@สตูดิโอเซิ่งซื่อ:
เรียนพันธมิตรทุกท่าน เพื่อนร่วมวงการ และผู้ชมทุกคนที่ติดตามเรื่องนี้
เกี่ยวกับละครโทรทัศน์เรื่อง “ตำหนักลึก” ที่บริษัทผลิต...
แถลงการณ์ฉบับหนึ่งกลับเขียนยาวตั้งพันกว่าคำ ยาวกว่าอัปเดตนิยายออนไลน์ของนักเขียนบางคนเสียอีก
ตอนนี้เหวินฉีจะมีความอดทนอ่านคำพูดสวยหรูพวกนี้ได้อย่างไร เธอเลื่อนลงไปล่างสุดทันที แล้วหาคำสำคัญ: จางเย่รับผิดชอบทั้งหมด จางเย่เป็นแพะรับบาป ไล่จางเย่ออก ส่วนเนื้อเรื่องช่วงต่อจากนี้จะเคารพความต้องการของคนเขียนบทอย่างเต็มที่ และจะเผยแพร่ฉบับใหม่โดยเร็ว
อารมณ์ที่แปรปรวนอย่างรุนแรงทำให้เหวินฉีตาพร่า มือถือหลุดจากมือ
“พี่ฉี!” หวังชวนรีบรับมือถือไว้ แล้วประคองเธอ
เหวินฉีเอ่ยเสียงอ่อนแรง “ยังจะทำอะไรได้อีกล่ะ?”
หวังชวนร้อนใจ “พี่ฉี ไม่เป็นไรใช่ไหมครับ ขึ้นรถไปพักก่อนเถอะ”
กลับมาถึงรถและเปิดแอร์อยู่พักหนึ่ง เหวินฉีจึงรู้สึกว่ามือเท้าเริ่มมีแรง เธอสูดหายใจลึก ๆ แล้วปรับอารมณ์ให้สงบ “ดูท่าเรื่องเปลี่ยนฉากคงเป็นอันแน่นอนแล้วสินะ”
เห็นว่าเธอยังหน้าซีด หวังชวนจึงยื่นน้ำอุ่นให้แก้วหนึ่ง เธอลูบคลำแก้วน้ำที่ยังอุ่นอยู่ ค่อย ๆ สงบลง
เธอทบทวนเรื่องราวในหัวอีกครั้ง ผู้กำกับ สถานีโทรทัศน์ เซิ่งซื่อ พึ่งใครไม่ได้ทั้งนั้น
หวังชวนพูดอย่างจริงใจ “พี่ฉี ขอแค่ภูเขายังเขียว ก็ไม่ต้องกลัวว่าจะไม่มีฟืน ยิ่งไปกว่านั้นละครเรื่องนี้พี่เป็นนักแสดงนำหญิง ไม่ว่าผลงานแบบไหนก็เป็นของพี่ทั้งนั้น พี่จะไปใส่ใจทำไม...”
“ไม่ได้” พอพูดถึงเรื่องนี้ เหวินฉีก็เอ่ยได้ยาก “นายไม่รู้หรอก...ตอนอยู่ในกองถ่าย ฉากของฉัน...”
เมื่อนึกถึงความรู้สึกตอนเข้าฉากกับจ้าวหนิง เธอก็สะท้านวูบขึ้นมา ก่อนถามอย่างร้อนใจว่า “ยังมีวิธีอื่นไหม? ไม่ต้องสนใจคนอื่น จัดการจ้าวหนิงคนเดียวก็พอ”