บนท้องฟ้าไม่ไกลออกไป ฝูงกานับร้อยส่งเสียงร้องหลุดโลก บินรวมตัวกันจนบดบังท้องฟ้าเล็กๆ ไปเกือบหมด
“มีสิ่งมีชีวิตประหลาดที่บินได้ด้วยหรือ?”
หลิวเสี่ยวหยู่สะดุ้งตกใจ สิ่งมีชีวิตประหลาดแบบนี้ รถคงชนมันไม่ตายหรอกมั้ง?
แถมยังมีจำนวนมากมายขนาดนั้นอีก
“เออ ดูไบโอแฮซาร์ดไม่เคยดูหรือไง? มีภาคหนึ่งที่เต็มไปด้วยพวกกาถูกเชื้อโรคเป็นฝูงแบบนี้” หยางเฉาพูดพลางนึกอะไรบางอย่างขึ้นได้ ใบหน้าเขายิ้มออกมา
ตอนที่เห็นฉากในหนัง ตอนนั้นหยางเฉายังรู้สึกตะลึงไปกับฝูงกาผีตาแดงนับพันที่โฉบลงจิกกินคน ในหนังมีฉากดังอยู่ฉากหนึ่ง คือการใช้ไฟพ่นเผาฝูงกา
เปลวเพลิงคลุมท้องฟ้า เผาฝูงกาผีเหล่านั้นจนไม่เหลือซาก
“ไม่ใช่เรื่องบังเอิญหรอกหรือไง?”
หยางเฉามองไปที่หน้าจอควบคุมเครื่องพ่นไฟ
วันนี้เขาน่าจะได้จำลองฉากดังๆ นั้นอีกครั้งได้พอดี
“พี่ใหญ่ จำนวนสิ่งมีชีวิตประหลาดพวกนี้เยอะไปหน่อย แล้วไงดีล่ะ ร้านขายปืนดูเหมือนจะอยู่ใต้กลุ่มเมฆดำนั่น” หลิวเสี่ยวหยู่มองไปข้างหน้า
นอกจากฝูงกาดำแล้ว บนพื้นดินก็มียานพาหนะของผู้เล่นหลายคันจอดอยู่แล้ว
“แล้วก็ พี่ใหญ่ ดูเหมือนจะมีคนมาแย่งก่อนอีกแล้ว พวกนั้นดูเหมือนจะมุ่งหน้าไปร้านขายปืนเหมือนกัน”
หลิวเสี่ยวหยู่พูด
ที่พูดว่า “อีกแล้ว” ก็เพราะเมื่อกี้ซวงหรู่เยว่เพิ่งจะแย่งร้านขายปุ๋ยไปก่อนหน้านี้
“ปกติ พวกผู้เล่นทะลักเข้ามาในเมืองราคูนเยอะขนาดนี้ ถ้าดูจากจำนวนแล้ว ก็คงไม่ต่างจากชั่วโมงเร่งด่วนตอนเช้า-เย็นเท่าไหร่” หยางเฉาพูด