บทที่ 17
หลังจากเฉิงเหมย์หัวไปบ้านตระกูลหลิวได้ไม่นาน เฉิงเจี้ยนชางก็ออกไปข้างนอกเช่นกัน
เห็นได้ชัดว่าเขาอาศัยวันหยุดไปหาแฟนสาวเพื่อออกเดต
เฉิงอิงมองแผ่นหลังของเฉิงเจี้ยนชางพลางกะพริบตาปริบ ๆ ตามเนื้อหาในหนังสือ ตอนนี้คนที่เฉิงเจี้ยนชางกำลังคบหาอยู่ก็คือพี่สะใภ้ที่จะเข้าบ้านมาในอีกไม่นาน
ในมุมมองของนางเอกอย่างหลิวลี่ลี่ พี่สะใภ้ในอนาคตคนนี้อย่างเฉิงอิงก็เป็นคนไม่อยู่นิ่งเหมือนกัน
เมื่อนึกถึงสายเลือดพี่น้องที่ตัดกันไม่ขาดระหว่างเธอกับเฉิงเจี้ยนชาง เฉิงอิงก็อดถอนหายใจในใจไม่ได้
แต่ไม่นานเธอก็โยนความคิดนั้นทิ้งไป ต่อให้เป็นคนไม่อยู่นิ่งแล้วอย่างไรล่ะ
บางครั้งแรงเดียวชนะสิบกลเม็ด ไม่มีปัญหาอะไรที่หมัดเดียวแก้ไม่ได้
ถ้าไม่ได้ผล ก็เพิ่มเป็นสองหมัดสามหมัด เดี๋ยวก็ยอมสงบปากสงบคำเอง
เฉิงอิงกับลินจวนต่างรอชมมหรสพดูตัวของตระกูลหลิวที่กำลังจะมาถึงอย่างเริงร่า
จริงสิ เมื่อคืนลุงสองฝ่ายแม่ยังให้เงินเธอห้าเจี่ย ให้เธอซื้อของกินกับพี่สามและพี่สี่ด้วย
เฉิงอิงจึงเอ่ยว่า “พี่สาม ตอนเที่ยงเราไปซื้อซาลาเปาไส้หมูชิ้นใหญ่ที่ภัตตาคารของรัฐกินกันเถอะค่ะ”
ลินจวนว่า “อย่าใช้เงินสุรุ่ยสุร่ายสิ”
เฉิงอิงหยิบธนบัตรห้าหยวนออกมาจากกระเป๋า ซึ่งที่จริงหยิบมาจากมิติพื้นที่ แล้วโบกไปมาตรงหน้าลินจวนอย่างได้ใจ “นี่ลุงสองฝ่ายแม่ให้ฉันเมื่อวานนะคะ ลุงบอกให้เอาไปซื้อของกิน จะทำให้น้ำใจของลุงเสียเปล่าได้ยังไง พี่สามบอกมาเลยว่าจะกินไหม ถ้าไม่กิน ฉันก็...”
ลินจวนรีบขัดคำพูดน้องสาวทันที แล้วตอบอย่างหนักแน่นว่า “ฉันกิน!”