บ้านเฉิงกลับมาสงบลงชั่วคราว แต่คนในบ้านต่างรู้ดีว่าความสงบเช่นนี้ก็เป็นเพียงชั่วคราวเท่านั้น
คืนนั้นสวี่ฮุ่ยเฟินไม่ได้กลับไปพักในห้องที่ใช้ร่วมกับเฉิงเฉียง แต่ไปเบียดนอนบนเตียงเล็กของลินจวนตลอดคืน
เฉิงเฉียงตั้งใจจะปรึกษาเรื่องบางอย่างกับสวี่ฮุ่ยเฟิน จึงนอนพลิกไปพลิกมาจนเกือบครึ่งคืนกว่าจะหลับไปอย่างสะลึมสะลือ
เพราะอย่างนั้น เช้าวันรุ่งขึ้นเฉิงเฉียงจึงตื่นสาย เขารีบล้างหน้าแปรงฟัน กินอาหารเช้า แล้วรีบไปทำงานที่โรงงาน กระทั่งไม่มีเวลาพูดกับสวี่ฮุ่ยเฟินสักคำ
เช้าวันนั้นสวี่ฮุ่ยเฟินทำอาหารเช้าให้ทุกคนอย่างเงียบ ๆ ส่งคนที่ไปเรียนออกจากบ้าน แล้วส่งคนที่ไปทำงานตามไป จากนั้นตัวเธอเองก็ปิดประตูบ้าน เตรียมออกไปข้างนอก
คุณป้าเชียนเห็นเข้าจึงถามว่า “ฮุ่ยเฟิน เช้านี้จะไปซื้อผักหรือจ๊ะ”
แปลกนะ เมื่อวานอิงจื่อกับเซี่ยวเหวยเพิ่งแบกตะกร้าผักกลับมาจากชนบทไม่ใช่หรือ ฮุ่ยเฟินยังแบ่งให้เธอตั้งสองกำ
สวี่ฮุ่ยเฟินยิ้มพลางตอบว่า “ฉันจะไปดูพี่ชายสองที่บ้านค่ะ”
คุณป้าเชียนเข้าใจแล้วจึงว่า “ถ้าอย่างนั้นก็รีบไปเถอะ ถ้ามีใครถามหา ฉันจะบอกให้”
เมื่อสวี่ฮุ่ยเฟินเดินไปถึงลานด้านหน้า พวกป้า ๆ กับสะใภ้ที่กำลังซักผ้าอยู่ข้างอ่างน้ำต่างพากันเงียบเสียงลงทันทีที่เห็นเธอ สวี่ฮุ่ยเฟินยิ้มทักทายพวกนาง ก่อนจะออกจากบ้านไป
หลังจากเธอจากไป พวกป้า ๆ กับสะใภ้ก็กลับมาคุยเรื่องเดิม พวกนางกำลังเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นในบ้านเฉิงเมื่อคืนนี้
“ฉันเห็นคุณป้าสวี่เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลยนะ ป่านนี้แล้วยังมีอารมณ์ออกไปข้างนอกอีก”
“ก็ไม่ใช่เรื่องที่เธอต้องแต่งลูกสาวหรือรับลูกสะใภ้นี่นา แน่นอนว่าไม่ต้องกังวลเรื่องสินสอดกับสินเดิม บ้านนั้นต่างคนต่างรับผิดชอบลูกของตัวเองมาแต่ไหนแต่ไรแล้วไม่ใช่หรือ เมื่อเทียบกับลูกสองคนของเฉิงเฉียง สองคนที่ฮุ่ยเฟินพามาด้วยยังเลี้ยงง่ายกว่าเยอะ”