ตอนที่ 10
ก้อนหินก้อนใหญ่เรื่องการลงไปทำงานในชนบทถูกย้ายออกไปในที่สุด ลินจวนรู้สึกอยากร้องไห้จนแทบกลั้นไม่อยู่
เธอหวาดกลัวและรู้สึกไร้หนทางเมื่อนึกถึงการลงไปทำงานในชนบท แต่ก็ไม่อยากให้น้องชายต้องไปลำบากแทนตัวเอง
ระหว่างทางกลับบ้าน ลินจวนให้คำมั่นอีกครั้งว่า “แม่คะ ลูกจะตั้งใจทำงาน เงินเดือนที่ได้จะยกให้แม่ทั้งหมด ที่บ้านเราประหยัดกันสักหน่อย แล้วค่อยส่งเงินให้น้องชายทุกเดือนนะคะ”
สวี่ฮุ่ยเฟินตบมือลูกสาวเบา ๆ อย่างปลอบโยน พลางบอกว่า “แม่รู้แล้วจ้ะ แม่จะรับงานเล็ก ๆ มาทำที่บ้านด้วย ลูกตั้งใจทำงานให้สบายใจ เรื่องอื่นไม่ต้องกังวลนะ”
ที่บ้านคงต้องมีเรื่องทะเลาะกันแน่ ๆ และช่วงไม่กี่ปีต่อจากนี้คงต้องใช้ชีวิตลำบากขึ้นบ้าง
แต่เมื่อเทียบกับการที่ลูกทั้งสองคนต้องลงไปทำงานในชนบท เธอยอมรับสถานการณ์ตอนนี้ได้มากกว่า
ก่อนถึงวันจันทร์ที่เริ่มงาน สวี่ฮุ่ยเฟินยังอยากเล่าเรื่องในโรงงานให้ลูกสาวฟังอีกสักหน่อย จะได้ช่วยให้ลูกปรับตัวเข้ากับงานและเพื่อนร่วมงานที่โรงงานสิ่งทอได้เร็วขึ้น
เมื่อจัดการเอกสารทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว ลินจวนก็ยังต้องกลับไปเรียนให้จบวันสุดท้าย
แม้ในใจสวี่ฮุ่ยเฟินจะเตรียมพร้อมรับมือกับเรื่องที่จะปะทุขึ้นแล้ว แต่ถ้าประวิงเวลาออกไปได้สักหน่อยก็ยังดี เธอไม่อยากกลับบ้านไปตอบคำถามของเพื่อนบ้านในลานบ้านรวมตอนนี้
คิดไปคิดมา เธอก็ไปที่ร้านขายของรัฐ ควักเงินซื้อขนมมาหนึ่งห่อ แล้วขึ้นรถไปบ้านพี่ชายของสามี
พ่อแม่ของสวี่ฮุ่ยเฟินเสียชีวิตไปนานแล้ว แต่เธอมีพี่ชายสองคนกับพี่สาวหนึ่งคน และเป็นน้องเล็กของบ้าน
แม้พอแต่ละคนมีครอบครัวของตัวเองแล้ว ความสัมพันธ์ระหว่างพี่น้องก็ยากจะสนิทสนมเหมือนตอนเด็ก ๆ
แต่พี่น้องทั้งสี่คนของตระกูลสวี่ไม่ได้ห่างเหินกันนัก หากมีเรื่องใหญ่ พี่ชายทั้งสองของตระกูลสวี่ก็พร้อมยื่นมือเข้าช่วยเสมอ