"ยิง!"
หวังเจียชางสั่งการเปิดฉากยิงโดยตรง
เสี่ยวหลี่ไม่กล้าขัดคำสั่ง เมื่อหัวหน้าเลือกที่จะเดิมพันแล้ว เขาก็ต้องเดิมพันตาม!
และเสี่ยวหลี่ก็รู้สึกว่าหยางเฉาไม่มีจรวดจริง ๆ ไม่อย่างนั้นแท่นยิงจรวดคงไม่ว่างเปล่า เขายกปืนกลหนักขึ้น เล็งไปที่เครื่องขับดันที่พ่นเปลวไฟอยู่ด้านหน้า เมื่อเขาลั่นไก
"ตาง ๆ ๆ!"
ปืนกลหนักสั่นสะเทือนทันที ปลอกกระสุนร่วงหล่น กระบอกปืนพ่นเปลวไฟออกมา!
[ยานพาหนะของคุณถูกโจมตี ความทนทานลดลงหนึ่งเปอร์เซ็นต์]
ต่อหน้าหยางเฉาที่นั่งอยู่บนที่นั่งคนขับ ป้ายแจ้งเตือนก็เด้งขึ้นมาอย่างกะทันหัน
บนจอควบคุมรถก็ปรากฏเครื่องหมายตกใจสีแดง ตามด้วยอินเทอร์เฟซนำทางเปลี่ยนไป กลายเป็นภาพสามมิติของรถบรรทุกหนัก ซึ่งส่วนเครื่องขับดันกำลังเปล่งแสงสีแดงอยู่
[เซี่ยวหยุนตรวจพบว่าเครื่องขับดันได้รับความเสียหาย ส่วนประกอบหลักยังไม่ได้รับบาดเจ็บ!]
"ถูกโจมตีเหรอ? ปืนกล? เป็นหวังเจียชาง?"
ใบหน้าของหยางเฉาเย็นชาลงทันที เขามองไปที่กระจกมองหลัง ซึ่งเมื่อครู่ในกระจกมองหลังยังมีผู้เล่นที่กระจายตัวตามหลังอยู่เท่านั้น แต่ตอนนี้ ตรงขอบสุดของกระจกมองหลัง ดูเหมือนจะมีทีมรถค่อย ๆ ตามมา
อีกฝ่ายดูเหมือนจะรู้ว่าความสามารถเดียวในการต่อต้านของเขาคือการใช้เครื่องพ่นไฟ ดังนั้นจึงค่อย ๆ ตามอยู่ห่าง ๆ ด้านหลัง
ปืนกลหนักที่ติดตั้งอยู่บนหน้ารถกำลังพ่นกระสุนอย่างไม่ขาดสาย ถล่มใส่รถต้าอวิ้นด้วยอำนาจการยิง!
อำนาจการยิงของปืนกลหนักครอบคลุมอย่างน้อยหนึ่งพันเมตร รถต้าอวิ้นมีขนาดใหญ่โต แม้จะอยู่ในระยะไกลสุดก็ถูกโจมตีได้ง่าย ๆ
"พี่ใหญ่ ถูกโจมตีแล้ว" หลิวเสี่ยวหยู่สีหน้าเคร่งเครียด
มือของเธอวางบนหน้าจอควบคุมจรวดลูกดอกแขนเสื้อโดยสัญชาตญาณแล้ว แต่จู่ ๆ หลิวเสี่ยวหยู่ก็นึกขึ้นได้ว่าในจรวดลูกดอกแขนเสื้อไม่มีจรวดอยู่