ตอนที่ 42
แต่เช้าตรู่ สวี่ฮุ่ยเฟินลุกจากเตียงมาเปิดประตูเตรียมทำอาหารเช้า ทันทีที่เปิดประตูออกก็สะดุ้งโหยง เพราะมีคนนั่งหันหลังให้ประตูอยู่หน้าบ้าน
ใครกันน่ะ ทำไมถึงมานั่งให้ตกใจแต่เช้าขนาดนี้?
ยังดีที่ช่วงนี้ฟ้าสางเร็ว ไม่อย่างนั้นถ้าตอนฟ้ายังมืดตึดตื๋อแล้วจู่ ๆ เห็นก้อนอะไรไม่รู้เข้า คงได้ตกใจตายกันพอดี
สวี่ฮุ่ยเฟินยังไม่ทันพูดอะไร คนคนนั้นก็หันกลับมาเอง แล้วฉีกยิ้มโชว์ฟันขาวจั๊วะอย่างร่าเริง “อรุณสวัสดิ์ครับคุณป้า อรุณสวัสดิ์ครับคุณป้าเล็ก คุณป้าเล็กตื่นแล้วเหรอครับ”
สวี่ฮุ่ยเฟินตกใจจนแทบพูดไม่ออก รีบก้าวเข้าไปสองสามก้าว แล้วยื่นมือไปแตะหน้าผากหลานชาย อืม ไม่ร้อน
คราวนี้สวี่ฮุ่ยเฟินก็อดเอ็ดไม่ได้ “แต่เช้าขนาดนี้เข้ามาในเมืองทำไม เมื่อวานเพิ่งมาไม่ใช่หรือไง”
ในใจพลันเกิดลางไม่ดีขึ้นมา สวี่ฮุ่ยเฟินรีบร้อนถาม “หรือที่บ้านเกิดเรื่องอะไรขึ้น พี่ชายใหญ่หรือพี่สะใภ้ใหญ่เป็นอะไรหรือเปล่า มาถึงแล้วทำไมไม่เคาะประตูล่ะ รีบพูดมาสิ”
สวี่ฮงจวินรู้ตัวว่าทำให้คุณป้าตกใจ จึงรีบอธิบาย “ไม่มีอะไรครับ ที่บ้านไม่มีเรื่องอะไรเลย ผมเข้ามาในเมืองเพื่อมาหาอิงจื่อ มีเรื่องจะคุยด้วย พอดึก ๆ ตื่นขึ้นมาแล้วนอนไม่หลับ เลยตัดสินใจเข้ามาในเมืองแต่เช้าเพื่อรอเธอครับ”
“พอดีจดหมายแนะนำตัวที่ได้มาเมื่อวานยังใช้ไม่หมด เช้านี้ก็เลยใช้ต่อได้ครับ”
วันนี้ในกองผลิตคงวุ่นวายแน่ ถ้าจะออกไปหาคนช่วยออกจดหมายแนะนำตัวคงลำบากอยู่บ้าง สวี่ฮงจวินจึงนึกโชคดีที่เมื่อวานได้จดหมายมาอย่างพอดิบพอดี
สวี่ฮุ่ยเฟินยังคงถลึงตามองหลานชาย “รอให้ฟ้าสว่างแล้วค่อยเข้ามาในเมืองไม่ได้หรือไง ตลอดทางนี่เดินเท้ามาเหรอ ต้องเดินไกลแค่ไหนกัน”