บทที่ 3 อยากดูกล้ามท้องไหม?
ดูนี่~!
เจียงหว่านจ้องมองใบหน้านี้ หัวใจเต้นผิดจังหวะไปหนึ่งชั่วขณะ
ผมทรงวูลฟ์คัตสีเงินดำ หางตายกขึ้นเรียว ดวงตาสีเทาควันบุหรี่
ใบหน้าคมเข้มลึก ดูลุ่มลึกแฝงด้วยความก้าวร้าวเย้ายวน
เลือดผสมได้พอดิบพอดี มากไปก็เข้มเกิน น้อยไปก็จืดเกิน
ต้องยอมรับว่า—
เป้าหมายของภารกิจ ตรงตามสเปกเธอมาก
......เดี๋ยวนะ
เจียงหว่านรีบดึงตัวเองออกจากขอบเหว "หลงใหลในรูปโฉม"
ไอ้หมอนี่ส่งรูปมากะทันหัน มาอวดเธอใช่ไหม?
อาศัยโชว์หน้าตา เปลี่ยนวิธีมากดดันเธอ
เธอไม่เคยลืม ซังซือซวี่ด่าเธอว่าคางคก
เคยเห็นคางคกที่สวยขนาดนี้ไหม?
เจียงหว่านเปิดหน้าไดนามิกของตัวเอง ด้านบนมีรูปเซลฟี่ของกู้มันหนิงอยู่หลายรูป—
หน้าตาได้มาตรฐาน ผมยาวตรงดำ รูปร่างก็ดี จะว่าสะดุดตามากก็ไม่ใช่ แต่เป็นสาวสวยแน่นอน
ถ้าปล่อยให้เขารู้ว่าเธอหน้าตาแบบนี้ คงได้รับคำว่าคางคกเหมือนกัน
พูดได้แค่ว่าในสายตาของซังซือซวี่ไอ้จอมหยิ่งนี่ ใคร ๆ ก็เป็นคางคก
เจียงหว่านส่งเสียงเย็นชา ออกจากเพจ
......
ไห่เฉิงสองทุ่ม บอสตันแปดโมงเช้า
เจียงหว่านส่งรูปดอกท้อที่ถ่ายตอนบ่ายไปให้
奶思兔米鱿：【ดอกท้อที่โรงเรียนบานสวยเหมือนนายเลย】
โหมดปั่นชม มาช้าแต่ก็มา
คณะบริหารธุรกิจฮาร์วาร์ด ห้องเรียนแห่งหนึ่ง
ในห้องเรียนที่มีคนหกเจ็ดคน ศาสตราจารย์สูงวัยเพิ่งเริ่มสอน
หน้าจอมือถือซังซือซวี่สว่างวาบ
เขาหรี่ตากดเปิด มุมปากยกขึ้นอย่างแทบสังเกตไม่เห็น
แล้วก็มองกลับไปที่แท่นสอนด้วยสีหน้าเรียบเฉย
หนึ่งชั่วโมงต่อมา เสียงกริ่งดังเตือนหมดคาบ
เผยเฮ่อยวินสะพายกระเป๋าลุกขึ้น ตบบ่าซังซือซวี่ "ไปเถอะพี่ซวี่ พวกนั้นไปถึงสนามบาสแล้ว"
พูดจบ เขาก็เดินนำออกไปก่อน
ซังซือซวี่ค่อย ๆ ยัดโน้ตบุ๊กใส่กระเป๋า คล้องบ่าแบบลวก ๆ มือข้างหนึ่งล้วงกระเป๋าเตรียมออกไป
นอกหน้าต่างพลันมีเสียงนกร้อง
เขาชะงักเท้า กวาดตามอง
ต้นโอ๊กเขียวครึ้ม นกเดินดงตัวหนึ่งกระพือปีกเกาะบนกิ่ง ร้องระงม
อย่างกับผีดลใจ เขาหยิบมือถือออกมา ถ่ายรูปหนึ่งรูป
เปิดเฟซบุ๊ก ส่งให้ใครบางคน
Lie：【นายน่าเกลียดเหมือนนกตัวนี้เลย】
เจียงหว่านเพิ่งอาบน้ำเสร็จ ยังไม่ทันไดร์ผมก็เห็นข้อความนี้ ถึงกับกลอกตาแรง ๆ
ปากนี่ช่างเหมือนอาบยาพิษ
ฉันชมนายว่าสวย นายกลับด่าฉันว่าน่าเกลียด
ไม่ใช่แค่ด่าฉัน ยังด่านกเดินดงอีก
เจ้าเชื่อไหมว่านกมันไปหาเรื่องนาย?
เจียงหว่านกำลังจะส่งสติกเกอร์ตอบไปส่ง ๆ จู่ ๆ ก็ชะงัก
เดือนที่ผ่านมา ทุกครั้งเธอเป็นฝ่ายเปิดบทสนทนา และไม่เคยปล่อยให้คำพูดของซังซือซวี่ตกพื้น
ต่อให้เขาส่งเครื่องหมายมหัพภาคมา เธอก็จะตอบสติกเกอร์กลับ
ครั้งนี้...ลองทดสอบดูไหม?
ไม่ตอบกลับ แล้วก็ไม่ส่งฝันดี ดูว่าเขาจะส่งข้อความมาเองไหม?
พอดีตรวจสอบว่าภารกิจเธอคืบหน้าขนาดไหน
คิดได้ดังนั้น เจียงหว่านก็วางมือถือลง
＊
บอสตัน สนามบาสในร่ม
คนสองฝ่ายลับหมัดฝ่ามือ วอร์มอัพร่างกายกันอย่างคึกคัก
ริมสนาม ซังซือซวี่สวมชุดบาสเกตบอล ในมือถือมือถือ
เขากดเปิดเฟซบุ๊ก
ในกล่องข้อความ ข้อความสุดท้ายยังเป็น "นายน่าเกลียดเหมือนนกตัวนี้เลย" ที่เขาส่งไป
ตั้งแต่เขาส่งข้อความนี้ ก็ผ่านมากว่าครึ่งชั่วโมงแล้ว
ที่จีนตอนนี้เป็นเวลาสามทุ่มกว่า
ตีหนึ่งยังไม่ถึงก็นอนแล้วเหรอ?
แล้วฝันดีที่ไม่เคยขาดล่ะ?
งั้นก็ได้ข้อสรุปว่าแกล้งโกรธไม่ตอบ
ซังซือซวี่โยนมือถือลงกระเป๋าด้วยสีหน้าเย็นชา แล้วหันหลังลงสนาม
เกมประลองฝีมือเริ่มขึ้น
ซังซือซวี่ไม่ปล่อยน้ำเลยสักนิด
ชู้ตสามคะแนนแทบไม่ต่างจากแจกฟรี ฝ่ายตรงข้ามที่เป็นผู้เล่นรับตัวใหญ่หน้าเขียวด้วยความโกรธ
พอแข่งจบ ชายร่างใหญ่ก็เดินอาด ๆ เข้ามา กระชากคอเสื้อเขาขึ้น
ปากพล่ามเหมือนแร็ป พ่นคำหยาบคายไม่หยุด
เผยเฮ่อยวินพุ่งเข้าไป "ฟึ่บ" เดียว กระชากข้อมือชายร่างใหญ่ไว้ แล้วโต้กลับด้วยคำด่าแบบ "จู่หนาน" อย่างไม่ยอมแพ้
ผู้เล่นทั้งสองฝ่ายรีบลงมาห้ามปราม
เสียงเซ็งแซ่ อึกทึกเหมือนตลาด
ท่ามกลางกลุ่มคน ถูกกระชากคอเสื้อ ซังซือซวี่ปัดมือเผยเฮ่อยวินออกอย่างไม่แยแส
"ถอยไปไกล ๆ"
เผยเฮ่อยวินที่ถูกปัดออกเพิ่งตะโกนว่า "ซวี่—"
คำว่า "พี่" ยังติดค้างในลำคอ แรงลมกรรโชกพัดผ่านข้างตัว
"ตึง——!"
เสียงทุ้มดังขึ้น
ชายร่างใหญ่ที่เมื่อกี้ยังกร่างไม่หยุด ตอนนี้นอนหงายอยู่บนพื้น ปากส่งเสียงร้องด้วยความเจ็บปวดอย่างแรง
ซังซือซวี่เดินเข้าไป ยกเท้าเล็งไปที่ข้อมือที่เพิ่งกำคอเสื้อเขา แล้วกระทืบลงอย่างแรง
เสียงกรอบแกรบดังฉับพลัน ตามมาด้วยเสียงโหยหวนดั่งหมูถูกเชือดดังก้องสนามบาส
"อ๊าก——!"
ปล่อยให้ชายคนนั้นร้องโหยหวนอย่างน่าเวทนา ก็ไม่มีใครกล้าเข้าไปใกล้
ซังซือซวี่จ้องลงมองคนบนพื้นด้วยสายตาเย็นชา เสียงไม่ดัง แต่ทำให้ทุกคนขนลุกซู่
"ทนายผมจะติดต่อนาย"
"ยินดีให้ฟ้อง"
พูดจบ ก็หันหลังเดินจากไป
เผยเฮ่อยวินรีบตามไป ก่อนไปไม่ลืมเตือนชายร่างใหญ่ว่า "ไอ้หนูนายรอดชีวิตมาได้ ถ้ารู้จักกาลเทศะก็ซุกหางไว้"
"ไม่ยอมก็มาฟ้อง เราพร้อมรับมือทุกเมื่อ!"
*
ในห้องเปลี่ยนเสื้อผ้า
ซังซือซวี่ถอดเสื้อตัวบนที่ถูกกระชากยับออก โยนใส่ตู้
เขาดึงเสื้อผ้าสะอาดสวมด้วยสีหน้าเรียบเฉย ควักบุหรี่กับไฟแช็กออกจากกระเป๋า
"ปัง" ปิดประตูตู้เสียงดัง
หันหลังพิงตู้ จุดบุหรี่หนึ่งมวน
เผยเฮ่อยวินตามเข้ามา ในน้ำเสียงเต็มไปด้วยความตื่นเต้น "พี่ซวี่ ไม้ตายหลุดจากการควบคุมเมื่อกี้หล่อมาก!"
"มีเวลาสอนผมหน่อยสิ?"
ซังซือซวี่ไม่สนใจเขา
เผยเฮ่อยวินโตมากับเขาตั้งแต่เด็ก จึงรู้สึกถึงความผิดปกติได้ทันที
เขาเก็บสีหน้าล้อเล่น เข้าไปใกล้ "เป็นอะไรไป? ยังไม่หายโกรธ?"
ไม่น่าเลยนะ
ด้วยนิสัยเขา ถ้ายังไม่หายโกรธ ต้องโต้กลับต่อ ไม่ใช่เก็บงำ
เผยเฮ่อยวินยิ้มประจบ "บอกเพื่อนหน่อยว่าใครหาเรื่องนาย? ฉันจะช่วยจัดการ"
ซังซือซวี่สูดบุหรี่ เงียบไปสองวินาที จู่ ๆ ก็เอ่ยปาก
"ถามนายอย่าง"
"ผู้หญิงคนหนึ่ง เธอเข้ามาหาเพราะความร่ำรวยและฐานะของนาย แต่ยังกล้าหงุดหงิดใส่นาย นี่มันจิตวิทยาแบบไหน?"
เผยเฮ่อยวินเลิกคิ้ว ในใจแจ่มแจ้งว่าเขาพูดถึงใคร
คิดๆ ดูแล้ว ใช้ถ้อยคำระมัดระวัง
"ก่อนหน้านี้ไม่ใช่ให้ไอ้หมอนั่นตี๋เหวินจวินไปสืบมาเหรอ?"
"ข่าวที่ส่งมาบอกว่า กู้มันหนิงไม่ใช่พวกคลั่งรักแน่ๆ"
"เธอมีความเป็นมืออาชีพสูง อยากรับช่วงกิจการครอบครัวอย่างเต็มตัว แต่ดันมีลูกชายของภรรยาลับของพ่อเธอคอยจับตามองอยู่"
"เธออยากได้มรดก เลยเกาะนายไม่ปล่อย"
"แต่ก็มีคำพูดหนึ่งว่า——"
"ฉันแสดงเป็นรักนายวันละสิบชั่วโมง จะรู้ได้อย่างไรว่าไม่มีสักขณะที่ใจจริง?"
เผยเฮ่อยวินหยุดไปชั่วครู่ สังเกตสีหน้าซังซือซวี่ แล้วเสริมอย่างระมัดระวัง
"ฉันเดาว่า...เธอเกิดความรู้สึกจริงๆ กับนาย อารมณ์ดีใจเสียใจบางครั้งก็เลยแสดงออกมาตามธรรมชาติ"
ตรรกะหลักที่เขาพูดนี้เรียบง่ายมาก
เพื่อนตัวเองเก่งขนาดนี้ ผู้หญิงคนไหนชอบก็ไม่แปลก
ซังซือซวี่ฟังจบ ไม่พูดอะไร
สูดบุหรี่อีกคำ
ความอึดอัดที่ติดอยู่ในอกอันคลุมเครือนั้น ดูเหมือนจะเบาลงเล็กน้อย
เขาขยี้บุหรี่ดับ เปิดตู้ หยิบมือถือออกจากกระเป๋า
เวลาเกือบเที่ยงวัน
ที่จีน ใกล้เที่ยงคืน
ซังซือซวี่จ้องกล่องแชทสนทนาอยู่สองวินาที
"นางคางคก" นั่นก็ยังไม่ตอบเขา
เขากัดริมฝีปาก พิมพ์ข้อความลงแป้นพิมพ์
ลบ
พิมพ์ใหม่
ลบอีก
สุดท้าย หลับตาเหมือนนึกอะไรออก
พิมพ์ข้อความ ส่ง
Lie：【อยากดูกล้ามท้องไหม】