ขอยึดสมองพวกคุณไปก่อน อ่านจบแล้วค่อยคืน
ยามเย็นในช่วงกลางฤดูร้อน ภายในรถโดยสารที่โคลงเคลงไปมา มวลอากาศอึดอัดพุ่งเข้าจมูก
เจียงซ่งจับราวไว้ ผิวใต้เสื้อผ้าร้อนจนเหนียวเหนอะ เธอเพิ่งเลิกงานหนักมาทั้งวัน จึงมึนหัวไปหมด อยากรีบกลับบ้านไปอาบน้ำชำระความเหนื่อยล้าเต็มที
ห้องเช่าของเจียงซ่งอยู่แถบชานเมืองเป่ยเฉิง ต้องใช้เวลาเดินทางจากบริษัทถึง 2 ชั่วโมง
ไม่รู้ว่าทนยืนอยู่นานเท่าไร ในที่สุดเจียงซ่งก็เห็นป้าคนหนึ่งที่อยู่ข้างหน้ากำลังจะลุกลงจากรถ ชายอ้วนข้าง ๆ เหลือบมองเธอ ก่อนเบียดเจียงซ่งเบา ๆ อย่างไม่ให้ใครสังเกต
ป้าคนนั้นเดินผ่านระหว่างทั้งสอง เจียงซ่งคว้าพนักเก้าอี้ไว้ได้ก่อน แล้วหย่อนก้นลงนั่งทันที ส่วนเท้าของชายอ้วนยังเหยียบอยู่บนขั้นบันได เขาถูกเจียงซ่งชิงที่นั่งไปก่อน จึงขมวดใบหน้าอ้วนฉุแล้วฮึดฮัดอย่างโมโห
เจียงซ่งเหนื่อยจนแทบไม่ไหว ไม่แม้แต่จะมองเขา เพียงหันไปมองนอกหน้าต่าง
เมื่อนั่งติดหน้าต่างก็มีลมพัดผ่านมาบ้าง แม้จะยังร้อนอยู่ แต่ก็สบายกว่าตอนแรกมาก เจียงซ่งวางตุ๊กตาที่ได้จากการจับรางวัลในห้างวันนี้ไว้ตรงหน้าแล้วกอดไว้
ตุ๊กตาหญิงสาวในบรรจุภัณฑ์ประณีต ดูราคาแพงมาก พนักงานสาวของผู้จัดกิจกรรมบอกว่าตุ๊กตาตัวนี้ราคา 1,888 หยวน เจียงซ่งกะว่าจะกลับไปลงขายในโมเมนต์ทันที
พอได้ที่นั่ง เจียงซ่งก็เอียงศีรษะพิงหน้าต่างแล้วหลับตาลง
เจียงซ่งสะดุ้งตื่นเพราะความหนาว เธอลืมตาพรวด ท้องฟ้ามืดแล้ว โคมไฟริมทางดูเหมือนจะเสีย ถนนทั้งสายมืดสนิท เธอลูบผิวที่โผล่พ้นแขนเสื้อ อุณหภูมิลดลงฮวบฮาบขนาดนี้ได้อย่างไร?
ในรถโดยสารไม่มีใครเหลืออยู่แล้ว เธอเปิดโทรศัพท์ดูเวลา เพิ่งหกโมงกว่าเอง ตอนนี้เป็นฤดูร้อน ทำไมถึงมืดเร็วขนาดนี้?
“คนขับ ตอนนี้ถึงไหนแล้ว? ยังไม่ถึงป้ายหรือ?”
เจียงซ่งลุกขึ้นเดินไปข้างหน้าสองก้าว ตั้งใจจะถามคนขับว่าทำไมถึงไม่เปิดไฟรถ มองอะไรไม่เห็นเลย อันตรายเกินไปแล้ว
แต่พอเดินไปถึงที่นั่งคนขับ เธอก็ขนลุกซู่ทันที หลังแผ่นกั้นใสกลับไม่มีใครนั่งอยู่เลย ทว่ารถโดยสารยังคงแล่นไปด้วยความเร็วสูง
ท่ามกลางความเงียบ มีเพียงเสียงยางบดถนน
เจียงซ่งเพิ่งรู้ตัวช้าไป จึงกรีดร้องออกมา
เธอพยายามเปิดแผ่นกั้น แต่กลับล็อกแน่น กุญแจก็หายไปพร้อมกับคนขับ
ทันใดนั้น ไฟในรถโดยสารก็สว่างขึ้น เจียงซ่งหลับตาลงโดยสัญชาตญาณเมื่อถูกแสงจ้าส่องใส่
ผ่านไปครู่หนึ่ง เธอจึงค่อยลืมตาขึ้นและมองเห็นสภาพภายในรถ
รถโดยสารว่างเปล่า มีเพียงเธอยืนอยู่คนเดียว มือสั่นเทาขณะเปิดโทรศัพท์ พยายามขอความช่วยเหลือจากภายนอก แต่โทรศัพท์กลับไม่มีสัญญาณเสียอย่างนั้น
เจียงซ่งพยายามทำใจให้สงบ เธอเดินไปที่หน้าต่างแล้วเปิดออก ลมหนาวเย็นยะเยือกพัดกรูเข้ามาทันที รถแล่นเร็วขึ้นเรื่อย ๆ เธอมองออกไปด้านนอก แต่กลับไม่เห็นอะไรเลย ความมืดทึบปิดกั้นทัศนวิสัยของเธอ
นั่นทำให้เธอล้มเลิกความคิดที่จะกระโดดลงจากรถ
เจียงซ่งปิดหน้าต่าง เมื่อลมเย็นพัดผ่าน ความกระวนกระวายในใจก็สงบลงบ้าง แม้เธอจะไม่เข้าใจว่าทำไมแค่งีบหลับตื่นขึ้นมาทุกอย่างถึงกลายเป็นแบบนี้ แต่เธอมั่นใจได้ว่านี่ไม่ใช่เรื่องปกติแน่นอน
มีความเป็นไปได้สูงว่าเธอกำลังติดอยู่ในเหตุการณ์ประหลาดที่ไม่อาจอธิบายด้วยความรู้ความเข้าใจของมนุษย์
ถึงรถคันนี้จะไม่มีคนขับ แต่ก็ยังแล่นได้อย่างมั่นคง ราวกับขับเคลื่อนเอง เจียงซ่งคิดว่าโอกาสเกิดอุบัติเหตุชนรถในตอนนี้คงไม่สูงนัก
เธอกลับไปนั่งที่เดิม ตั้งใจจะเรียบเรียงความคิดใหม่ ทว่าวินาทีที่หย่อนตัวลงนั่ง เสียง “ติ๊ง” ใสกังวานก็ดังขึ้น
เจียงซ่งไม่รู้ว่าเสียงนั้นมาจากไหน แต่เสียงดังชัดเจนจนเธอสั่นสะท้านโดยไม่รู้ตัว
【ยินดีต้อนรับสู่รถโดยสารข้ามกาลเวลา ผู้เล่นลงทะเบียนแล้ว โปรดเลือกอุปกรณ์เริ่มต้น】
เสียงที่ดังขึ้นอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ยทำให้เจียงซ่งระแวดระวังขึ้นมาทันที เธอลุกขึ้นยืน มองไปรอบ ๆ พยายามหาต้นตอของเสียง แต่ในรถไม่มีใครอื่นนอกจากตัวเธอเอง
“ใครน่ะ?” เจียงซ่งถาม แต่ไม่มีใครตอบ “ผู้เล่นอะไร?”
เจียงซ่งค่อย ๆ ขยับกลับไปที่นั่ง เตรียมคว้าอะไรสักอย่างมาเป็นอาวุธ สายตาเห็นเพียงตุ๊กตาในบรรจุภัณฑ์ประณีต แต่ทันทีที่แตะมัน แสงวูบวาบสายหนึ่งก็พุ่งออกมา
เธอก้มหน้าลงอย่างรวดเร็ว ยกมือขึ้นชูตุ๊กตาที่กำลังเปล่งแสงสีฟ้า ขณะเดียวกันเสียงนั้นก็ดังขึ้นอีกครั้ง
【เก็บอุปกรณ์เริ่มต้นแล้ว โปรดตรวจสอบ】
เจียงซ่งขมวดคิ้ว “อุปกรณ์เริ่มต้นอะไร นี่ตุ๊กตาของฉันนะ”
ชั่วพริบตา หน้าจอแสงก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า
【อุปกรณ์เริ่มต้นของผู้เล่นเจียงซ่ง: ตุ๊กตาตัวแทน】
【คำอธิบายอุปกรณ์: ในแต่ละเกม ตุ๊กตาจะช่วยรับความเสียหายถึงตายแทนคุณได้ 1 ครั้ง พลังป้องกัน 100】
【ข้อควรระวัง: อุปกรณ์เริ่มต้นของผู้เล่นจะไม่ตกหล่น】
วินาทีถัดมา ตุ๊กตาก็หายไป กลายเป็นรูปคนก้านไม้ขีดประทับอยู่บนข้อมือของเธอ
“ช่าง...มหัศจรรย์...”
จากนั้นภาพก็เริ่มเปลี่ยนไปอีกครั้ง การ์ดนับไม่ถ้วนเรียงรายกันปรากฏขึ้นตรงหน้า เป็นการ์ดสีดำขลิบทอง ลวดลายประณีตซับซ้อนแบบโบราณ ให้ความรู้สึกแปลกประหลาดและมีเอกลักษณ์อย่างยิ่ง
“นี่อะไร?”
【โปรดให้ผู้เล่นสุ่มการ์ดส่วนตัว】
เจียงซ่งทำตามคำแนะนำ สุ่มเลือกการ์ดใบหนึ่ง การ์ดพลิกกลับมา มีแสงสีทองวาบขึ้น
【ยินดีด้วย ผู้เล่นได้รับการ์ดเสน่ห์ดึงดูด】
【คำอธิบายการ์ด: ไม่ว่าคุณจะเข้ากับคนอื่นได้แย่แค่ไหน การ์ดเสน่ห์ดึงดูดก็ช่วยให้คุณเลือกตัวละครที่ไม่ใช่ผู้เล่น 1 คนในเกม เพื่อเพิ่มความรู้สึกดีต่อคุณ ทำให้เขาทำตามคำสั่งและข้อชี้แนะของคุณ และช่วยให้คุณเล่นเกมสำเร็จได้ดียิ่งขึ้น】
【ข้อควรระวัง: การ์ดส่วนตัวของผู้เล่นจะไม่ตกหล่น】
เจียงซ่งคิดว่าเจ้าสิ่งนี้น่าจะมีประโยชน์อยู่ เธอกดรับแล้วก็ไม่ได้สนใจมันอีก จากนั้นสังเกตเห็นข้อมูลส่วนตัวที่มุมขวาบนของหน้าจอสีน้ำเงิน จึงกดเปิดดู
【ผู้เล่น: เจียงซ่ง】
【เพศ: หญิง】
【อายุ: 24】
【เกมที่เล่นสำเร็จแล้ว: 0】
【แต้มเริ่มต้น: 100 (รางวัลมือใหม่)】
【จำนวนผู้เล่นออนไลน์: 150020006】
ใจของเจียงซ่งหนักอึ้งขึ้นเรื่อย ๆ แม้ทุกวันเธอจะถูกงานกดดัน แต่ก็เคยดูนิยายกับหนังแนวคล้าย ๆ กันมาบ้าง หากไม่ใช่ตัวเอกแล้วหลุดเข้ามาในสถานที่แบบนี้ ก็มีแต่ต้องตาย
เจียงซ่งรู้ตัวว่าไม่มีดวงเป็นตัวเอก เรียนจบมาก็กลายเป็นลูกจ้างตัวเล็ก ๆ ไม่ทำงานก็ไม่มีข้าวกิน ทำงานหนักแทบตายมา 3 ปี พอถึงสิ้นปีกลับพบว่าเงินคงเหลือมีแค่สามหลัก ตอนนี้ยังซวยถึงขั้นหลุดเข้ามาในเกมประหลาดนี่อีก
แต่เจียงซ่งไม่ได้มองข้ามจำนวนผู้เล่นออนไลน์ มีคนมากกว่าหนึ่งร้อยล้านคนเลยหรือ? ทุกคนถูกดึงเข้ามาเหมือนเธอหรือเปล่า?
เจียงซ่งไม่ได้คำตอบ เธอออกจากหน้าข้อมูลส่วนตัว แล้วพบว่ายังมีหน้าร้านค้าอยู่ด้วย ข้างในมีสินค้าหลากหลายละลานตา ล้วนเป็นของที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน แปลกประหลาดจนทำให้เธอตกตะลึงได้เป็นหมื่นปี แถมราคายังสูงเกินจริง
【รถโดยสารข้ามกาลเวลาแจ้งเตือนผู้เล่น โปรดนั่งประจำที่ จุดหมายปลายทางสถานีแรกใกล้ถึงแล้ว】
เจียงซ่งฟังคำเตือนแล้วนั่งลงอย่างว่าง่าย เธอรู้ว่าเกมแบบนี้มักอันตราย แม้จะมีอุปกรณ์กับการ์ด แต่ทั้งสองอย่างก็ไม่ได้ทำให้เธอรู้สึกมั่นใจขึ้นมาเท่าไร เธอเปิดร้านค้าเพื่อค้นหาของ
แต่มี 100 แต้มจะซื้ออะไรได้?
ด้วยประสบการณ์ชอปปิงที่สั่งสมมาหลายปี ในที่สุดเจียงซ่งก็เลือกน้ำยาฟื้นฟูที่คุ้มค่ามากชิ้นหนึ่ง
【ชื่อไอเทม: น้ำยาฟื้นฟู (ราคา 100 แต้ม)】
【คำอธิบายไอเทม: มีความเหนียวติดแน่นสูง ช่วยห้ามเลือดได้เมื่อบาดแผลของคุณเลือดไหลไม่หยุด】
เจียงซ่งมองขวดเล็ก ๆ ในมือ คิดว่าของช่วยชีวิตแบบนี้ เมื่อเทียบกับของอื่นในร้านค้าแล้ว ใช้แค่ 100 แต้มก็นับว่าเธอได้ของถูกไป
รถโดยสารแล่นเร็วขึ้นเรื่อย ๆ หัวใจของเจียงซ่งก็เต้นเร็วขึ้นตาม เธอค้นหาในโทรศัพท์อยู่พักใหญ่ แต่ก็ไม่พบคนที่อยากติดต่อ สุดท้ายจึงทำได้แค่เปิดผู้ช่วยถ่ายโอนไฟล์แล้วเขียนคำสั่งเสีย
แม้จะส่งไม่สำเร็จ แต่อย่างน้อยก็ได้บันทึกความรู้สึกในตอนนี้ไว้ เจียงซ่งเก็บโทรศัพท์ ถอนหายใจอย่างยอมรับชะตากรรม
เมื่อรถโดยสารค่อย ๆ ชะลอความเร็ว ใจของเจียงซ่งก็ยิ่งแขวนค้างอยู่ข้างบน ด้านนอกยังคงมืดสนิท รถหยุดลงในตอนนั้นเอง ประตูเปิดออกโดยอัตโนมัติ
【รถโดยสารข้ามกาลเวลาแจ้งเตือนผู้เล่น ถึงจุดหมายแล้ว โปรดลงจากรถ】
【10、9、8、7......】
การนับถอยหลังที่บีบคั้นทำให้เจียงซ่งซึ่งคิดจะถ่วงเวลาอีกสักพักสบถด่า เธอไม่คิดจะลองเสี่ยงดูว่าถ้าไม่ลงจากรถเมื่อหมดเวลาจะเกิดอะไรขึ้น อย่างไรก็คงไม่มีเรื่องดีแน่