แต่ที่เห็นชัด ๆ ก็คือ เสียงตะโกนของแฟนคลับในแชทไม่ได้ส่งตรงถึงคลื่นสมองของเจ้าตัวเลย
ลู่เจิ้งอี้หัวเราะในลำคอแล้วพูดว่า "ของประกอบฉากสี่ชิ้นของเธอทำให้ฉันทึ่งมาก งั้นครั้งนี้ฉันฟังเธอ แต่ถ้าเธอล้มเหลว ต่อไปต้องฟังฉัน"
"ได้ สมเหตุสมผล" จ้าวหนิงประหลาดใจเล็กน้อย ในความทรงจำของเจ้าของร่างเดิม คนในวงการบันเทิงล้วนเข้ากันได้ไม่ง่ายนัก แต่สองคนที่อยู่กลุ่มนี้ กลับไม่ใช่พวกที่มีดีแค่หน้าตา
ครึ่งชั่วโมงต่อมา
[....หาเจอจริง ๆ ด้วย]
[ก่อนหน้านี้พวกที่เหน็บแนมจ้าวหนิงล่ะ? ออกมาพูดสิ]
[กระท่อมแบบนี้อยู่ได้เหรอ จะอวยกันไปถึงไหน]
[ไม่ใช่..พวกนายรู้สึกไหมว่ากระท่อมนี้ดูคุ้นตา?]
ถึงกระท่อมนี้จะดูเหมือนถูกทิ้งร้างมานาน ถึงขนาดแผ่นไม้ที่ไม่แข็งแรงนัก เมื่อผ่านลมแดดฝนก็ผุกร่อนหลายจุด ภายในยังมีใยแมงมุมเกาะอยู่ทั่ว พอคนเดินผ่านก็โดนฝุ่นตลบจนไอไม่หยุด แต่มันก็เป็นที่พักพิงได้จริง ๆ
"พี่จ้าวหนิงรู้ได้ไงว่าที่นี่มีกระท่อม? แค่ก ๆ" จี้ซู่หัวดูประหลาดใจ