จูชิงอวี๋คาดไม่ถึงว่าทหารเสื้อแพรที่เซี่ยเจ๋อรู้จักจะช่วยเหลือถึงเพียงนี้ ชุดถูกส่งเข้าไปให้จางเซิ่นได้ไม่กี่วัน ข่าวก็ส่งกลับมาอีกว่า ในวันหยุดช่วงเที่ยงวันนั้น นางสามารถเข้าไปเยี่ยมในคุกหลวงได้
เซี่ยเจ๋อวิ่งมาที่ตรอกชิงอีด้วยตนเองเพื่อส่งข่าวให้ อีกทั้งยังอธิบายเป็นพิเศษว่าเหตุใดจึงเป็นเวลานั้น:
"วันหยุดนั้น สำนักทหารเสื้อแพรก็พักงาน เว้นแต่คนอยู่เวร คนอื่นล้วนไม่อยู่ อีกทั้งเป็นเวลาเที่ยงวัน คนอยู่เวรก็ต้องสลับกันไปกินข้าว เช่นนี้เป็นเวลาที่คนน้อยที่สุด เขาแอบพาเจ้าเข้าไปก็ไม่สะดุดตา ให้เวลาเจ้าสามเค่อ เมื่อเจ้าเยี่ยมสามีเสร็จแล้ว เขาก็แอบพาเจ้าออกมา"
จูชิงอวี๋ตื้นตันใจยิ่งนัก:
"โหวน้อย น้ำใจท่านช่างประเสริฐยิ่งนัก บุญคุณมหาศาล ข้าไม่รู้จะตอบแทนเช่นไร"
ถูกชม เซี่ยเจ๋อรู้สึกภาคภูมิใจนัก เดิมทีกำลังยิ้มแย้มดีใจแต่แสร้งโบกมืออย่างไม่ใส่ใจ กล่าวว่า:
"อย่าเอ่ยเช่นนั้น เป็นเรื่องเล็กน้อย ตอนนั้นข้าหนี้แต่งงานถูกลอบฆ่านอกเมือง หากไม่ได้พบเจ้า ข้าคงไปเข้าเฝ้าพญายมแล้ว"
กล่าวไปกล่าวมา เซี่ยเจ๋อนึกอะไรขึ้นได้ ก็ยิ้มไม่ออก สีหน้าเศร้าหมองหมอบบนโต๊ะกล่าวอย่างหมดเรี่ยวแรงว่า:
"แม่นางจู้ อีกไม่กี่วันข้ายังต้องหนีแต่งงานอีกครั้ง หลังจากนั้นอีกนานจะไม่อยู่ในเมืองหลวง เจ้าดูแลตัวเองด้วย"
พาดพิงถึงวันที่จู่ๆ เขาผิดนัด จูชิงอวี๋ก็เข้าใจแล้ว ถามว่า:
"ที่แท้วันนั้น เจ้าไปดูตัวกับอีกฝ่ายจึงออกมาไม่ได้? เหตุใดต้องหนีแต่งงานอีก เป็นสาวตระกูลไหน สาวไม่ดี ไม่ชอบหรือ?"
เซี่ยเจ๋อมีสีหน้ากลุ้มใจอยากพูดแต่ก็หยุดไว้ สุดท้ายก็เอ่ยว่า:
"สาวตระกูลเวิน ธิดาขององค์หญิงใหญ่และท่านแม่ทัพเวิน สาวเวินนางนั้น นางดีมาก"
ธิดาองค์หญิงใหญ่?