ดวงตา?!
กลางฝ่ามือของคนเราจะมีดวงตางอกขึ้นมาได้ยังไง?
อู๋ซือซือยังไม่ทันหายตกตะลึง ก็เห็นแสงสีแดงวาบขึ้นกลางฝ่ามือของซือหม่าชิ้ว
แสงสีแดงแผ่ขยายออกไป
จากนั้น เยื่อบางสีแดงก็ค่อย ๆ ปกคลุมม่านตาของนกปากซ่อมที่บินโฉบลงมา พวกมันสูญเสียเป้าหมายทันทีที่ร่อนลง หันหัวไปมา เมื่อแน่ใจว่าถูกบดบังการมองเห็น ปีกของพวกมันก็ตวัดอย่างตื่นตระหนกจนขนร่วงลงมาหลายเส้น
สัญชาตญาณระแวดระวังในฐานะสัตว์กลายพันธุ์ทำให้พวกมันรีบถอยหนีทันที
“คุณหนูซือหม่าลงมือแล้ว ยังคิดจะหนีอีกเหรอ?”
ผู้ทดสอบคนที่กรีดข้อมือตัวเองตั้งแต่แรกหัวเราะอย่างได้ใจ “ตายให้หมดซะ!”
จังหวะนั้นเอง การโจมตีของเหล่าผู้ทดสอบก็มาถึงพอดี
ผู้ใช้พลังธาตุขว้างก้อนเพลิงเข้าใส่นกปากซ่อม ขนของมันถูกเผาไหม้ ก่อนร่วงจากกลางอากาศ
จากนั้น คนที่สวมชุดกลไกสีเงินยวงก็ชักดาบโค้งออกจากเอวแล้วขว้างออกไป พร้อมควบคุมดาบให้ฉีกสัตว์กลายพันธุ์เป็นชิ้น ๆ
ผู้ใช้พลังธาตุน้ำเจาะทะลุปีกนกปากซ่อม ขณะที่มันบินเสียหลักร่วงลงมา ผู้ใช้พลังสายร่างกายก็พุ่งเข้าไปประชิด คว้าตัวนกไว้แล้วฉีกกระชากด้วยมือเปล่า
เลือดสัตว์กลายพันธุ์หยดลงพื้น เกิดควันสีเขียวลอยขึ้นเป็นระลอก
คนเหล่านี้จับคู่กันต่อสู้ ประสานงานได้อย่างเข้าขา
ผู้มีพรสวรรค์ที่เพิ่งตื่นพลังบนยานบินต่างจ้องมองสถานการณ์ด้านนอกอย่างตึงเครียด
“เก่งมาก!”
“ต่อไปพวกเราจะเก่งแบบนั้นได้เหมือนกันไหม?”
ซุนยเว่ยนั่งยองอยู่ตรงมุม มองผู้ใช้พลังธาตุไฟด้วยสายตาชื่นชมและใฝ่ฝัน
แต่อู๋ซือซือกลับจ้องมือทั้งสองข้างของซือหม่าชิ้ว พลางคิดในใจว่า ต่อให้เป็นผู้ตื่นพลังสายร่างกาย ร่างกายก็ไม่มีทางเปลี่ยนสภาพผิดปกติได้ มือของอาจารย์ซือหม่าผิดปกติชัด ๆ!
ดวงตานั่นบดบังการมองเห็นของสัตว์กลายพันธุ์ได้ ไม่แน่ว่ายังมีความสามารถอื่นอีก
มันดูไม่เหมือนดวงตาของมนุษย์เลย
เหมือนดวงตาของสัตว์ประหลาดมากกว่า
ทันใดนั้นก็มีคนร้องขึ้นมา
“มีนกปากซ่อมกำลังบินมาทางยานบิน!”
อู๋ซือซือได้สติกลับมา ก็เห็นเด็กหนุ่มสวมเสื้อยืดสีแดงพูดขึ้นอย่างองอาจ
“ถึงพวกเราจะเพิ่งตื่นพลัง แต่จะปล่อยให้อาจารย์ซือหม่ากับคนอื่น ๆ สู้กันตามลำพังไม่ได้ ผมว่าเราควรไปช่วยพวกเขา ใช้กำลังอันน้อยนิดของเราทำประโยชน์ให้ได้!”
“ผมเป็นผู้ใช้พลังขั้นหนึ่งแล้ว ผมเป็นคนที่มีประโยชน์ต่อสหพันธ์ ผมไม่มีวันขี้ขลาดหนีการต่อสู้!”
ไม่มีใครทันห้าม
ระหว่างที่พูด เด็กหนุ่มก็เปิดประตูห้องโดยสารอย่างรวดเร็วแล้วกระโดดออกไปแล้ว
แม้แต่นักบินก็ห้ามไม่ทัน
หลังเด็กหนุ่มพุ่งออกไป ยังมีคนหนุ่มสาวอีกสองคนตามไปติด ๆ
ทั้งสามคนตะโกนว่า “อาจารย์ซือหม่า พวกเรามาช่วยแล้ว!” ก่อนจะพุ่งออกไป
อู๋ซือซือ: !!
สามคนนี่โง่หรือเปล่าเนี่ย
ยังรู้ด้วยเหรอว่าตัวเองเพิ่งตื่นพลัง? เป็นแค่ขั้นหนึ่งแท้ ๆ ยังคิดจะไปสู้กับนกปากซ่อมขั้นสองอีก?!
เป็นอย่างที่คิด พวกเขาออกไปก็มีแต่จะถ่วงแข้งถ่วงขา
พอทั้งสามโผล่ออกไป นกปากซ่อมหลายตัวก็จับตำแหน่งจากเสียงได้ เปลี่ยนทิศทางแล้วพุ่งเข้าโจมตีพวกเขาทันที ผู้ทดสอบคนหนึ่งเข้าไปขวางเพื่อปกป้องนักศึกษาใหม่ แต่กลับถูกจะงอยปากแหลมคมจิกทะลุศีรษะ
ทั้งสามยังไม่ทันได้ทำอะไรสักอย่าง ก็ถูกสมองที่กระเด็นกระดอนสาดใส่เต็มหน้า
เมื่อเห็นผู้ใช้พลังที่ก่อนหน้านี้ยังกล้าหาญไร้หวาดหวั่นล้มลง ร่างแน่นิ่งราวกับกระสอบขาด ๆ
เลือดร้อนในกายของพวกเขาก็เย็นวาบลงทันที
ขาทั้งสองข้างอ่อนปวกเปียก ได้แต่ยืนนิ่งอยู่กับที่ สมองขาวโพลน
บางเรื่องดูเหมือนทำได้ง่าย แต่เอาเข้าจริงกลับไม่ง่ายเลย พวกเขาไม่เคยผ่านการฝึกฝนมาก่อน จะเผชิญภาพแบบนี้ตรง ๆ ได้อย่างไรกัน?
“ใครปล่อยให้พวกคุณออกมา? กลับไปที่ยานบินเดี๋ยวนี้!” ซือหม่าชิ้วใช้พลังจิตไปมหาศาล หน้าผากชุ่มไปด้วยเหงื่อ เธออดระงับโทสะไว้ไม่อยู่
ผู้สังเกตการณ์คนที่กรีดข้อมือโปรยเลือดตั้งแต่แรกเห็นเพื่อนร่วมทีมถูกระเบิดศีรษะ ก็เดือดดาลจนแทบควันออกหู เขาอ้าปากด่าทันที
“แม่งเอ๊ย ไอ้โง่สามตัวนี้!”
ซือหม่าชิ้วรีบสั่งการ “พาคนกลับไปที่ยานบิน เร็วเข้า!”
ผู้ทดสอบหลายคนหยุดโจมตีทันที แล้วรีบวิ่งไปหาทั้งสามพร้อมตะโกนเรียก
“ยังยืนบื้ออะไรอยู่ ไปเดี๋ยวนี้!”
ทั้งสามหน้าซีดเผือด ขาทั้งสองข้างเหมือนหยั่งรากติดพื้น จะขยับไปไหนได้
“ให้ตายสิ อ่อนปวกเปียกขนาดนี้ยังกล้าออกมาอีกเหรอ?” ผู้สังเกตการณ์คนหนึ่งหน้าบึ้งด่าขึ้น ก่อนจะแบกคนขึ้นบ่าแล้ววิ่งไปทางยานบิน
อีกสองคนก็ทำตามทันที แถมยังมีคนคอยคุ้มกันไปส่งด้วย
เสียคนไปหนึ่งคน แถมยังถอนกำลังออกไปอีกหลายคน คนที่เหลือจึงต้องรับแรงกดดันเพิ่มขึ้น ต่างลนลานจนมือไม้พันกัน พริบตาเดียว ผู้ทดสอบคนหนึ่งก็ถูกจิกแขนขาดไปครึ่งท่อน ส่วนอีกคนถูกนกปากซ่อมที่ตกถึงพื้นโต้กลับ จิกจนขาทั้งสองข้างบาดเจ็บ
ซือหม่าชิ้วเห็นดังนั้นก็ขบกราม ก่อนเค้นคำสองคำออกมา
“ควบคุมวิญญาณ!!”
ดวงตากลางฝ่ามือเปลี่ยนเป็นสีเข้มขึ้น เลือดสีแดงสดไหลออกจากร่องเปลือกตา
แสงสีแดงที่เข้มกว่าเดิมแผ่กระจายออกจากฝ่ามือ
วินาทีต่อมา
นกปากซ่อมกว่าสิบตัวราวกับหุ่นเชิดที่ถูกชักใย กระพือปีกพุ่งชนเข้าไปในป่าละเมาะเขียวขจีที่อยู่ไกลออกไป
ผืนป่าเขียวขจีก็ “ขยับ” ขึ้นมา
กิ่งไม้ไหวซู่ซ่าอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะกลับสู่ความเงียบสงบ
เมื่อนกปากซ่อมหายไปกว่าสิบตัว ที่เหลือก็ถูกผู้สังเกตการณ์จัดการอย่างรวดเร็ว
แต่เมื่อซือหม่าชิ้วลดมือลง มือทั้งสองข้างของเธอก็ถูกย้อมเป็นสีแดงฉาน เลือดไหลทะลักออกมาราวน้ำพุ หยดลงจากปลายนิ้ว
“ถอนกำลัง!!!”
ทุกคนช่วยกันพยุงขึ้นยานบิน
พวกเขานำศพผู้ทดสอบที่ถูกจิกทะลุศีรษะกลับไปด้วย
นักบินไม่กล้ารอแม้แต่วินาทีเดียว รีบสตาร์ตยานบินแล้วออกจากที่นี่ทันที
ซากนกปากซ่อมเกลื่อนลานโล่ง เลือดคาวคลุ้งขนาดนี้ ไม่ใช่ที่ที่ควรอยู่นาน
บนยานบิน
ทุกคนมองศพอย่างเงียบงัน
เด็กหนุ่มสามคนที่กระโดดลงจากยานบินต่างรู้สึกผิดอย่างยิ่ง น้ำตาไหลพราก
ซือหม่าชิ้วมองทั้งสามด้วยสายตาเย็นชา
“พวกคุณติดหนี้ชีวิตเขาอยู่หนึ่งชีวิต ถ้าต่อไปพิสูจน์คุณค่าของตัวเองไม่ได้ ก็ฆ่าตัวตายเสียตั้งแต่เนิ่น ๆ เถอะ!”
ทั้งสามร้องไห้สะอึกสะอื้นจนแทบหายใจไม่ทัน
คนที่เป็นหัวโจกถึงกับร้องไห้จนหมดสติไปตรงนั้น
อู๋ซือซือคร้านจะสนใจสามคนนั้นแล้ว เธอหันไปมองผู้สังเกตการณ์ที่บาดเจ็บสองคนแทน
ผู้สังเกตการณ์ที่อยู่ข้าง ๆ กำลังช่วยพันแผลให้พวกเขา
แต่จะงอยปากของนกปากซ่อมแหลมคมเกินไป เนื้อกับเลือดถูกแทงทะลุ กระดูกก็แตกละเอียด
พันแผลแบบนี้จะหายได้ยังไง?!
เธอลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนพูดกับซือหม่าชิ้ว
“อาจารย์ซือหม่า คุณเคยถามฉันว่ารู้สึกยังไงหลังดูดซับคริสตัลพลังใช่ไหม? ฉันคิดว่า...ฉันรักษาพวกเขาได้!”
ซือหม่าชิ้วกำลังหยิบผ้าขาวมาคลุมศพเพื่อนร่วมทีม พอได้ยินก็แค่พยักหน้า
“งั้นก็ลองดู”
ผู้ตื่นพลังสายรักษาที่เพิ่งตื่นพลัง ต่อให้เป็นพรสวรรค์ระดับสูง แต่ไม่มีประสบการณ์ แค่ช่วยห้ามเลือดให้พวกเขาได้ก็นับว่าไม่เลวแล้ว
เธอไม่ได้คาดหวังอะไรเลยแม้แต่น้อย
เมื่อได้รับอนุญาต อู๋ซือซือก็ลุกจากที่นั่ง เดินไปหาคนที่บาดเจ็บตรงแขน แล้วยื่นมือทั้งสองออกไป—
ควันดำกลุ่มหนึ่งลอยออกมาจากฝ่ามือของเธอ
ทุกคนรอบข้างหันมาจ้องสำรวจอู๋ซือซือ เด็กสาวรูปร่างผอมบาง ใบหน้าซีดขาวราวกับผี ผมยุ่งเหยิงราวกับคนบ้า
ไม่เคยเห็นลำแสงรักษาของผู้ใช้พลังสายรักษาคนไหนพ่นควันดำออกมาเลยสักคน นี่มันผิดหลักวิทยาศาสตร์ชัด ๆ!
ผู้ทดสอบผมเกรียนชักแขนกลับโดยไม่รู้ตัว
แต่พอเหลือบมองไปทางซือหม่าชิ้ว เขาก็กลืนน้ำลายเอื๊อกแล้วฝืนยืนนิ่ง
เขาแอบชำเลืองมองอู๋ซือซือ ก่อนคำบ่นในอินเทอร์เน็ตประโยคหนึ่งจะผุดขึ้นมาในหัวโดยไม่รู้สาเหตุ...ยัยนี่ดูไม่เหมือนคนดีเลยแฮะ!
ควันดำกลืนแขนที่บาดเจ็บของชายคนนั้นอย่างรวดเร็ว
วินาทีต่อมา สีหน้าเจ็บปวดของชายคนนั้นก็ชะงักไปฉับพลัน
“เอ๊ะ?”
เขานิ่งงันไปหลายวินาที ก่อนจะผุดลุกนั่งตัวตรง แล้วร้องด้วยความฉงนที่หนักกว่าเดิม “...เอ๊ะ??!!!!!!!”