บทที่ 41
เดือนห้าอากาศเริ่มอุ่นขึ้นแล้ว แต่ตอนกลางคืน โดยเฉพาะกลางคืนบนภูเขา อุณหภูมิยังค่อนข้างต่ำ
คนที่ฮูจีจู่พามาแม้จะแบ่งเป็นสองกลุ่ม ผลัดกันลงไปหากล่องที่ก้นทะเลสาบ แต่น้ำในทะเลสาบก็ยังเย็นจนพวกเขาหนาวสั่นแทบทนไม่ไหว
หลังจากกู้กล่องขึ้นมาครบทุกใบ พวกเขาก็ปีนขึ้นฝั่ง เช็ดตัวให้แห้งแล้วสวมเสื้อผ้าแห้งของตัวเอง ทว่าร่างกายยังสั่นเทา ใบหน้าซีดเผือด ผู้ชายหลายคนถึงกับจามออกมา
แม้ร่างกายจะหนาวจนสั่น แต่ในใจของพวกเขากลับร้อนผ่าว
นักเลงหัวไม้คนหนึ่งชื่อเถียนเอ่อโหร่วโจวถามว่า “พี่จีจู่ ให้พวกเราช่วยขนกล่องลงไปที่ตีนเขาไหม คนที่จะมารับพวกเราจะมาถึงเมื่อไหร่”
ที่สำคัญที่สุดคือ “แล้วจะจ่ายเงินให้พวกเราเมื่อไหร่”
ฮูจีจู่เป็นคนเดียวที่ไม่ได้ลงน้ำ งานเหน็ดเหนื่อยแบบนี้แน่นอนว่าต้องยกให้คนอื่นทำ
ก่อนหน้านี้ฮูจีจู่ยังรู้สึกว่าตอนที่ตัวเองสั่งให้คนพวกนี้ทำงานนั้น ช่างน่าเกรงขามยิ่งกว่าพี่ชายที่เป็นหัวหน้ากองผลิตเสียอีก
ได้ยินคำถาม ฮูจีจู่ก็ใช้ไฟฉายส่องนาฬิกาข้อมือของตัวเอง ก่อนตอบว่า “ใกล้ถึงเวลานัดแล้ว คนที่จะมารับจะมาพบพวกเราที่นี่แล้วขนกล่องไป พวกเรามีหน้าที่แค่กู้กล่องขึ้นมา เรื่องที่เหลือไม่เกี่ยวกับเรา เข้าใจไหม
“อีกอย่าง เรื่องคืนนี้ ตั้งแต่วินาทีนี้ไปให้ลืมให้หมด ต่อให้เมาจนหัวราน้ำก็ห้ามแพร่งพรายออกจากปาก ไม่อย่างนั้นถ้าเกิดเรื่องอะไรขึ้น ฉันไม่รับผิดชอบพวกแกนะ”
ทุกคนต่างตบอกยืนยันว่าพวกเขาจะรับเงินอย่างเดียว ไม่ถามว่าเป็นเรื่องอะไร ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการเอาไปบอกคนนอก
พวกเขาเก็บความลับเก่งที่สุด
ยิ่งไปกว่านั้น ต่อให้มีความคิดไม่ซื่ออยู่บ้าง พอเห็นว่าพี่ชายของฮูจีจู่เป็นหัวหน้ากองผลิตเซียงหยาง พวกเขาก็ไม่กล้าทำอะไรอยู่ดี