ลู่ซงสวมเสื้อผ้าเรียบร้อย
หลินอวี่ชิงหยิบกรรไกรตัดผ้าคลุมเบาะนั่งชิ้นเล็กๆ ออกมา
"นี่ ไอ้หนู ฉันให้ดอกไม้แดงเล็กๆ หนึ่งดอก"
หลินอวี่ชิงหน้านิดๆ สบตาลู่ซงอย่างแน่วแน่ แฝงไปด้วยแววข่มขู่เล็กน้อย:
"นายต้องรับผิดชอบฉันไปตลอดชีวิต"
"นี่เป็นครั้งแรกของฉัน"
ลู่ซงจับมือเธอ:
"เธอก็ต้องรับผิดชอบฉันด้วย เพราะฉันก็เป็นครั้งแรกเหมือนกัน"
หลินอวี่ชิงยิ้ม:
"ฉันรู้"
เธอหยิบขวดแก้วที่ประณีตจากกล่องเก็บของ แล้วใส่ผ้าชิ้นนั้นลงไป
ส่วนลู่ซงก็หยิบโทรศัพท์กลับมาเปิดเครื่อง
เพิ่งเปิดเครื่อง โทรศัพท์ก็ดังขึ้นทันที
"สายลมยามเย็นพัดผมขาวข้างขมับของเธอ ปลอบประโลม..."
ลู่ซงรับสาย:
"ว่าไง ป๋อ"
ในสาย หวังป๋อฟังดูร้อนใจมาก:
"ให้ตายเถอะ ในที่สุดแกก็รับสาย!"
"พี่ซง แกเป็นยังไงบ้าง ไม่ต้องห่วง ฉันแจ้งตำรวจไปแล้ว"
ลู่ซงหัวเราะเบาๆ:
"ฉันไม่เป็นไร อยู่บนรถของอวี่ชิง"
"วางใจได้ ฉันจัดการเรียบร้อยแล้ว"
ปลายสาย หวังป๋องงไป
จัดการเรียบร้อย? หมายความว่ายังไง?
ไม่สิ แล้วเรียกชื่อ 'อวี่ชิง' เนี่ยนะ
"พี่ซง มันเกิดอะไรขึ้นแน่นะ แกโดนข่มขู่หรือเปล่า"
หวังป๋อกังวลมาก กลัวว่าพี่จะโดนผู้หญิงบ้าๆ นั่นทำลายซะ
ลู่ซงยิ้มอย่างจนใจ:
"เปล่า"
"เรื่องมันยาว ไว้ฉันกลับไปเล่าให้ฟัง"
"อ้อ แล้วอย่าบอกใครนะ โดยเฉพาะพ่อแม่ฉัน ถ้าเขาถามว่าฉันไปไหน ก็บอกว่าไปฝึกขับรถที่โรงเรียนสอนขับรถ"
ลู่ซงวางสาย
หลินอวี่ชิงอยู่ข้างๆ กอดแขนเขาไว้ ให้ความรู้สึกนุ่มนวลอบอุ่น
"ที่รัก รอยสักที่ไหปลาร้าและแขนเธอไปสักตอนไหนเนี่ย?"
ลู่ซงลูบๆ บริเวณไหปลาร้าของหลินอวี่ชิงเบาๆ
"สักน่าจะเจ็บใช่มั้ย?"
ที่ไหปลาร้าขวาของหลินอวี่ชิงมีรอยสักลายกุหลาบและผีเสื้อเต็มไปหมด
ถึงจะดูดุๆ ไปหน่อย แต่ก็สู้ความสวยของเธอไม่ไหว ผิวขาวราวหยก สักอะไรก็ดูดีไปหมด
หลินอวี่ชิงหัวเราะคิกคัก พูดด้วยความเขินๆ:
"จริงๆ แล้วมันคือสติกเกอร์สักน่ะ"
"ฉันไม่ได้สักจริง"
ลู่ซงอึ้งไปครู่หนึ่ง แล้วก็ขำ:
"สติกเกอร์ติดนี่เอง ที่แท้ก็ไม่ใช่สักจริง"
หลินอวี่ชิงส่ายหัว:
"ถ้าสักจริง เวลาจะเปลี่ยนลายมันยุ่งยากน่ะ ลบรอยสักก็เจ็บมาก"
"สติกเกอร์สักดีกว่า จะเปลี่ยนลายเมื่อไหร่ก็ได้ แถมไม่เจ็บด้วย"
"เออ เมื่อกี๊แกเรียกฉันว่าอะไรนะ?"
"ที่รักเหรอ?"
ลู่ซงพยักหน้าอย่างจริงจัง ดึงแขนหลินอวี่ชิง แล้วเอนตัวลงไปในอ้อมกอดของเธอ:
"เรียกที่รักไม่ได้เหรอ?"
"ถ้าเธอไม่ชอบ ฉันจะเปลี่ยนคำเรียก"
หลินอวี่ชิงก้มลงจูบลู่ซงอย่างแรง ผู้ชายอ้อนเก่งแบบนี้ทนไม่ไหวจริงๆ:
"ไม่ต้อง ฉันชอบให้แกเรียกฉันว่าที่รัก!"
"สามี"
หลินอวี่ชิงเรียกเบาๆ ความสุขล้นใจทันที
"สามี ถ้าแกไม่ชอบลายสัก ต่อไปฉันไม่ติดก็ได้"
หลินอวี่ชิงลูบผมลู่ซง รู้สึกมีความต้องการปกป้องอย่างแรงกล้าในใจ
"ชอบสิ"
ลู่ซงพลิกตัว หันหน้าเข้าหาท้องของหลินอวี่ชิง รู้สึกขี้เกียจสุดๆ:
"แค่อย่าทำลายเว่อร์เกินไปก็พอ"
"หิวข้าวน่ะ"
ท้องลู่ซงร้องจ๊อกๆ คงเป็นเพราะเมื่อกี๊เสียพลังงานไปเยอะ
"เมื่อกี๊ยังกินไม่อิ่มเหรอ?"
หลินอวี่ชิงส่งสายตาที่รู้กันดี ยกหัวลู่ซงขึ้น:
"ต้องป้อนให้มั้ย?"
ลู่ซงตกใจ:
"ไม่ต้อง ไม่ต้อง"
"ฉันกลัวหายใจไม่ออก"
"ฮ่าๆๆ" หลินอวี่ชิงหัวเราะจนเกือบสำลัก
...
กอดกันเล่นอยู่พักใหญ่
หลินอวี่ชิงจัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อย เปิดประตูรถลงไป:
"สามี ฉันขับรถพาแกไปที่ไหนสักแห่งนะ"
ลู่ซงลงไปตามเธอ
พอออกมาข้างนอก
ลู่ซงถึงได้สังเกตเห็นรถคันนี้
ว้าว ไอ้หนู รถแลนด์โรเวอร์ สปอร์ต สีดำ รุ่นครีเอชัน ยาวพิเศษ!
ลู่ซงอดแปลกใจไม่ได้
ภรรยาเอารถคันนี้มาจากไหนกัน รวยขนาดนี้เลยเหรอ?
ชาติที่แล้ว ลู่ซงรู้แค่ว่าครอบครัวหลินอวี่ชิงน่าจะฐานะดี ไม่ใช่แบบนั้นเธอคงไม่โดนลงโทษทุกวันแล้วอาจารย์ใหญ่ยังไม่ไล่ออก
แต่เรื่องความสามารถที่แท้จริงของหลินอวี่ชิง ลู่ซงไม่รู้จริงๆ
เพราะพอขึ้นมหาวิทยาลัย ทั้งสองคนก็ไม่ได้ติดต่อกันอีกเลย
และตอนมัธยมปลาย หลินอวี่ชิงก็ไม่เคยขับรถ เป็นแค่ขี่มอเตอร์ไซค์
"สามี แกชอบรถคันนี้เหรอ?"
หลินอวี่ชิงนั่งที่ที่นั่งคนขับ เปลี่ยนเป็นรองเท้าพื้นเรียบ:
"ให้แกไปเลย"
ลู่ซงยิ้มส่ายหัว:
"ไม่เอาหรอกที่รัก ฉันยังสอบใบขับขี่ไม่ผ่านเลย"
หลินอวี่ชิงสตาร์ทรถ ขับออกไปจากชั้นใต้ดิน:
"ขับเป็นก็พอ ไม่มีใบขับขี่ก็ไม่เป็นไร ไม่มีใครมาตรวจแกหรอก"
ลู่ซงพิงพนักพิงหลัง
รถแลนด์โรเวอร์สีดำคันใหญ่นั่งแล้วสบายจริงๆ
แต่ก็มีข้อเสียอยู่อย่างหนึ่ง คือพอคนนั่งแล้ว แขนจะเผลอวางบนขอบหน้าต่างโดยอัตโนมัติ
...
ตัวเมืองอำเภอหวงหยางไม่ใหญ่
สิบกว่านาทีต่อมา หลินอวี่ชิงขับรถมาถึงชุมชน 'ลวี่ตี้หัวฝู่'
ที่นี่ถือเป็นชุมชนที่ดีที่สุดในอำเภอ
ราคาตามปี 2018 ต้องประมาณเก้าพันห้าร้อยต่อตารางเมตร
"ที่รัก นี่บ้านเธอใช่มั้ย?"
ลู่ซงจำได้ หลินอวี่ชิงดูเหมือนจะอยู่ชุมชนนี้
"ทะเบียนตะวันออก เอ ห้า ห้า ห้า ห้า ห้า ยินดีต้อนรับกลับบ้าน"
ป้ายหน้าชุมชนยกขึ้นให้รถผ่าน ทำเอาลู่ซงตะลึงอีกครั้ง
ความสามารถของภรรยา แรงกว่าที่คิดจริงๆ
"จะบ้านฉันอะไรล่ะ เป็นบ้านเราสองคนต่างหาก"
หลินอวี่ชิงมีความสุขสุดๆ
ในที่สุดเธอก็ได้อยู่กับลู่ซงอย่างเปิดเผย แทนที่จะต้องแย่งชิงตามแผน
"พ่อแม่ฉันไม่ได้อยู่ที่นี่"
หลินอวี่ชิงจอดรถในโรงรถ
ลงจากรถแล้วพุ่งเข้ากอดลู่ซง จับหน้าเขาจูบอย่างบ้าคลั่งสองสามที:
"อิอิ บ้านนี้ต่อไปมีแค่เราสองคนอยู่นะ"
"อ้อ ใช่แล้ว ทางตะวันออกของเมืองฉันยังมีบ้านวิลล่าอีกหลัง แกอยากอยู่ที่ไหนก็อยู่ที่นั้น"
"พอแกสอบใบขับขี่ได้ รถออดี้ เอ6 คันนั้นให้แกเอาไว้ฝึกมือก่อน"
หลินอวี่ชิงพูดพล่ามอย่างมีความสุข ราวกับกำลังวางแผนชีวิตความสุขของสองคนอย่างสวยงาม
ลู่ซงมองรถออดี้ เอ6 คันข้างๆ
ป้ายทะเบียน ทะเบียนตะวันออก เอ สาม สี่ ห้า หก เจ็ด
ป้ายทะเบียนพวกนี้ แพงกว่ารถอีกมั้ง?
ลู่ซงรู้สึกประหลาดใจในใจ
ภรรยาดูไม่ใช่คนธรรมดาๆ เลย นี่มันปืนใหญ่ลูกซองประจำอำเภอชัดๆ?
"ที่รัก ครอบครัวเธอทำอะไรกัน?"
ชาติที่แล้ว ลู่ซงไม่รู้เรื่องครอบครัวเธอเลยแม้แต่น้อย
คนเดียวที่เคยเห็นคือคุณปู่ของเธอ
ตอนนั้นคุณปู่เธอมาจากเมืองหลวง ไปร้องไห้อยู่หน้าหลุมศพหลินอวี่ชิงนานมาก
นอกเหนือจากนั้น ลู่ซงไม่เคยเห็นสมาชิกครอบครัวคนอื่นๆ ของเธอเลย
"ครอบครัวฉันเหรอ ก็แค่ทำธุรกิจเล็กๆ น้อยๆ"
หลินอวี่ชิงกอดแขนลู่ซงเดินขึ้นบันได:
"แกไม่ต้องยุ่งเกี่ยวกับครอบครัวฉัน ฉันย้ายทะเบียนบ้านออกมาแล้ว พอเราอายุถึงเกณฑ์ก็ไปจดทะเบียนสมรสกัน"
พอได้ยินแบบนั้น
ถึงตาลู่ซงบ้างที่รู้สึกเหมือนฝันไป
มีคำพูดหนึ่งที่ว่า
คิดได้ก็สวรรค์ คิดไม่ได้ก็ตกนรก!
การเลือกสำคัญกว่าทุกอย่าง!
มีภรรยาแบบนี้ ลู่ซงไม่ต้องกังวลว่าจะรับมือกับความล้มเหลวในการสอบเข้ามหาวิทยาลัยอีกต่อไป
มาถึงชั้นหก หลินอวี่ชิงสแกนหน้าก่อนเข้าประตู
ห้องนั่งเล่นกว้างขวางหรูหรามาก
ทั้งห้องมีพื้นที่ 200 ตารางเมตร หักพื้นที่ส่วนกลางแล้วก็ยังเหลือประมาณ 180 ตารางเมตร
"สามี เราไปอาบน้ำกันก่อนเถอะ"
หลินอวี่ชิงถอดชุดเดรสสายเดี่ยว แล้วเดินเข้าห้องน้ำ
ทั้งสองคนอาบน้ำเสร็จ
ระหว่างนั้นก็เกิดการกระทบกระทั่งกันขึ้นเล็กน้อย