ตอนที่ 43
ระหว่างเดินไปพลางเล่าไปพลาง สวี่ฮงจวินก็พาเฉิงอิงไปส่งลินเหว่ยที่โรงเรียนของเขาก่อน จากนั้นจึงพาเฉิงอิงไปส่งที่โรงเรียนของเธอ
ตรงหน้าประตูโรงเรียน ทั้งสองยังยืนอ้อยอิ่งกันอยู่พักใหญ่ ใบหน้าแดงระเรื่อด้วยความตื่นเต้น
บนใบหน้าของสวี่ฮงจวินไม่มีร่องรอยอิดโรยให้เห็นเลยสักนิด ทั้งที่เขาไม่ได้นอนตั้งแต่ครึ่งหลังของคืน แถมยังเดินทางกลางดึกมาไกลขนาดนั้น
“อิงจื่อ ยืนอยู่หน้าโรงเรียนเพื่อรอฉันหรือ”
จางเหมิงเยว่เห็นเฉิงอิงแต่ไกลก็วิ่งเข้ามาหาด้วยความดีใจ ก่อนจะกอดเธอหมับ
เพื่อนสนิทนี่ช่างขาดกันไม่ได้แม้แต่วันเดียวจริง ๆ เมื่อวานยังมาหาเธอถึงบ้าน พอตกค่ำเธอกับแม่กลับถึงบ้านก็ได้ยินเพื่อนบ้านเล่าเรื่องนี้ให้ฟัง
“เมื่อวานฉันไปเยี่ยมญาติมา ยังเอาของอร่อยมาฝากเธอด้วย ดูสิ ลูกแพร์หวานมากเลย”
จางเหมิงเยว่หยิบลูกแพร์ลูกหนึ่งออกจากกระเป๋านักเรียนยัดใส่มือเฉิงอิง แล้วค่อยหันไปทักทายชายหนุ่มที่ยืนอยู่ข้าง ๆ
“อ๊ะ พี่ฮงจวินนี่เอง มาส่งอิงจื่อไปโรงเรียนหรือคะ”
จางเหมิงเยว่เคยตามเฉิงอิงไปเที่ยวถึงกองผลิตเซียงหยางมาแล้ว จะไม่รู้จักพี่สวี่ฮงจวินคนนี้ได้อย่างไร คำเรียกนี้เธอก็เรียกตามเฉิงอิงนั่นแหละ
สวี่ฮงจวินยิ้มให้จางเหมิงเยว่เช่นกัน “ใช่ พี่มาส่งอิงจื่อ อิงจื่อ ส่งถึงตรงนี้แล้วพี่ก็จะกลับไปก่อนนะ ถ้ามีโอกาสพี่จะเข้าเมืองมาเยี่ยมเธออีก เธอกับเพื่อนจางรีบเข้าโรงเรียนไปเถอะ”
ดูท่าเขาคงรีบกลับไปที่กองผลิตเพื่อดูความครึกครื้นต่อ เฉิงอิงรู้สึกว่าพี่ชายคนนี้มีเรื่องที่คุยถูกคอกับเธออยู่ไม่น้อย
เฉิงอิงโบกมือ “เดินทางกลับดี ๆ นะคะ ถ้ามีรถก็ขึ้นรถเถอะ จะได้ไม่ต้องเหนื่อยเท้า รอฉันไปเที่ยวหานะคะ”