ซูเปอร์มาเก็ตสมาชิกซานมู่
ค่าสมาชิกทางเข้าสองร้อยกว่า
ซูเปอร์มาเก็ตแอปเปิลในตำนาน
“พี่! เห็นไหมครับ เด็กที่นั่งแถวหลังเคยเป็นใคร ตอนนี้กำลังเดินเข้าซูเปอร์มาเก็ตซานมู่” หยางเฉาเหยียดยิ้ม
ประตูเปิดอัตโนมัติของซูเปอร์มาเก็ตใช้การไม่ได้มานานแล้ว เขาเบี่ยงตัวลอดผ่านประตูกระจกที่แตกออกไป
แสงในซูเปอร์มาเก็ตยังพอใช้ได้ แม้ไม่มีไฟฟ้า แต่ข้างในก็ไม่ได้มืดมากนัก
หยางเฉากำปืนลูกซองในมือแน่น ตอนนี้ล่อสิ่งมีชีวิตประหลาดออกมาได้ไม่น้อยแล้ว แต่ก็ยังไม่แน่ใจว่าข้างในจะมีพวกมันหลงเหลืออยู่อีกหรือไม่
“กลิ่นเปรี้ยวๆ คงเป็นอาหารสำเร็จรูปพวกนั้นเน่าเสียแล้ว”
หยางเฉาคิดในใจ แล้วมองไปที่ป้ายโซนอาหารสำเร็จรูป “ห้องอาหารซานมู่”
ดูเหมือนเคยเป็นที่ขายพิซซ่า ฮอทดอก ไก่ย่าง แต่ตอนนี้อาหารพวกนั้นเน่าเสีย ดูเป็นสีดำ ๆ ตู้เก็บความร้อนก็แตกกระจายเต็มพื้น
หยางเฉาเบือนสายตา ตรงไปยังโซนอาหารกระป๋อง พอเดินไปถึงก็ตาเป็นประกาย อาหารกระป๋องเรียงรายเต็มชั้น ดูไม่เสียหายเลย
หมูบด ปลาแฮร์ริ่ง ปลาทูน่า เนื้อสัตว์สารพัด แม้แต่กระป๋องมังสวิรัติก็มี
ถั่วอบซอสมะเขือเทศอะไรพวกนั้น
หยางเฉาเดินเข้าไป ใช้พลัง[พื้นที่เติบโตไร้ขีดจำกัด]กวาดอาหารกระป๋องทั้งชั้นเข้าถุง
ต่อด้วยของว่างพลังงานสูง
“ได้ยินว่าน้ำตาลของฝรั่งสูงมาก” หยางเฉามองโปรตีนบาร์กับช็อกโกแลตในมือ สิ่งนี้หวานจัด
ของในประเทศยังเป็นแบบลดน้ำตาล เขาแกะช็อกโกแลตกัดคำหนึ่ง หวานเลี่ยนจนรู้สึกเจ็บ