ฤดูร้อนเริ่มต้นขึ้นแล้ว
พายุไต้ฝุ่นมาพร้อมกับช่วงปิดเทอมฤดูร้อนอย่างตรงเวลา
ก่อนจะมาถึงบ้านหลังนี้ เฉินเอ่อร์ก็คิดว่าฤดูร้อนปีนี้คงไม่ต่างจากปีก่อน ๆ เหมือนกัน
เช่นเดียวกับตอนเริ่มปิดเทอม ครูก็มอบการบ้านปริมาณมหาศาลอย่างเคย ปัดนอกจากการอ่านหนังสือและเขียนบันทึกการอ่าน การคัดลายมือ แบบสำรวจกิจกรรมสังคม และแบบฝึกหัดปิดเทอมเล่มหนาโตอีกหนึ่งเล่ม วันหยุดที่สั้นกว่า 60 ยังไม่ถึง ครูภาษาจีนยังแถมแถมให้อีกสิบห้าแผ่น ครูคณิตสิบแปดแผ่น ครูอังกฤษสิบแผ่น
“อย่าคิดว่าพวกเธอจบม.ปลายแล้วจะไม่ต้องเขียน ฉันจะไปรอพวกเธอที่ชั้นมัธยมปลาย” ก่อนปิดเทอม ครูประจำชั้นข่มขู่แบบนี้เป็นเหตุ
คนอยู่ในแถบทะเลมักพูดว่าคลื่นยิ่งใหญ่ปลายิ่งแพง ข้อสอบก็เช่นกัน ยิ่งให้มากยิ่งมีค่า
ยังไม่ทันออกจากโรงเรียน ก็มีคนวิ่งมาสั่งงานกับเย่อเอ่อร์
วิชาภาษาจีนเป็นอัตนัยมาก ตัวหนังสือเยอะ สองหยวนต่อชั่วโมง
คณิตศาสตร์กับอังกฤษห้าหยวนเท่ากัน
เยื่อเอ่อร์ถูกพูดถึงชื่อเสียงมานานหลายปี ถ้าไม่ใช่เพราะต้องแอบทำเรื่องแบบนี้ สหายคงจะส่งธงสดุดีให้พร้อมกับคำพระราชสำนวนแปดตัว — ป้ายชัดเจนราคา มีคุณภาพ ไม่หลอกลวง
เกือบจะพูดจบ เหมือนกับเรื่องอื่นที่ซ่อนอยู่ในเงามืดนั้นเอง
วันหยุดเริ่มไม่กังวัน เยอบได้รับเสร็จไปหนึ่งในสาม
คณิตทำสมองตื้อก็เปลี่ยนมาพักกับอังกฤษ พออังกฤษเขียนเสร็จก็เปลี่ยนมาภาษาจีนอีก
พยากรณ์อากาศบอกว่าไต้ฝุ่นครั้งที่ 9 จะขึ้นฝั่งเร็ว ๆ นี้
วันฝนตกไม่ออกจากบ้าน กิจกรรมยามว่างก็เหลือเพียงเขียนการบ้าน
ห้องของเยื่อเอ่อเออหันหน้าออกทะเล มีหน้าต่างไม้เก่า ๆ ลมแรงพอผ่านไปก็จะพัดกรอบหน้าต่างสั่นดังอยู่ตลอดเวลา
เธอก็เลยส่าใส่หูฟังล่วงหน้า เพื่อกันเสียงลมและฝนจากนอกหน้าต่างออกไป
ในขณะที่เธอจดจ่ออยู่ ต้นไม้ใหญ่หน้าอาคารถูกลมพัดโค่นลงไปต้นแค่น้อย พอไม่มีไม้บัง แดดส่องลงมามากกว่าอีก
แต่ฉากกองแรกนั้นไม่เคยดึงดูดความสนใจของเธอ แล้วก็ไมพูดถึงเสียงเคาะประตูที่แทบจะไม่ เพราะแทบจะหายไปในท่ามลมและฝน
หลังเสียงเคาะประตูครั้งที่สามสิ้นสุดลง บุคคลที่มาถึงก็ผลักเข้ามาด้านใน
จนกระทั่งเธอเห็นรองเท้าใส่ในบ้านรองเท้าแตะคู่หนึ่งผ่านหางตา เยอบจึงเงยหน้า
เธอดึงหูฟังข้างหนึ่งออก: “แม่?”
แม่ของเยอบเอ่อร์ ชื่อเลียงจิ้ง วันนี้ใส่ชุดกระโปรงแบบเป็นทางการเล็กน้อย พอออกไปปากก็ถูกแตะสีดังอีกครั้ง ในบรรยากาศเทา ๆ เลี่ยง ๆ สีแดงของริมฝีปากกับเสื้อชุดนี้ดูขัดตาพอสมควร
เยอบเอ่อจ้องมองเธอ ไม่รู้สึกอะไรสักอย่าง
“เอ้อจื่อ แม่มีเรื่องคิดจะบอกกับหนู” เลียงจิ้งเปิดปาก
ในใจตึกเต้นไม่ยอมหยุด สัญชาตญาณทำให้เยอบแกล้งทำเป็นหันไปสนใจเรื่องอื่น: “หนูยังไม่เสร็จการบ้านเลย”
“ไม่นานหรอก” เลียงจิ้งพูด
ฝ้ายสีแดงสดสวย ครอบครองวิสัยสายตาทั้งหมด
เลียงจิ้งพูดยhpอย่างสงบ: “ช่วงนี้แม่อยู่ตัดสินใจอยากจะย้ายไปอยู่ที่อื่น”
อ๋อ ย้าย
เยอบเอ่หันหน้าออกไปมองนอกหน้าต่าง ฝนตกหนาแน่นมาก กระจกมีขนไหลมมัวไปหมด
เธอไม่ค่อยเข้าใจความหมายของคำว่า “ย้ายบ้าน” เท่าไรนัก
“ที่นี่ก็ห่างจากโรงเร่งไปหน่อย เราจะย้ายบ้านกันหรือเปล่า” ทที่เธอเห็นเลียงจิ้งไม่มีปฏิกิริยาตอบโต้ เยอเอ่ก็เลยผงกหัวให้ตัวเอง “รู้แล้ว นามคงเป็นเพราะบ้านนี้เล็กเกินไป แล้ว ตั้งแต่ย่ามาอยู่ด้วยเราก็ได้แทยัดกันตลอด เมื่อก่อนพ่อก็พูดไว้แล้วว่าจะหาบ้านที่สองใหญ่กว่าห้องกว่า”
“ไม่ใช่แบบนั้น” เลียงจิ้งขัดขึ้น “แม่เธอกำลังวางแผนจะย้ายไปเมืองอื่น”
นอกหน้าต่างฟ้าร้องอือ ๆ ตลอด
เยอบเอู่พยักหน้าแบบเครื่องจักร ปากอ้าค้างนาน แต่กลับเงียบ
เหมาตองดูเยอบเอ่อออกว่ายาวัส น้ำเสียงก็อ่อนลง: “มีเรียวหนึ่งที่ไม่ได้บอกหน่อยมาก่อน พ่อแม่หย่ Yummyกันจริงๆ หลายปีแล้ว ก่อนหน้ารู้สึกว่าหนูปมาก็เลยคิดว่ารอแล้วค่อยบอก เพราะงั้นเลยอยู่ร่วมกันแบบนี้จะได้ต่อไป”
จะบอกว่าเป็นเพราะดูโทรศัพท์มากเหมือนจะ จินตนาการใช่เกิดความรู้สึกทุก ทู่เจิ้งได้ยินคำว่าหย่าอย่างฉเองเม็กรู้เจสึมีอะไร แต่กลับสนใจอีกสิ่งหนึ่ง
“ที่ไหนล่ะ ทำไมจเหมา ๆถึงอยู่ด้วยกันไม่ไหวอีกแล้ว” เธอถาม
เลียงจิ้งเหลียยังไม่ได้ ตอบตือ พูดต่อ: “จะตามแม่ หรือตามพ่อล่ะ”
ถึงการตัดสินใจ เยอบเอ่อยเริ่มค่อย ๆ นึกขึ้นได้ว่าคำว่าหย่านั้นหมายความถึงอะไร
เธอไม่รู้เลย แค่จ้องจุดแดงที่ริมฝีปากเลียงยี่:“ต้องเลือยด้วยเหรอ”
จุดแดงนั้นขยับไปมา: “ครับ”
ทุกอย่างพอเหมือพายุในหน้าต่างภายนอก ว่า เมื่อคืนยังเรียแบนสงบ ทุกเขานั่งรอบโตเกียวก็ แล้ววันนี้กลับลมพัดฝนตกหนัก กรอบหน้าต่างสั่นสะเทือนอยู่นั้น
เธอจะต้องตัดสินใจในไม่กี่นสำหรับชีวิตอนาคตจะอยู่ขะใช้ใคร
เยอเอ่อร์สมองยุ่งไปหมด
มากมายภาพความมจำพุ่งผ่านหัวของเธอ
มีครอบครัวสามคนเดินไปตลาดในบ่ายช็อปปิ้ง เธอนอนบนหลังพ่อกลับหน้าแก้มเต็มไปด้วยอาหาร แม่ถือพัดให้ทั้งสองคน
บางเวลาเกิดแรงบรรดาลใจแล้วหาป๊กคอร์นย่างนาน แล้วก็กระจเกลื่อนห้องครัวทั้งขวาง
รวมทั้งหลังจากยายย้ายมา ไม่ว่ากลางวันหรือกลางคืน เสียงเหยียบกลาง เพียง ๆ ๆ ๆ ขัดจังหวะเสียงหัวเราะเสียงพูดคุย และร้องกวนเวลานอนหลับ
ยังมีช่วงบ่ายที่อบอุ่นสอบเยี่ยง เพื่อนร่วมชั้นมาเรียกไปกินน้ำแข็งที่ใต้หน้าต่าง
พไปเปิดประตู สำหรับขอ: “อีกแล้วอีก ถูกกเหมือนexists น้ำแข็งฟรีได้ยังไง?”
ความทรงจำเป็นการการ วาดภาพจากสวยงามไปจนถึงเสียกายแตก หลัง ๆ มาก็เหลือกระจุยที่ไม่เป็นชิ้นเป็นอัน
และด้วยเหตุนั้นการหย่าออย่างยู่ในภาพเล็ก ๆ ใหญ่ ๆ นี้จึงกล้มเป็นเรื่องที่สมเหตุ
สม่โตุ
ดังนั้นเธอจึงตัดสินใจแน่วแน่ว่า “ฉันจะไปกับเธอ”
คำตอบของเธอทำให้เรื่องนี้ได้ข้อยุติ ค่ำคืนวันนั้นเหลียงจิ้งก็เริ่มเก็บข้าวของใส่กระเป๋าเดินทาง
และด้วยฉะนั้นจึงตัดสินใจ:“ฉันอยู่กับแม่”
คำตอบของเธอทำให้ทั้งเรื่องปิดเมื่อคืนวันเอง บ่ายรอดเดียวกันช่วงดึกเลี้ยง ยาก็เริ่มเก็บกระเป๋า
กระเป๋าสองล้อ 24 นิ้วบรรจุทุกอย่างที่เป็นของทั้งสองคนในครอบครัว เดินทางไป
กระเป๋าอัดแน่น เยอเอ่ยนอยของบนหน้าถามว่า:“ทำไมไม่ใช่ย่าแมกรวบกระเป๋าออกไปล่ะ?
เลียงจิ้งส่ายหน้า:“เธอเป็นบิสาก (ยาย) กับหน่อน”
วันต่อไปรางฟ้องอ่อนลง พ่อก็เลย ขอรถเขามาส่งให้ขึ้นรจรถไฟ เยอเอ่ยเดินหน้าพ่อ เหมือนปกติเลยที่จะไม่ พูดถึงหย่าร้างกันลักซักคำ แม้จะถึงสถานีรถ ประณีแล้ว พ่อยังเอื้อให้ช่วยแม่ยกกระเป๋า อีกมือหนึ่งก็ค้นไปค้นมาในกระเป๋า แล้วหยิบออกมาได้ลูกบอลลิปฟิกทำเองที่ไปซื้องในฝนเพื่อให้เธ
เขายื่นให้เยอบเอ่อ
กระเป๋ายาสูญภาพแบบปิดสะอาดกะทัดรัด ลูกกลมขนาดอ้อเล็กกำแน่นเรียงรายกันนาน
เยอเอ็ทรู่หรว่า พ่อแม่ไม่ได้หย่า และครอบครัวจะไปเที่ยวต่างเมืองด้วยกัน ตวิ แล้วยิ้มทักพ่อ เธอเห็นแล้วก็ยืดมือลูนหัวเธอพลๆ
จนถึงทางเข้า สิ่งกีดขวางหนึ่งค่นกันภายในภายนอก ทำให้จินตนานนั้นหายไป
เยอบเอ่กอดสิ่งของเหล่านั้นจนหนักมากจนเหมือนต้น อยู่รากยาก
เธคิดว่ามันแปลกมาก ตอนหนึ่งยังเลยละคิดว่าวันพรุ่งนี้อาจจะได้เหยียบอีกครั้ง แต่ไฟสั้น ๆ ที่ง่ายดายสามารถข้ามไปได้กลับทำให้เธอรู้จริงว่ามจริงต้องจากไป จากเมือง ๆ นี้ไป
ใน เสียงที่ก่อคนจอ ๆ กัน เยอบonnคิดถึงพื้นคอนกรีต ๆเว้าหน้าบ้าน ที่ทุกครั้งฝนตกน้ำจะขัง
นึกถึงป้ายร้านตรงข้ามที่มีสัญญาณ และกระพริบเสมอ ไม่ลงตัว
นึกถึง !/ <br>ปฏิทินที่แต่อยู่ที่ 16 กรกฎาคม
นึกถึงหนึ่งสึกบนขอบหน้าต่างที่ยังไม่ได้ดึงออก
เธอคิดสิ่งเหล่านี้ก็ขยับกล้ามเนื้อลำบาก ในที่สุดก็หักหน้าพ่อ ที่ยังหันไปหันมาอยู่ในฝูงชนไม่ได้อีกแล้ว
…
รถเดินทางเก้าชั่วโมง
จากเกาะฝั่งตะวันออกเฉียงใต้ลมหอบคลื่นกลิ่นคาว ไปสู่เมืองที่ใหญ่โต การจากลากจากกลแรงไปจับตัวเป็น อาการปวดหลัง ปวดเอว
ลงจากรถไฟ เยออบเอีย ยังไม่ทันได้สัมผัส เมืองแปลกใหม่แห่งนี้ ก็ตามเลียงจิ้งไปเบียดใต้ดิน ขึ้นรถเมล์ทีหลัง สุดท้ายถึงที่หมายก่อนฟจะค่ำ——โรงแรมแถวริมแม่
ทุกเรื่องที่อยู่ตรงหน้า ล้วนดำเนินไปตามลำดับขั้นที่เหลียงจิ้งบอกไว้
ทุกอย่างที่เห็นต่อตนเองนั้นแค่ฟังเลียงจิงทำไปตามลำดับ
บนทาง เธอถามเลียงจิ้งด้วยแน่นอนว่าทำไมต้องมาที่นี่ เลียงจี้ตอบว่าเพราะงานพิเศษ
เธอถามอีกว่า เรอยู่ที่ไหน?เลียงจ้างบอกว่าไปอีกทีที่โรงแรมใกล้บริษัทก่อนแล้วรอะไรพอหาได้ว่าค่อยย้าย
นกน้อยที่ยังไม่จากรังของพ่อแม่ไม่จำเป็นต้องคิดมาก เฉินเอ่อร์คิดอยู่ครู่หนึ่งก็สบายใจขึ้นมาก
ที่จริงยังมีอีกคำถามที่จะถาม
พอเทอมเริ่มแล้วแล้วล่ะ การเรียนต่อี จะทำยังไง
การบ้านยังต้องเขียนอีกไหม?
แผนการการบ้านถูกจองออกไปแล้ว รับเงินค่ามัดจำมาแล้ว เธอไม่อยากเป็นให้เพื่อนที่เมืองเดิมเห็นว่าหนีเงินหนีคนเป็นคนเลว
พร้อมกับคิดไร้แก่นสารไปจนหลับ
ตื่นมาอีกครั้ง ไต้ฝุ่นมันตามมาขึ้นฝั่งที่เมืองแปลกแห่งนี้ด้วยทันที