“ท่านประธานหลิน แบรนด์ของคุณหนูหลินเจิงออนไลน์ตั้งแต่เช้ามืดแล้วครับ ผมเพิ่งเห็นโฆษณาที่เธอถ่ายด้วย” เลขานุการเห็นเจ้านายอารมณ์ดี ก็นึกถึงภรรยาผู้ล่วงลับที่เคยช่วยเหลือตนมาหลายครั้ง จึงลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนเอ่ยขึ้น
ใบหน้าของหลินเหว่ยเฉียงที่กำลังร่าเริงพลันบึ้งตึง เขาขมวดคิ้วแล้วว่า “เอาแต่ทำเรื่องเละเทะทั้งวัน จะให้มาช่วยงานที่บริษัทก็ไม่ยอม”
เลขานุการยิ้ม “คุณหนูคงได้ความหยิ่งมาจากคุณนั่นแหละครับ ถึงไม่ยอมพึ่งพาครอบครัว”
สีหน้าหลินเหว่ยเฉียงผ่อนคลายลงบ้าง “โฆษณาอะไรนั่น เปิดให้ฉันดูหน่อย”
โฆษณาหนึ่งนาทีจบลงบนหน้าจออย่างรวดเร็ว หลินเหว่ยเฉียงดูจบก็อดขมวดคิ้วไม่ได้ “ไม่เหมือนโฆษณา ก็ไม่เหมือนหนังสั้น ทำออกมาได้ไม่เป็นชิ้นเป็นอัน ใครคิดเนี่ย”
“ดูเหมือนจะเป็นคุณหลินฉีครับ”
“ฮึ” นึกถึงครอบครัวทางฝั่งภรรยาคนก่อน หลินเหว่ยเฉียงเอ่ยอย่างไม่พอใจ “ฉันก็ว่าแล้วเชียวว่าเป็นความคิดของเธอ ผู้หญิงวิสัยทัศน์สั้นนัก อยากปรับปรุงโฆษณา แต่ก้าวกระโดดซะขนาดนี้ ตลาดจะยอมรับได้ยังไง”
ก่อนหน้านี้เขาหวังดีอยากชี้แนะหลินฉีสักหน่อย แต่คนจากครอบครัวทางฝั่งภรรยาคนก่อนกลับทำท่าเฉยชาใส่เขา แถมยังสนิทกับลูกสาวแท้ ๆ ของครอบครัวนั้น นั่นยิ่งทำให้เขามองแล้วขัดหูขัดตา