บทที่ 4 “ที่รัก งั้นอย่าเลี้ยงมันเลย มาเลี้ยงฉันดีมั้ย?”
ส่งเสร็จ เขาก็โยนโทรศัพท์ลงล็อกเกอร์ เปลี่ยนรองเท้าด้วยสีหน้าเย็นชา
เผยเฮ่อยวินยืนแอบมองอยู่ข้าง ๆ เกือบหลุดขำออกมา
นี่ยังจะบอกอีกว่าไม่สน?
นกยูงรำแพน ชัดเจนเลย
＊
มหาลัย S หอพักหญิงแห่งหนึ่ง
เป็นห้องสี่คน เตียงบน โต๊ะล่าง ปิดไฟมาครึ่งชั่วโมงแล้ว เด็กสาวทั้งสี่นอน蜷อยู่บนเตียง ยังไม่มีใครหลับ
แสงสลัวจากหน้าจอมือถือสะท้อนบนใบหน้า ในความเงียบมีเสียงหัวเราะ压抑 ดังขึ้นเป็นครั้งคราว
เจียงหว่านเสียบหูฟังบลูทูธ ฟังเพลงก่อนนอนให้ผ่อนคลาย
จู่ ๆ ข้อความใหม่ก็เด้งขึ้นมาบนหน้าจอ——
Lie：【อยากดูซิกแพ็กไหม】
ในหูฟังกำลังเล่นเพลง "Body Shots"
จังหวะเร้าใจกับข้อความบนหน้าจอนี้ทำให้เจียงหว่านหน้าแดง
ผู้ชายคนนี้เป็นอะไร?
จู่ ๆ ก็รุกมาแบบนี้?
หรือว่า... ภารกิจจีบหนุ่มของเธอคืบหน้าแบบก้าวกระโดด?
เจียงหว่านรีบสานต่อทันที
Nice to meet you：【เอา!】
อีกฟากของมหาสมุทร ซังซือซวี่ที่กำลังเดินไปร้านอาหารเห็นคำนี้ มุมปากก็ยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์
Lie：【ไปนอนเถอะ ในฝันมีทุกอย่าง】
Nice to meet you：【＊＆％￥＃＠......】
Lie：【โอ้ ด่าได้หยาบคายดีจริง】
Nice to meet you：【ยิ้ม.jpg】
เจียงหว่านโกรธจนคันฟัน ยัดมือถือใต้หมอน
ตกปลาบังคับใช้กฎหมาย?
หมอนี่มันเลวจริง ๆ!
เธอพลิกตัว หลับตาลง
เพลงในหูฟังยังเล่นต่อ แต่ท่อนเดียวก็ไม่เข้าหู
＊
วันถัดมา
เจ็ดโมงครึ่งตอนเช้า นาฬิกาปลุกของเพื่อนร่วมห้องดังสนั่นตรงเวลา
เจียงหว่านตื่นเพราะเสียง 慢慢 ลืมตาขึ้น หาวหวอด
เธอจ้องผ้าคลุมกันแสงบนหัวเตียงนิ่งไปกว่าหนึ่งนาที กว่าคนจะค่อย ๆ ตื่นเต็มที่
ควานหาโทรศัพท์จากในผ้าห่ม เริ่มภารกิจประจำวัน——จีบหนุ่ม
Nice to meet you：【บางคนมีความรัก บางคนดูทะเลตอนกลางคืน บางคนยังไม่ทันลืมตาตอนเช้าก็นึกจะบอกฝันดีกับหนุ่มหล่อแล้ว】
【อรุณสวัสดิ์ วันใหม่เริ่มแล้วนะ～】
ส่งเสร็จ เธอวางโทรศัพท์ไว้ข้างหมอน เตรียมลุกจากเตียง
หน้าจอกลับสว่างขึ้นอย่างรวดเร็ว
Lie：【อรุณสวัสดิ์ของเธอ สายัณห์ของฉัน】
แนบรูปภาพแสงสนธยามาด้วย
เจียงหว่านคลิกเปิดภาพ ขยายดู
ดูเหมือนอยู่ในสนามยิงปืน ที่ไกล ๆ ยังเห็นเป้าและกระสอบทราย
Nice to meet you：【ซ้อมยิงปืนอยู่เหรอ?】
Lie：【อืม】
Nice to meet you：【ยิงแม่นไหม?】
Lie：【แม่นไม่แม่น รอเธอมาเห็นกับตา】
วินาทีที่ส่งข้อความ ปลายนิ้วของซังซือซวี่ชะงัก
......เขาพูดอะไรออกไป?
คำพูดนี้ฟังดูเหมือนเขาอยากเจอหน้ากันเลย
แต่ส่งไปแล้ว ถอนกลับเดี๋ยวดูมีพิรุธ
อีกฝั่ง เจียงหว่านเห็นประโยคนี้ก็อึ้งไปหนึ่งวินาที
เห็นกับตา?
ไม่ได้นะ!
เธอเป็นพวก "เจอตัวจริงแล้วดับ"
คิดก็เรื่องหนึ่ง พูดก็อีกเรื่องหนึ่ง
Nice to meet you：【ได้สิ มีโอกาสค่อยไปเห็นกับตา】
Nice to meet you：【ไม่กวนเธอเล่นแล้ว ระวังตัวด้วยนะ～】
ส่งเสร็จ ก็เปิดม่านกันแสงลงจากเตียง
โจวเฟยเยี่ยนที่นอนเตียงตรงข้ามได้ยินเสียง เลยชะโงกหัวออกมาจากม่าน นัยน์ตาปรือเต็มไปด้วยความงัวเงีย พึมพำว่า:
“หว่านหว่าน เธอตื่นทำไม?”
“เช้านี้เราไม่มีเรียนไม่ใช่เหรอ?”
ในสี่คน เจียงหว่านกับโจวเฟยเยี่ยนอยู่คณะอักษรฯ และอยู่ห้องเรียนเดียวกัน
“ไม่มีเรียน เดี๋ยวไปห้องสมุด เธอนอนต่อเถอะ”
โจวเฟยเยี่ยน “อ้อ” หนึ่งที หัวหดกลับไป ล้มตัวลงนอนต่อ
เจียงหว่านเหยียบบันไดลงจากเตียง เดินเข้าห้องน้ำที่เปิดประตูรออยู่
เพื่อนร่วมห้องหวังอวี่หรงเข้าไปอยู่ก่อนแล้ว
เธอผมสั้นซอยติ่งหู กำลัง “ฟืดฟืด” บ้วนฟองยาสีฟันในปาก
การกระทำไม่พิถีพิถัน เอาน้ำเปล่าลูบหน้าสองทีก็ถือว่าล้างเสร็จ
หวังอวี่หรงล้างหน้าแปรงฟันเสร็จ หันมามองเจียงหว่านใส่เสื้อกล้ามตัวเล็ก กางเกงขาสั้นยืนรออย่างเรียบร้อย จู่ ๆ พลังความซุกซนในตัวก็พลุ่งพล่าน
เลยเดินอ้อมไปข้างหลังเจียงหว่าน ยื่นมือไปลูบเอวเธอเบา ๆ
“อ๊ะ!”
เจียงหว่านร้องเสียงแหลม กระโดดไปข้างหน้าหนึ่งก้าว
“หรงหรง ห้ามจับเอวฉัน!”
อยู่หอด้วยกันสามปี เจียงหว่านรู้ดีว่าเพื่อนร่วมห้องนิสัยยังไง
เป็นคนลุย ๆ ชอบโวยวาย
หวังอวี่หรงยิ้มกริ่ม ยื่นหน้าเข้าไปใกล้
“หว่านหว่าน หุ่นสวย ๆ ของเธอเนี่ย ไม่รู้ต่อไปจะ便宜ผู้ชายเฮงซวยคนไหนนะ”
“ในฐานะเพื่อนร่วมห้องคนสนิท พี่จะแอบหอมหน่อยไม่ได้เหรอ?”
เจียงหว่านหันไปมองขวับ “ก็แค่แก่กว่าฉันเดือนเดียวยังกล้าเรียกว่าพี่อีก”
“พอแล้ว รีบไปเถอะ แฟนเธอยังรออยู่ข้างล่างไปกินข้าวเช้าด้วยกันนะ”
หวังอวี่หรงมีแฟนที่คบกันมาตั้งแต่มัธยมปลาย
ทั้งคู่เป็นคนบ้านเดียวกัน พยายามสอบเข้ามหาลัย S ด้วยกัน รักกันดีจนคนทั้งหออิจฉา
หวังอวี่หรงฮึหนึ่งที “แก่กว่าหนึ่งเดือนก็คือพี่ ไปละ ๆ”
เจียงหว่านยิ้มอย่างปลง ๆ รีบเก็บของเสร็จเดินออกจากห้องน้ำ 迎面เจอกับหลี่จือเล่อ
หลี่จือเล่อเป็นคนที่มีฐานะทางบ้านดีที่สุดในสี่คน
แม่เป็นผู้บริหารนิตยสาร พ่อเปิดห้างเฟอร์นิเจอร์ใหญ่
ลูกสาวคนเดียว ถูกตามใจมาก
ถึงนิสัยจะใจร้อน แต่ก็ไม่ได้เป็นคนไม่ดี
“หว่านหว่าน” หลี่จือเล่อเรียกไว้
เจียงหว่านหยุดฝีเท้า “ว่าไง?”
หลี่จือเล่อ: “บริษัทแม่ฉันจัดกิจกรรมประกวดเขียนเรียงความ เธออยากลองไหม?”
“ถ้าได้รับคัดเลือก บทความหนึ่งได้ห้าพัน”
เจียงหว่านตาเป็นประกาย “ดีสิ เธอส่งลิงก์ประกวดมาให้ฉันหน่อย”
หลี่จือเล่อ: “ได้”
ในฐานะนักศึกษาคณะอักษรฯ เจียงหว่านก็ค่อนข้างชอบเขียนอะไรเล่น ๆ
ถึงจะไม่เก่งมาก แต่แค่ลองก็ไม่เสียหายอะไร
เผื่อได้รับเลือก ก็ได้ห้าพัน
ที่บ้านยังเป็นหนี้อยู่สองล้านกว่า ยังไม่นับดอกเบี้ยรายเดือนอีก
หาเงินได้เพิ่มอีกบาท ก็ช่วยพ่อแม่แบ่งเบาได้อีกนิด
เจียงหว่านหยิบโน๊ตบุ๊ค มุ่งหน้าไปห้องสมุด
ผ่านโรงอาหาร ก็เข้าไปซื้อไข่ชาใบหนึ่ง ข้าวต้มแปดเซียนถ้วยหนึ่ง แล้วก็เสี่ยวหลงเปากุ้งสดสามลูก
จัดเรียง ถ่ายรูป ส่งให้ซังซือซวี่
Nice to meet you：【ข้าวเช้า～】
ผ่านไปไม่กี่นาที ก็ได้รับคำตอบ
Lie：【กินยังไม่เท่าหมาที่บ้านฉันเลย】
เจียงหว่าน: "......"
ปากหมอนี่มันร้ายจริง!
ปริมาณอาหารเธอก็ไม่ได้เยอะหรือน้อยไปนี่นา?
เจียงหว่านพิมพ์ตอบด้วยสีหน้าไร้อารมณ์——
Nice to meet you：【ที่รัก งั้นอย่าเลี้ยงมันเลย มาเลี้ยงฉันดีมั้ย?】
ส่งเสร็จ ก็กัดเสี่ยวหลงเปาด้วยความแค้น
＊
อีกฟากของมหาสมุทร บอสตัน
ซังซือซวี่กลับจากสนามยิงปืนมาที่อพาร์ตเมนต์
นอกหน้าต่างสูงจรดพื้นคือแสงไฟนับหมื่นจากบ้านเรือนริมฝั่งแม่น้ำชาร์ลส
โทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงสั่นทีหนึ่ง เขาไม่รีบควัก แต่เดินมาที่ชั้นวางเหล้า หยิบวิสกี้ขวดหนึ่งลงมา
รินหนึ่งแก้ว จิบหนึ่งคำอย่างใจเย็น มืออีกข้างล้วงเข้าไปในกระเป๋าหยิบโทรศัพท์ออกมา
เห็นเนื้อหาข้อความล่าสุด นัยน์ตาหงส์เรียวเล็กก็หรี่ลง
ปลายนิ้วเคาะหน้าจอเบา ๆ——
Lie：【ได้】
Lie：【เรียกท่านนาย แปลว่าเลี้ยง】