ตอนกลางคืนก่อนนอน เฉิงอิงซึ่งนอนอยู่บนเตียงใหญ่เดียวกับสวี่ฮุ่ยเฟินและลินจวน เล่าเรื่องสองเรื่องที่เห็นตอนกลางวันให้ทั้งสองฟัง
เป็นอย่างที่คิด ทั้งสองคนช็อกเหมือนโดนฟ้าผ่า ตะลึงจนพูดไม่ออก ไม่อยากเชื่อเลยว่านี่เป็นเรื่องที่เฉิงเหมย์หัวซึ่งพวกเธอรู้จักทำลงไป
เฉิงอิงเล่าให้พวกเธอฟัง ก็เพื่อให้ระแวดระวังเฉิงเหมย์หัวมากขึ้น
ถ้าพูดถึงเรื่องหน้าด้าน เฉิงอิงคิดว่านอกจากตัวเองแล้วก็ไม่มีใครสู้เฉิงเหมย์หัวได้ จึงอยากให้พวกเธอระวัง อย่าตกหลุมพรางของเฉิงเหมย์หัวในวันหน้า
สวี่ฮุ่ยเฟินเลี้ยงเฉิงเหมย์หัวมาตั้งแต่เด็ก จะอย่างไรก็ยังไม่อยากเชื่อ “ทำไมเขาถึงทำแบบนี้ได้? ทำไมถึงกลายเป็นแบบนี้ไปได้?”
ลินจวนเองก็ตกใจมาก แต่รู้จักเฉิงเหมย์หัวดีกว่าแม่อยู่บ้าง “ฉันรู้ว่าเขาเห็นแก่ตัวมาก แต่เขาก็อายุมากกว่าฉันแค่ปีเดียวเอง ทำได้ถึงขั้นนี้เลยหรือ?”
ทั้งสองไม่เชื่อว่าเด็กสาววัยเดียวกับพวกเธอจะทำเรื่องแบบนี้ลงได้
ไม่มีใครสงสัยว่าเฉิงอิงโกหก เพราะอิงจื่อไม่ใช่คนแบบนั้น อีกอย่างเธอก็ไม่มีเหตุผลให้ต้องโกหก
ถ้าไม่ได้เห็นกับตา พวกเธอก็คงไม่เชื่อว่าเฉิงอิงจะแต่งเรื่องแบบนี้ขึ้นมาได้
แค่เห็นภาพแบบนั้นและได้ยินคำพูดเหล่านั้น พวกเธอก็รู้สึกว่ามันทำให้ตาและหูของอิงจื่อแปดเปื้อน
สวี่ฮุ่ยเฟินพยายามทำใจยอมรับข้อมูลเหล่านี้อย่างยากลำบาก ลูกเลี้ยงคนนี้น่ากลัวเกินไปแล้ว
โชคดีที่เธอหย่ากับเฉิงเฉียงแล้วพาลูก ๆ ออกมา ไม่อย่างนั้นเธอกลัวจริง ๆ ว่าสักวันเด็ก ๆ จะถูกลูกเลี้ยงคนนี้หลอกใช้