[ตัวละครทุกตัวบรรลุนิติภาวะแล้ว!]
[สมองฝากไว้? ฝากไว้เถอะ! ให้วิญญาณที่เหนื่อยล้าได้พักสักครู่ อ่านหนังสือก็แค่ผ่อนคลายหาความสนุกน่ะ~]
...
“เมื่อคืนนายไปเป็นติวเตอร์หรือไง สภาพโคตรโทรมเลย”
“เฮ้ย เมื่อก่อนนายเป็นสายแข็งที่กดไลก์ติดตามรวดเดียวได้เลยนะ ทำไมตอนนี้อ่อนเปลี้ยแบบนี้!”
“ขอกล้องเล็งแปดเท่าหน่อย...”
ภายในร้านเน็ตในอำเภอหวงหยาง
ลู่ซงนั่งจ้องจอคอมพ์ด้วยสีหน้าตกตะลึง
รอบตัวมีแต่เสียงกดคีย์บอร์ดดังเปรี๊ยะ ๆ
“รถบรรทุกดินชนจนภาพอดีตวิ่งผ่านตาแล้วรึไง?”
ลู่ซงใช้เวลาตั้งสติอยู่นานกว่าหนึ่งนาที
ในที่สุดเขาก็มั่นใจว่าตัวเองเกิดใหม่แล้ว!
เกิดใหม่ในวันที่ห้าหลังสอบเข้ามหาวิทยาลัยปี 2018 กำลังนั่งเล่น PUBG กับหวังป๋อเพื่อนซี้อยู่ในร้านเน็ต
และก็เป็นวันนี้เอง
ที่เกิดเรื่องซึ่งเปลี่ยนชีวิตทั้งชีวิตของลู่ซง!
ลู่ซงจำได้แม่นยำ
ชาติที่แล้วก็เป็นช่วงเวลานี้
หลินอวี่ชิงพาคนมาที่ร้านเน็ต แล้วจับตัวเขาไปขึ้นรถ ใช้สารพัดวิธีหมายจะพิชิตเขาให้ได้!
คิดถึงตรงนี้ ลู่ซงก็ใจเต้นไม่เป็นส่ำ ความทรงจำมากมายผุดขึ้นในหัว
และในขณะนั้นเอง
หน้าประตูก็เกิดความวุ่นวายขึ้นมา
ตามมาด้วย
วัยรุ่นกลุ่มหนึ่งที่มีรอยสักมังกรและหงส์ เดินเข้ามาในร้านเน็ตอย่างเอิกเกริก
ยี่สิบกว่าคนเดินเข้ามาแล้วยืนเรียงเป็นสองแถว
จากนั้นก็มีผู้หญิงในชุดเดรสยาวสายเดี่ยวสีดำ สวมเสื้อเชิ้ตบางสีดำทับด้านนอกเดินเข้ามา
ด้านหลังเธอยังมีบอดี้การ์ดในชุดสูทเนี้ยบอีกสองคน
ด้วยขบวนขนาดนี้ คนในร้านเน็ตหลายคนต่างพากันหยุดมือ มองลอบดูอย่างทั้งอยากรู้ทั้งหวาดกลัว
ตอนนั้นเอง
เจ้าของร้านเน็ตวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามา ก้มตัวยิ้มพลางพูดว่า
“พี่ชิง ค่าคุ้มครองพี่ชิงเพิ่งจ่ายไปเมื่อวานไม่ใช่เหรอครับ”
เจ้าของร้านเน็ตวัยสี่สิบกว่า ต่อหน้าหลินอวี่ชิงวัยสิบเก้ากลับดูเหมือนทหารใหม่
หลินอวี่ชิงไม่สนใจ สายตาคู่สวยกวาดมองไปทั่วโถงร้านเน็ตที่มีแสงสลัว สุดท้ายมาจับอยู่ที่มุมขวา
“วันนี้ฉันไม่ได้มาเก็บค่าคุ้มครอง”
“ฉันมาหาคน”
พูดจบ
หลินอวี่ชิงก็ก้าวเท้าบนรองเท้าส้นสูง ค่อย ๆ เดินไปทางมุมนั้น
ทั้งร้านเน็ตเงียบกริบ
ทุกคนก้มหัว ไม่มีใครกล้าเงยหน้าขึ้นมา
เห็นได้ชัดว่าหลินอวี่ชิงมีชื่อเสียงโด่งดังในอำเภอมาก
ในมุมหนึ่ง
หวังป๋อที่เมื่อกี้ยังพูดจ้ออยู่ถึงกับขนลุกซู่
เขาเป็นเพื่อนซี้ที่เล่นกับลู่ซงมาตั้งแต่เด็ก
“ให้ตายเถอะ นังบ้านั่น!”
หวังป๋อก้มหัว ใช้เท้าสะกิดลู่ซง แล้วกระซิบว่า
“พี่ซง หล่อนมาหานายแน่ ๆ เลย ทำไงดี?”
“เราหนีกันเถอะ ข้างหลังมีประตูเล็ก”
ลู่ซงเหมือนไม่ได้ยินเสียงของหวังป๋อ
เขาจ้องตรงไปที่หลินอวี่ชิง
แม้จะรู้ว่าตัวเองกลับมาเกิดใหม่
แต่วินาทีที่เห็นหล่อน หัวใจของลู่ซงก็ยังเต้นโครมคราม ใจเต้นไม่เป็นส่ำ
หลินอวี่ชิงสูงประมาณหนึ่งร้อยเจ็ดสิบเซนติเมตร
ผมสยายเป็นลอนพาดอยู่บนบ่า ใบหน้างดงามมีมิติ ริมฝีปากแดงราวเปลวไฟ นัยน์ตาคู่โตงดงามสะกดจิต
ชุดเดรสยาวสายเดี่ยวเข้ารูปขับทรวดทรงอันเย้ายวนได้อย่างหมดจด
ดูเย็นชา แต่แววตากลับแฝงเสน่ห์เย้ายวนบางอย่าง
หลินอวี่ชิงตอนนั้นอายุแค่สิบเก้าปี
“ให้ตายเหอะ พี่ซงแกโดนผีหลอกหรือไง รีบเผ่นสิวะ!”
สัญชาตญาณเอาตัวรอดของหวังป๋อแรงกล้ามาก เขาดึงแขนเสื้อลู่ซงพลางกระซิบเสียงเบา
แต่ลู่ซงกลับตบขาเขา เป็นเชิงบอกให้ใจเย็น ๆ
มองดูหลินอวี่ชิงเดินมา ความคิดในหัวของลู่ซงก็ถาโถมราวกับคลื่น
ชาติที่แล้ว
ตอนลู่ซงเรียนอยู่ที่โรงเรียนมัธยมหวงหยางแห่งที่หนึ่ง เขาเคยช่วยชีวิตหลินอวี่ชิงไว้ครั้งหนึ่งโดยบังเอิญ
หลังจากนั้น หลินอวี่ชิงก็ตามจีบลู่ซงอย่างบ้าคลั่ง
หล่อนสวยมาก เป็นเทพธิดาที่สวยที่สุดในอำเภอหวงหยาง
แต่ก็เป็นสาวแสบที่มีชื่อเสียงที่สุดในอำเภอหวงหยางเหมือนกัน!
ใช่แล้ว
หลินอวี่ชิงในโรงเรียนเป็นพวกนักเลง
หล่อนอาศัยว่าเบื้องหลังครอบครัวมีอิทธิพลลึกซึ้ง ทำอะไรตามใจในโรงเรียน
ตีกัน หนีเรียน ตั้งแก๊ง ขายบุหรี่เถื่อน
แถมยังซ้อมนักกีฬาชายจนต้องยอมจ่ายค่าคุ้มครอง บอกว่าเป็นการช่วยให้พวกเขาแข็งแกร่งขึ้น
ในสายตาของครูและเพื่อนร่วมชั้น
หลินอวี่ชิงเป็นแค่สาวแว้นที่ไม่เอาถ่าน เป็นเดนสังคมที่เยียวยาไม่ได้
ตอนนั้นเพื่อจะจีบลู่ซง
หลินอวี่ชิงถึงขั้นต่อยผู้หญิงที่ลู่ซงชอบจนเข้าโรงพยาบาล และยังไปข่มขู่ครอบครัวของหล่อน บอกว่าหวังจิ้งเฉินลับหลังเป็นนังแพศยา
ตอนนั้น ลู่ซงเกลียดหลินอวี่ชิงเข้ากระดูกดำ คิดว่าหล่อนบ้า!
จนกระทั่งหลังสอบเอนท์ ก็คือช่วงนี้
หลินอวี่ชิงมาที่ร้านเน็ต จับลู่ซงไปขึ้นรถ คิดจะใช้กำลัง
แต่ตอนนั้นลู่ซงยอมตายดีกว่ายอมจำนน หลินอวี่ชิงใจอ่อน สุดท้ายก็ปล่อยเขาไป
แต่ต่อมาลู่ซงได้รู้ว่า
หวังจิ้งเฉินที่เคยทำตัวคลุมเคลือกับเขามาสามปี แอบไปในเมืองเพื่อเจอเพื่อนออนไลน์จากเกมฮอนเนอร์ออฟคิงส์หลังสอบเอนท์เสร็จ
แม้แต่บันทึกการเปิดห้องและใบเสร็จซื้อถุงยางกับยาปลุกเซ็กส์ ก็เป็นหลินอวี่ชิงที่ให้คนส่งมาให้ลู่ซง
ถึงตอนนั้นลู่ซงจะยังไม่ได้คบกับหวังจิ้งเฉิน
แต่เรื่องนี้ก็ทำร้ายเขาอย่างหนัก
เด็กผู้หญิงที่เขาไล่ตามมาสามปี ในโรงเรียนดูใสสะอาด จะมาทำเรื่องแบบนี้ได้ยังไง?
แถมหวังจิ้งเฉินเคยบอกว่า รอเข้ามหาวิทยาลัยแล้วจะคบกับลู่ซง
จากนั้นมา ลู่ซงที่ยังไม่รู้จักโตเป็นผู้ใหญ่ ก็อยากหนีทุกสิ่งทุกอย่างที่เกี่ยวกับบ้านเกิด
ลู่ซงที่จบด้านวิศวกรรมโยธามา
พอจบมหาวิทยาลัยก็ไปทำงานก่อสร้างพื้นฐานในพื้นที่ห่างไกลที่ต่างประเทศ
ในอุบัติเหตุงานก่อสร้างบนภูเขาครั้งใหญ่ ลู่ซงหายตัวไปหนึ่งเดือน
ก่อนที่เขาจะหนีออกมาได้ ข่าวการเสียชีวิตก็ถูกส่งกลับประเทศจีน
ต่อมาลู่ซงหนีออกมาได้สำเร็จ
หลังรักษาตัวง่าย ๆ ไม่กี่วัน เขาก็รีบบินกลับเมืองไทย อยากพบพ่อแม่ให้เร็วที่สุด
กลับบ้านลู่ซงถึงรู้ว่าหลุมศพที่ฝังเสื้อผ้าของตัวเองถูกทำไว้เรียบร้อยแล้ว
โชคดีที่พ่อแม่แค่เสียใจมากเกินไป ไม่ได้เป็นอะไรมาก
แต่หลังจากนั้น ลู่ซงได้รู้ข่าวที่ทำให้เขาตกตะลึงราวกับฟ้าผ่า!
หลินอวี่ชิงฆ่าตัวตาย
และหลุมศพของหล่อน ก็ถูกฝังอยู่ข้างหลุมศพของลู่ซง
จนกระทั่งพ่อแม่หยิบจดหมายลาตายของหลินอวี่ชิงออกมา
ลู่ซงถึงได้รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่
ที่แท้หลินอวี่ชิงหลายปีมานี้อยู่ในอำเภอ
ปกติหล่อนจะคอยดูแลพ่อแม่ของลู่ซง โดยอ้างว่าเป็นเพื่อน
ต่อมาพอรู้ว่าลู่ซงเสียชีวิตในอุบัติเหตุที่ต่างประเทศ
หลินอวี่ชิงไปที่เกิดเหตุ และจ้างคนจำนวนมากขุดค้นช่วยเหลือ ผู้เชี่ยวชาญต่างลงความเห็นว่าไม่มีหวังรอดชีวิต เพราะเวลาผ่านไปนานเกิน
หล่อนสิ้นหวังกลับประเทศ คืนนั้นก็เขียนจดหมายลาตาย แล้วฆ่าตัวตาย
พ่อแม่ของหลินอวี่ชิงตั้งใจจะทำตามคำขอสุดท้ายของลูกสาว
นำอัฐิมาฝังไว้ที่บ้านตระกูลลู่
ลู่ซงไม่เคยชอบผู้หญิงอีกเลย
จนกระทั่งเขาอายุสี่สิบ ทำงานอยู่ที่ไซต์ก่อสร้าง รถบรรทุกดินพลิกคว่ำลงมาทับเขา
“ฮู้——”
ดึงสติกลับมา ลู่ซงถอนหายใจยาว
ในวันที่หลินอวี่ชิงจากไป เขาใช้ชีวิตอยู่ด้วยความเสียใจและเจ็บปวด
ทำไมตัวเองตอนหนุ่มถึงโง่เง่าแบบนั้น! ทำไมไม่ยอมเติบโตเป็นผู้ใหญ่!
ทุกครั้งที่คิดถึงความเสียใจนี้ เขาก็รู้สึกว่าตัวเองสมควรตาย!
ความจริงก็เป็นเช่นนั้น รถบรรทุกดินทับเขาจนเสียชีวิต
แต่โชคดี สวรรค์ให้โอกาสครั้งนี้!
ลู่ซงตั้งปณิธานแน่วแน่ ชาตินี้จะไม่หนีอีกแล้ว!
จะหนีไปทำไม?
เขาไม่อยากพลาดอีก และไม่อยากทำอะไรไร้สาระอีก เขาแค่อยากซบอยู่ในอ้อมกอดเมีย และรักหล่อนไปตลอดชีวิต
แล้วที่บอกว่าหลินอวี่ชิงโหดร้ายจริงเหรอ?
ลู่ซงไม่คิดอย่างนั้น
ตอนนี้เขากลับรู้สึกว่าหลินอวี่ชิงเป็นผู้หญิงที่อ่อนโยนที่สุดในโลก!
ก๊อก ก๊อก ก๊อก
เสียงรองเท้าส้นสูงมาหยุดตรงหน้าแล้ว
หลินอวี่ชิงยืนอยู่ตรงหน้าลู่ซง ใบหน้าเย็นชากลับมีรอยยิ้มเย้ายวนปรากฏขึ้น
“ถึงกับไม่หนีเลยนะ ที่รักของฉัน”
“น่ารักจริง คราวหลังอย่าดื้อ ไม่งั้นฉันตีนายแน่”
พูดจบ หลินอวี่ชิงก็หยิบกระสอบออกมาสวมหัวลู่ซงทันที
“พาตัวไป!”
ลู่ซง: ...
เอาว่ะ เมียก็อ่อนโยนดี กระสอบยังเป็นสีชมพูเลย