบฉันนั่นแหละ!"
หลินฮุยหันกลับไป ก็สะดุ้งทันทีที่เห็นหน้าหวังหย่งที่บวมเป่งเท่าหัวหมู
"เงียบหน่อย!"
หวังหย่งรีบลดเสียงให้เบาลง: "นั่นแหละ ตัวที่ทำเอาฉันหน้าแหกเป็นอย่างนี้เลย!"
ดวงตาของเขาบวมจนเห็นแค่เส้นเล็ก ๆ แต่ยังคงพ่นไฟลุกโชนออกมา: "พี่ฮุย สั่งมาเถอะ ให้ผมกระทืบไอ้พวกลิงเวรนี่ให้ตาย!"
เฉินเอ้อหู่กระเถิบเข้ามา: "ข้าไม่ไหว ข้างล่างข้าไม่ค่อยดี ปีนขึ้นปีนลงไม่ถนัด"
คนอื่น ๆ ก็รุมล้อมเข้ามาด้วยท่าทางเดือดดาล: "เดี๋ยวต้องสั่งสอนไอ้ฝูงลิงนี่หน่อยแล้ว ให้พวกมันรู้ซะบ้างว่าอะไรที่เขาเรียกว่าเซอร์ไพรส์วะ!"
หลินฮุยกวาดตามองพวกเขา: "รุมเข้ามาทำไม? ถอยไปให้หมด ใครบอกว่าจะใช้กำลัง?"
ทุกคนงงเป็นไก่ตาแตก ไม่ใช้กำลังแล้วจะมาทำไม?
"ไม่เล่นงานพวกมันแล้วเหรอ?"
"หลินฮุย เสื้อผ้าพวกเรายังอยู่ที่พวกมันนะโว้ย!"
"ต้องกระทืบพวกมันสักตั้ง ไม่งั้นอัดอั้นเกินไปแล้ว!"
หลินฮุยทำเสียงฮึ่มฮั่ม: "รู้จักคำว่าลิงโลดมั้ย? พวกเราจำนวนมากขนาดนี้กรูเข้าไป ลิงก็ตกใจเผ่นหนีหมดสิ อุตส่าห์หามาจนเจอเนี่ย ถ้าตกใจหนีไป จะหาอีกก็ยาก!"
ทุกคนสีหน้าอัดอั้น
พูดอย่างนี้ก็ถูก แต่จะให้ยืนมองเฉย ๆ ได้ยังไง?
"แล้วพวกเราจะทำยังไง? ไปเจรจากับลิงเหรอ?"
หลินฮุยกลอกตา: "เจรจาพ่องสิ พวกแกพูดภาษาลิงได้รึไง? หลบไปข้าง ๆ ให้หมด ฉันไปคนเดียว"