หยางเฉาปิดแผงสถานะลง
จากนั้น เขาคิดในใจ เพียงชั่วพริบตา ก็ย้ายทรัพยากรทั้งหมดในห้องโดยสารของรถต้าอวิ้นเข้าไปในพื้นที่เก็บของส่วนตัวของตัวเอง
ในนั้นมีอาหารอยู่ไม่น้อย และพื้นที่เก็บของของหยางเฉาสามารถถนอมอาหารได้อย่างถาวร
“เสี่ยวหยู่ ต่อไปอยากกินอะไรบอกฉันตรงๆ ได้เลย ฉันเอาทรัพยากรทั้งหมดเก็บเข้าพื้นที่เก็บของไปแล้ว”
หยางเฉาหันไปมองหลิวเสี่ยวหยู่แล้วพูด
“อ้าว? พื้นที่เก็บของ?”
หลิวเสี่ยวหยู่ตะลึงไปครู่หนึ่ง
“อืม เพิ่งชิงคำศัพท์มาได้ คนคนนั้นถือว่าฉันฆ่า คำศัพท์ของมันแข็งแกร่งมาก เป็นพวกที่เกี่ยวกับการเก็บของ”
หยางเฉาพยักหน้า
นอกจากคำศัพท์พรสวรรค์เริ่มต้นของเขาแล้ว คำศัพท์อื่นๆ ที่อยู่บนตัวเขา หลิวเสี่ยวหยู่รู้จักทั้งหมด
“ไม่ใช่ว่าเป็นระดับเอสเอสเอสอีกแล้วใช่ไหม?”
หลิวเสี่ยวหยู่อดพูดออกมาไม่ได้
“อืม” หยางเฉาพยักหน้า แล้วเปิดสิทธิ์การเข้าถึงให้
หลิวเสี่ยวหยู่ก็เห็นพรสวรรค์ที่เพิ่มขึ้นมาในทันที พื้นที่เก็บของที่เติบโตได้อย่างไร้ขีดจำกัด
“เก่งมาก เก่งเกินไปแล้ว พี่ใหญ่ แบบนี้ยังได้อีก!”
หลิวเสี่ยวหยู่เต็มไปด้วยความอิจฉา
“เฮอะ คำว่าได้อีกนี่ ฟังดูเหมือนเด็กสาวแนวๆ นะ” เขามองหลิวเสี่ยวหยู่ขึ้นลง ว่าแต่เรื่องอื่นไม่พูดถึง รูปร่างนี่เหมือนเด็กสาวแนวๆ จริงๆ ด้วย ผอม
“ก็ได้ แต่คนที่มีพรสวรรค์แข็งแกร่งขนาดนี้ กลับตายแบบนี้ไปเลย”