นี่มิใช่ครั้งแรกที่กู้เจากล่าวถึงเรื่องการรับผิดชอบต่อจูชิงอวี๋ ครั้งก่อนที่โรงหมอ เขาก็เคยเอ่ยถึง
สังคมที่แตกต่าง หล่อหลอมค่านิยมที่แตกต่าง
ระหว่างคนทั้งสอง ห่างชั้นด้วยโลกทัศน์และมโนทัศน์ชีวิตที่แตกต่างราวฟ้ากับดิน จากสังคมศักดินาจวบจนสังคมสมัยใหม่
เบื้องหลังช่องว่างมหึมานี้ คือข้อจำกัดทางประวัติศาสตร์อันหนักหน่วง ตกกระทบถึงปัจเจกตัวเล็กๆ กลายเป็นความเข้าใจในคำว่า “รับผิดชอบ” ที่แตกต่างกันสุดขั้ว ราวกับเกวียนหันไปทางเหนือ แต่ม้าลากไปทางใต้
กู้เจาคิดว่าเขาให้คำมั่นสัญญาอย่างเคร่งขรึม แต่คำมั่นนี้กลับทำให้ใจของจูชิงอวี๋ดิ่งลงถึงก้นบึ้ง
นางมิได้คิดเพ้อฝันที่จะเปลี่ยนค่านิยมของเขา ไปโต้แย้งกับเขาว่า การเข้าจวนกั๋วกงเป็นอนุภรรยา สำหรับนางแล้วมิใช่พระคุณ หากแต่เป็นความอัปยศ
เมื่อไร้พลังเปลี่ยน และไร้เจตจำนงเปลี่ยน ไม่ไปยั่วยุย่อมเป็นหนทางที่ดีที่สุด
เพียงแต่ครั้งก่อน นางยังใช้ฐานะสตรีที่มีสามีแล้วปฏิเสธเขาอย่างชอบธรรมได้ ทว่าครั้งนี้ จูชิงอวี๋ไม่กล้าเอ่ยถึงสี่คำนี้โดยสิ้นเชิง เกรงว่าเขาจะกล่าวอีกครั้งว่า “เจ้าก็ไม่ต้องเป็นก็ได้ หากเจ้าไม่เป็นแล้วจะยินยอมหรือไม่” แล้วจัดการให้ “ไม่ต้องเป็น” นั้นกลายเป็นจริง
เขามีทั้งเจตนาและความสามารถเช่นนั้น จูชิงอวี๋ไม่กล้าเสี่ยงกับคำว่า “หาก”
คราเรื่องเร่งด่วนให้ผ่อนปรน คราเรื่องคั่งค้างให้คลี่คลาย
บัดนี้เขากำลังอยู่ในช่วงกระตือรือร้น ไหนๆ ก็บอกว่าจะให้นางมีเวลา เช่นนั้นนางก็ไม่ควรโต้แย้งกับเขาในยามนี้ให้ยั่วยุโทสะเขา