จ้าวหนิงกลืนข้าวกล่องลงไปหนึ่งคำ ก่อนจะพูดช้า ๆ ว่า “กินไม่ได้”
อาหารบนเกาะร้างยิ่งต้องระวังให้ละเอียด โดยเฉพาะหนูตัวเล็กที่มักเป็นพาหะนำโรคติดต่ออันตราย เจ้าหนูที่พวกเขาทุบตายตัวนั้นเดินโซเซ ประสบการณ์จากการเดินทัพขององค์หญิงใหญ่ชี้ว่า มันมีโอกาสสูงที่จะมีโรคติดต่อ หากไม่ถึงขั้นจำเป็นจริง ๆ ห้ามนำเข้าปากเด็ดขาด
[ทำไมถึงกินไม่ได้ล่ะ?]
[เธอเองก็ไม่ชอบกิน ก็เลยบอกว่ากินไม่ได้ แหวะ]
“งั้นฉันเอาไปทิ้งให้ไกล ๆ หน่อย” ลู่เจิ้งอี้ยกหนูที่ตายแล้วขึ้นมา แล้วโยนออกไปนอกบ้านอย่างไม่ลังเล
[??? พี่ลู่ตื่นเถอะนะ]
[ฉันว่าจ้าวหนิงดูไม่ใช่คนโกหกนะ]
[พวกนายรู้จักโรคฉี่หนูไหม? หนูตัวนี้ดูไม่แข็งแรง กินไม่ได้จริง ๆ]
[นี่เพิ่งวันแรก ระวังไว้ไม่ผิดหรอก]
ทั้งสามคนกินข้าวกล่องจนหมดเกลี้ยง และดื่มน้ำคนละหนึ่งขวด จากนั้นจึงแยกย้ายพักผ่อน
เตียงไม้กระดานแม้จะโยกเยกไปบ้าง แต่ก็ใหญ่พอ ตอนซีซั่นที่แล้วนอนกันตั้งห้าคน
ตอนนี้มีพวกเขาสามคน ตรงกลางยังมีที่ว่างเหลือเฟือ
ตอนกลางวันบนเกาะอุณหภูมิสูงกว่า 35 องศา แต่กลางคืนกลับหนาวแปลก ๆ โชคดีที่มีเสื้อผ้าห่ออยู่ เอาเสื้อคลุมมากคนละตัว คลุมสักพักก็อุ่นขึ้น
“พี่ลู่ เรายังเหลือน้ำอีกเท่าไหร่?” ในความมืด จี้ซู่หัวอดถามไม่ได้
“สี่ขวด” ลู่เจิ้งอี้ตอบกลับเร็ว
น้ำที่ผู้ใหญ่ต้องการต่อวันคือ 1500 มล. สี่ขวดแค่พอสำหรับคนเดียว
ลู่เจิ้งอี้พูดว่า “ไม่ต้องห่วง พรุ่งนี้ฉันจะไปหาแหล่งน้ำ พวกเธอกับจ้าวหนิงจัดการเก็บกวาดกระท่อมไม้ต่อ ดูว่ามีอะไรให้ปรับปรุงอีกไหมก็พอ”
“อืม” จ้าวหนิงอดหลับอดนอนหลายคืน ถึงขีดจำกัดมานานแล้ว ตอนนี้ได้ยินชื่อใหม่ของตัวเอง ตอบกลับอย่างมึนงง เอียงตัวก็หลับไป