คำถามนี้วนเวียนอยู่ในใจของจ้าวหนิงมานานแล้ว ไม่ว่าจะเป็นถานอวี้เจินหรือซูลี่หว่าน ต่างก็พูดให้เธอรู้ทั้งตั้งใจและไม่ตั้งใจถึงเหตุผลที่เธอได้บทนี้มา นั่นคือการยืนกรานของคั่นเวินอวี๋และเหวินฉี ทำให้เธอได้รับบทนี้
เหวินฉียืนกราน เธอพอจะเข้าใจได้บ้าง แต่คั่นเวินอวี๋ล่ะ เพราะอะไร?
คั่นเวินอวี๋ดื่มน้ำอีกอึก สีหน้ากลับมาสดใสอีกครั้ง "ในใจผม คุณเป็นองค์หญิงใหญ่หนึ่งเดียวเท่านั้น"
"ทำไมล่ะ? จางอี๋ก็เป็นที่รู้จักว่าเป็นนักแสดงสายพลังฝีมือนี่"
ก่อนหน้านี้ตอนแคสติ้ง เธอเคยดูละครที่จางอี๋แสดงมาแล้ว พลังในการถ่ายทอดอารมณ์ชั่วขณะ ไม่ได้ด้อยกว่าเธอเลย และในการแสดงฉากชีวิตประจำวัน อาจจะเหนือกว่าเธอด้วยซ้ำ
คั่นเวินอวี๋หยิบบุหรี่ออกมา ไม่ได้จุด แต่ยกขึ้นดมที่ปลายจมูก แล้วเก็บกลับเข้าไป
"ผมเคยดูการแสดงของเธอมาแล้ว ชำนาญมาก"
"ชำนาญไม่ดีเหรอ?"
"ดีสิ นักแสดงใช้เทคนิค แก้ปัญหาได้เก้าสิบเก้าเปอร์เซ็นต์ของบท แต่มีหนึ่งเปอร์เซ็นต์ ที่ไม่เกี่ยวกับเทคนิค"
จ้าวหนิงครุ่นคิด
คั่นเวินอวี๋มองไปยังแสงสนธยาอันไกลโพ้น พูดว่า "แต่มีเพียงหนึ่งเปอร์เซ็นต์นั้น ที่เป็นกระดูกของตัวละครนั้น คุณยังจำสิ่งที่คุณพูดตอนแคสติ้งได้ไหม?"
"คุณหมายถึง..."
แม้เวลาจะผ่านไปหลายเดือนแล้ว คั่นเวินอวี๋ก็ยังทวนคำพูดของจ้าวหนิงได้อย่างชัดเจน "เกียรติศักดิ์ขององค์หญิงใหญ่ไม่ได้อยู่ที่ภายนอก พระนางไม่จำเป็นต้องแสดงเกียรติศักดิ์ของตนต่อฮ่องเต้เฉิน"