“หัวหน้า! ทำไงดี!”
บนฮัมเมอร์ ลูกน้องมองหมิงเหลยแล้วถาม
หมิงเหลยสีหน้าไม่ดีนัก กาฝูงเหล่านี้ล้วนเป็นฝีมือของเขาเอง “เชี่ย! พวกโง่เง่า ไม่เห็นจะต้องมาแย่งทรัพยากรจุดนี้กับฉันเลย ถ้าไม่ใช่พวกมัน ฉันจะต้องยิงปืนหรือไง!”
“ไปก่อน หลบหลีกไว้ก่อน กาฝูงนี้เยอะเกินไป!”
“แต่ไม่ต้องไปไกลนัก พอสะบัดพวกมันหลุดได้ แล้วค่อยกลับมาแย่งร้านขายปืน!”
หมิงเหลยพูด เขารู้ดีว่าต้องมีหลายคนที่คิดแบบเดียวกับเขา
ในยุคสิ้นโลก ปืนสำคัญเกินไป!
ไม่มีใครอยากยอมแพ้โดยง่าย!
“หัวหน้า! นั่นอะไรน่ะ! รถของเขตหนึ่งหรือเปล่า!”
ลูกน้องที่นั่งเบาะหลังจู่ๆ ก็ชี้กระจกมองหลังแล้วพูดขึ้น
ในกระจกมองหลัง แม้กาฝูงจะบดบังสายตาไปมาก แต่ยังพอเห็นรถต้าอวิ้นสีแดงคันหนึ่งจอดอยู่บนถนนด้านหลัง
“หืม? นั่นมันรถของเจ้านั่นจริงๆ นี่นา?”
หมิงเหลยหรี่ตาลง หลังจากเข้าเมืองราคูนมาก็มีชื่อเสียงที่สุดก็คือรถต้าอวิ้นของหยางเฉาและรถจู่โจมทหารของหวังเจียชาง เมื่อก่อนสองคนนี้เคยต่อสู้กัน เขาเห็นในแชทประจำเขตแล้ว
“เขามาเพื่อร้านขายปืนด้วยหรอ?”
หมิงเหลยขมวดคิ้ว ถ้าเป็นอย่างนั้นจริงก็จัดการยากหน่อย แต่หมิงเหลยก็ไม่กลัวเขา!
เพราะในมือเขาก็มีอาวุธสังหารขนาดใหญ่เหมือนกัน
“ไม่ต้องสนใจ ไปก่อน!”
หมิงเหลยพูด
“หา? หัวหน้า ถ้าไปแบบนี้ ไอ้หนูนั่นฉกฉวยโอกาสก่อนเราจะทำไง?”