ตอนที่ 24
สองครอบครัวออกเดินทางกันตอนบ่ายสองกว่า ๆ นั่งรถต่อแล้วต่ออีกคัน กว่าจะลงจากรถที่อบอวลไปด้วยกลิ่นเหม็นสารพัด ฟ้าก็มืดเสียแล้ว
แม้แต่หม่าเยี่ยนที่ปกติกระฉับกระเฉงก็ยังโดนกลิ่นรมจนแทบแย่ ส่วนสวี่ฮุ่ยเฟินยิ่งหมดเรี่ยวหมดแรงเข้าไปใหญ่
พอลงจากรถแล้วได้ลมเย็นยามค่ำพัดอยู่ครู่หนึ่ง ถึงค่อยรู้สึกปลอดโปร่งขึ้น
เด็กสองคนถูกลินเหว่ยกับเฉิงอิงอุ้มไว้คนละคน เฉิงอิงอุ้มคนตัวเล็กกว่า
จากตอนแรกที่ตื่นเต้น พอผ่านไปสักพักก็เริ่มง่วงหงาวหาวนอน ช่วงครึ่งหลังของการเดินทางจึงหมดไปกับการหลับฝัน
เฉิงอิงเองก็รู้สึกราวกับถูกหมักจนกลิ่นซึมเข้าเนื้อ แต่ก็ยังมีเรี่ยวแรงเต็มเปี่ยม พอลงจากรถก็ยืนมองไปรอบ ๆ อยู่ตรงนั้น
เธอบอกบ้านลุงใหญ่ไว้ก่อนแล้วว่าจะมา ตอนนี้ก็น่าจะมีคนมารับพวกเธอ
เป็นอย่างที่คิด ไม่นานเฉิงอิงก็เห็นคนคนหนึ่งโบกมือเรียกพวกเธอ “ป้าสะใภ้รอง อาสาว ทางนี้ ทางนี้”
เฉิงอิงรีบบอก “แม่ ป้าสะใภ้ลุงสองฝ่ายแม่ พี่หงจวินของฉันเอารถวัวมารับพวกเราแล้ว อยู่ทางโน้น”
สวี่ฮุ่ยเฟินกับหม่าเยี่ยนมองเห็นพอดี จึงรีบเดินเข้าไปหา หม่าเยี่ยนตะโกนทัก “หงจวิน รอนานหรือเปล่าจ๊ะ”
สวี่ฮงจวินอายุเท่ากับลินเหว่ย แต่เพราะเรียนจบมัธยมต้นแล้วก็อยู่บ้านทำงาน ผิวจึงคล้ำกว่าลินเหว่ยอยู่หลายเฉด
พออยู่ในความมืดแล้วยิ้มออกมา ก็เห็นฟันขาวเด่นชัด
สวี่ฮงจวินพูดว่า “ไม่นานหรอกครับ ป้าสะใภ้รองนั่งรถมาเหนื่อยแล้วใช่ไหม รีบขึ้นรถวัวเถอะ พ่อกับแม่รออยู่ที่บ้านแล้ว มา ๆ เสี่ยวยงกับเจี๋ยเจี๋ย ให้ผมอุ้มต่อเอง”
รอจนลินเหว่ยกับเฉิงอิงขึ้นไปนั่งบนรถวัวเรียบร้อย สวี่ฮงจวินถึงส่งเด็กเล็กสองคนที่ยังไม่ตื่นให้ผู้ใหญ่รับไปอุ้ม
พอทุกคนนั่งกันเรียบร้อย สวี่ฮงจวินก็ยกแส้ขึ้นขับรถวัว พูดคุยเสียงดังมาตลอดทาง จนปลุกเด็กเล็กสองคนให้ตื่นขึ้นมา
สวี่หย่งกับสวี่เจียขยี้ตา ไม่รู้ว่าตัวเองอยู่ที่ไหน พอได้ยินเสียงคุ้นหูของสวี่ฮงจวิน ถึงนึกขึ้นได้ว่ากำลังไปบ้านลุงใหญ่
สวี่หย่งรีบร้องทักอย่างฉลาด “ลุงหงจวิน”
สวี่เจียนั่งเอนอยู่ในอ้อมแขนเฉิงอิง แล้วส่งเสียงเรียกตามอย่างออดอ้อน