เฉิงอิงกำลังสนุกสนานอยู่ที่กองผลิตเซียงหยาง เธอไม่รู้เลยว่าวันนี้เป็นวันสำคัญมากสำหรับเฉิงเหมย์หัว
วันนี้คนในบ้านหายไปสองคน แม่สู่อุ้มจึงทำอาหารเช้าน้อยลงกว่าปกติมาก ระหว่างคุยกับลินจวน ลูกสาวที่หยุดอยู่บ้านเหมือนกัน ว่าจะถอดผ้าหุ้มผ้านวมกับผ้าด้านในออกมาซัก เฉิงเหมย์หัวกลับลุกจากเตียงเสียแล้ว
แม่สู่อุ้มรู้สึกแปลกใจ ลูกเลี้ยงตื่นเช้าขนาดนี้เลยหรือ?
นับว่าหาได้ยากจริง ๆ แต่ในฐานะแม่เลี้ยง เธอก็ไม่คิดจะเข้าไปยุ่งอะไร
เมื่อวันอาทิตย์ที่แล้วเพิ่งพาแฟนมาที่บ้าน ถ้าเป็นแม่แท้ ๆ ก็คงต้องกังวลแล้วว่าลูกสาวจะไปบ้านแฟนเมื่อไร
แต่สวี่ฮุ่ยเฟินไม่เคยถามอะไร เธอเชื่อว่าเฉิงเหมย์หัวเองก็คงไม่ต้องการให้เธอถาม
พอเห็นอีกฝ่ายตื่นเช้าได้ยากนัก สวี่ฮุ่ยเฟินก็อดคิดในใจไม่ได้ หรือจะมีเรื่องอะไรกับแฟนของเธอ?
เป็นอย่างที่คิดจริง ๆ หลังอาหารเช้า เฉิงเหมย์หัวก็เปลี่ยนไปสวมเสื้อผ้าชุดใหม่ที่เพิ่งตัดปีนี้ทั้งชุด แล้วใส่รองเท้าหนังวัวคู่หนึ่งออกจากบ้าน “แม่สู่อุ้มคะ วันนี้หนูมีธุระ ตอนกลางวันไม่กลับมากินข้าวนะคะ”
“อ้อ รู้แล้ว ออกไปข้างนอกระวังตัวด้วยล่ะ”
รอจนอีกฝ่ายออกจากตึกแถวไปแล้ว ลินจวนจึงค่อยถามแม่เสียงเบา “เหมย์หัวจะไปบ้านแฟนหรือเปล่าคะแม่?”
สวี่ฮุ่ยเฟินตอบว่า “อาจจะมั้ง อย่างไรเสียเธอก็ไม่เคยถามความเห็นฉัน แถมไม่ได้ให้ฉันช่วยเตรียมอะไรพอดี ฉันจะได้ไม่ต้องวุ่นวายไปด้วย”
ตอนนี้งานของลูกสาวลงตัวแล้ว อายุเพิ่งสิบแปด สวี่ฮุ่ยเฟินจึงไม่รีบร้อนช่วยเธอดูตัว คิดว่าวัยนี้เป็นช่วงที่ควรทุ่มเทให้กับการทำงาน
คิดได้อย่างนี้ เธอก็จงใจย้ำกับลินจวนว่า เรื่องของลินเหว่ยน้องชายไม่ต้องเข้าไปวุ่นวาย ให้ตั้งใจทำงานในโรงงานให้ดีก่อน พยายามขึ้นเงินเดือนให้ได้เร็ว ๆ