เห็นว่าคลำเจอของจริง ๆ จ้าวหนิงก็เดินเร็ว ๆ สองก้าวไปยืนข้างหน้าจี้ซู่หัว บังสายตาของทีมงานไว้ พลางถามว่า “ขาเธอยังปวดมากอยู่ไหม”
สมกับเป็นดาวรุ่งมาแรงที่สุดในวงการปีนี้จริง ๆ จี้ซู่หัวขมวดคิ้ว น้ำตาคลอหน่วย “พี่จ้าวหนิงคะ หนูเหมือนจะข้อเท้าพลิก เจ็บจังเลย”
ลู่เจิ้งอี้ก็ขมวดคิ้วเหมือนกัน “รายการนี้ยังไม่เริ่มอัดจริงใช่ไหม ทีมผู้กำกับน่าจะมียาให้บ้างนะ”
ทีมงานตกใจรีบโบกมือ “คุณครูหลู่ ไม่ได้นะครับ พวกคุณรีบจัดการเถอะ อย่ามัวเสียเวลาตรงนี้นานเลย ที่เกาะในสุดนี่พอฟ้ามืดแล้วไม่ใช่เล่น ๆ นะครับ”
กลัวพวกเขาจะขออะไรเกี่ยวกับยาอีก ทีมงานเลยรีบหันหลังกลับไปวุ่นกับงานตัวเอง
ทั้งสามคนสบตากัน แววตาล้วนมีรอยยิ้ม
แต่การกระทำของพวกเขาอยู่ภายใต้กล้องตลอด คงปิดได้ไม่นาน หลังจากไล่ทีมงานไปได้ ทั้งสามก็รีบเก็บข้าวกล่องอย่างคล่องแคล่ว แล้วค่อย ๆ ถอยออกมา
พวกเขาออกมาจากฐานชั่วคราวของทีมผู้กำกับ เดินมาได้สักพัก เลี้ยวโค้งหนึ่ง ก็เห็นพระอาทิตย์ตกสีส้มกว้างไกลสุดสายตา