กู้เจาใช้เวลาในจวนน้อยนักตั้งแต่เล็กจนใหญ่ เมื่อย้อนนึกดู ช่วงก่อนก็เคยพบแม่นมที่เป็นหมอหลวงมาถวายการตรวจแด่ท่านย่าอยู่บ้างเป็นครั้งคราว
ส่วนใหญ่สตรีที่ออกมาเป็นหมอหลวงนั้น ล้วนเป็นสตรีวัยสี่สิบห้าสิบ มีอายุรุ่นราวคราวแม่นม เนื่องจากอายุมากแล้วจึงออกมารักษาผู้คนนอกวังได้ โดยไม่ค่อยมีข้อกังขา
ในเมื่อเป็นหมอหญิงที่เคยตรวจรักษาให้ไท่ฮูหยินมาก่อน กู้เจาก็ไม่ได้ติดใจอะไร ตอบกลับไปว่ารับรู้แล้ว แล้วก็ไม่ซักถามให้ละเอียดอีก
อ่านสมุดบัญชีเล่มนั้นจบ เรื่องการเข้าเฝ้าองค์จักรพรรดิในวันรุ่งขึ้นก็เตรียมแผนการณ์ไว้ในใจแล้ว หลังจากกินอาหารมื้อดึกพอผ่านท้องไป กู้เจาก็นอนบนเตียง แต่กลับนอนไม่หลับจนดึกดื่น
คิดว่าตนเอาแต่ลำพองว่ารอบคอบรู้จักยับยั้งชั่งใจมาตลอด ใยครานี้จึงสะเพร่าเผลอเรอได้ถึงเพียงนี้ ถึงกับจำตัวคนผิด
ใยจึงคิดเอาเองว่านางคือผู้ที่ได้รับเลือก เหตุใดจึงไม่ใช่นาง เช่นนั้นแล้วนางเป็นใครกัน
นางเคยปรากฏตัวที่เรือนของท่านย่า แต่ด้วยรูปโฉมและสติปัญญาของนาง กลับไม่ได้อยู่ในตัวเลือกของท่านย่า เห็นได้ชัดว่าสถานะของนางไม่เหมาะจะเป็นสาวใช้ปรนนิบัติของเขา
ย้อนนึกถึงครั้งที่พบหน้ากันทั้งสองหน ดีที่เขาไม่มีกิริยาล่วงเกินล้อเลียนหยอกเย้า มิฉะนั้นหากแพร่งพรายออกไป ช่างเป็นดังต้องมนต์สตรีจนเสียสติ ทำลายอนาคตตนเองแท้ ๆ
อีกทั้งยังดีที่รู้ตัวไวก่อนใครจะล่วงรู้เค้าลาง ก็เป็นแค่เพียงบุพเพสันนิวาสที่พบพานสองครั้ง เป็นแค่เพียงเรื่องเข้าใจผิดเท่านั้น ขอเพียงเวลาผ่านไปสักสองสามวัน เขาต้องลบนางออกจากห้วงคำนึง ให้เรื่องนี้พลิ้วไปตามสายลม มลายหายสิ้นได้เป็นแน่
ณ ห้องหนังสือเรือนหน้า กู้เจาพลิกกายไปมาท่ามกลางความเงียบสงัดยามวิกาล ยากจะข่มตาหลับลง