"งั้นก็ต้องพึ่งนายแล้วนะ"
"ฉันน่ะเหรอ?" เจียงอี้ชะงัก ก่อนจะประกาศอย่างฮึกเหิม "ได้เลย ไอ้เฒ่าคั่น นายจะใช้ฉันเมื่อไหร่ก็บอกมาเลย"
"นายช่วยไปเรียกฉายาหวังจื่อมาให้ฉันหน่อย"
"หา? อ้อ ๆ "
"โอ้โห" หลินเจิงมองเหวินฉีเดินจากไปพร้อมผู้ช่วยแต่ไกล แล้วหัวเราะเยาะ
เสี่ยวจูก็หยิบโจ๊กลูกเดือยใส่หอยเป๋าฮื้อหนึ่งถ้วยมาให้จ้าวหนิง เห็นเธอไม่กิน ก็เลยกินเสียเองอย่างเอร็ดอร่อย แล้วถามอย่างไม่ชัดเจน "พี่เจิง ทำไมไม่กินล่ะ?"
หลินเจิงมองอย่างรังเกียจ พลางพูดว่า "เช้าตรู่ อาหารพวกเป๋าฮื้อกุ้งก้ามกราม ไม่เลี่ยนบ้างหรือไง"
เธอไม่ได้ลดเสียงลงเลยแม้แต่น้อย ไม่เพียงแต่เสี่ยวจูจะยิ้มแหย ๆ พวกเจ้าหน้าที่ที่อยู่ไม่ไกลก็แสดงสีหน้าเก้อเขินออกมา
จ้าวหนิงดึงเธอไว้ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงไม่ดังไม่เบา "ถ้าเบื่ออาหารก็ไปนั่งในห้องพักสักหน่อยสิ"
หลินเจิงเบะปาก สีหน้าเต็มไปด้วยความดูแคลน
...หลินเจิงที่ถ่อมตนเกินไปทำให้เธอปวดใจ หลินเจิงที่หยิ่งยโสเกินไปก็ทำให้เธอปวดหัว ไม่รู้ว่าช่วงเวลาของหลินฉีผ่านมาได้ยังไง
จ้าวหนิงลากเธอเข้าไปในห้องพักอย่างบังคับ ไม่นานเจียงอี้ก็มาแจกตารางการถ่ายทำใหม่
ฉากที่ถ่ายวันนี้ไม่เปลี่ยนแปลง ส่วนพรุ่งนี้เปลี่ยนเป็นฉากที่เธอเล่นกับเหวินฉี
เห็นจ้าวหนิงยังจดจ่ออ่านบทละคร เจียงอี้ทำท่าเหมือนจะพูดอะไรบางอย่างแต่ก็หยุดไว้ เฮ้อ เป็นนักแสดงที่ตั้งใจจริงแท้ น่าเสียดาย...
เสี่ยวจูกลอกตาปริบ ๆ แล้วออกไปโทรศัพท์
การถ่ายทำในวันที่สอง ไม่เพียงแต่จางเย่ หวังผิงจ้ง และคั่นเวินอวี๋จะมาครบ แม้แต่ซูลี่หว่านยังสละเวลามาด้วย