ตอนที่ 18
ไช่เหว่ยจู่กับเฉิงอิงนั่งคุยกันต่างวัย ส่วนด้านหลังก็มีคนมาหาลินจวนเพื่อพูดคุยด้วย
คนหนึ่งคือซูโม่ลี่จากตระกูลซูที่อยู่ลานหลัง อีกคนคือเฉินกั๋วหัวจากตระกูลเฉินที่อยู่ลานหน้า
เดิมทีทั้งสองคน รวมถึงหลิวลี่ลี่ ลินจวน และลินเหว่ย ต่างก็มีชะตากรรมเดียวกัน เพราะทุกคนล้วนเผชิญชะตาที่ต้องลงไปทำงานในชนบท
แต่ตอนนี้หลิวลี่ลี่กำลังดูตัวกับชายหนุ่ม และเรื่องดีก็กำลังจะเป็นผล ส่วนลินจวนยิ่งไปกว่านั้น เธอรับช่วงงานของแม่มาแล้ว
เพราะอย่างนั้น ลินจวนกับหลิวลี่ลี่จึงกลายเป็นคนที่ทั้งสองอิจฉา
ซูโม่ลี่พูดด้วยน้ำเสียงเจือความขุ่นเคืองว่า “เธอนี่โชคดีจริง ๆ แม่ยังคอยเป็นห่วงเธอ แต่แม่ฉันไม่เคยสนใจว่าฉันจะเป็นตายร้ายดีอย่างไร ในสายตามีแต่พี่ชายฉันคนเดียว”
ที่จริงสมาชิกในตระกูลซูมีไม่มาก มีลูกชายหนึ่งคน ลูกสาวหนึ่งคน พ่อของซูโม่ลี่เป็นครูประถม เขาใช้เส้นสายหาทางให้พี่ชายคนโตของเธอเข้าไปเป็นลูกจ้างชั่วคราวในโรงงานเครื่องจักร แต่พอถึงคราวซูโม่ลี่ พ่อแม่กลับไม่ยอมออกแรงช่วยสักนิด
คำพูดของสามีภรรยาตระกูลซูที่มีต่อลูกสาวก็คือ จะลงไปทำงานในชนบทก็ได้ หรือไม่ก็หาพ่อม่ายสักคนแต่งงานด้วย
ซูโม่ลี่ยังสาว จะให้ไปเป็นแม่เลี้ยงของคนอื่นได้อย่างไร เพราะฉะนั้นชะตาที่รอเธออยู่จึงมีแต่ต้องลงไปทำงานในชนบท
ที่จริงแล้ว นี่ก็ไม่ใช่ว่าจะไม่มีความหวังเสียทีเดียว เธอคิดว่าขอแค่อยู่ในชนบทสักสองสามปี ก็คงได้กลับเข้าเมือง
ลินจวนเดาออกว่าซูโม่ลี่รู้สึกอย่างไร ในเวลานี้เธอพูดอะไรก็ดูไม่เข้าท่า เพราะแค่การที่เธอยืนอยู่ตรงนี้ก็เหมือนกำลังโอ้อวดใส่ซูโม่ลี่แล้ว
ลินจวนจึงพูดได้แค่ว่า “งานนี้น้องชายฉันยกให้ฉันเอง”
ซูโม่ลี่ยิ่งฟังก็ยิ่งขุ่นใจ ลินเหว่ยดีกับพี่สาวอย่างลินจวนเหลือเกิน ถึงกับยอมยกโอกาสได้งานให้
แล้วพี่ชายของเธอล่ะ เขาไม่เคยเห็นเธอเป็นน้องสาวด้วยซ้ำ อยู่บ้านก็เอาแต่ใช้ให้เธอทำโน่นทำนี่ ราวกับเธอเป็นคนรับใช้ในบ้าน
ซูโม่ลี่พูดว่า “ลินเหว่ยดีกับเธอจริง ๆ หวังว่าตอนลงไปทำงานในชนบท เธอจะได้ถูกจัดให้ไปที่เดียวกับลินเหว่ย จะได้คอยดูแลช่วยเหลือกัน”