ไม่รู้ม่อจะคิดยังไง แต่เหยียนกับชิงเชื่อแล้ว ยังปลอบไป๋เจ๋อว่าตอนนี้แบบนี้ก็ดีแล้ว ขอแค่ร่างกายไม่มีปัญหาก็พอ
คิดถึงการไป "ล่าขุมทรัพย์" ในป่า ไป๋เจ๋อขยับเข้าไปใกล้ชิง ถามว่า "ช่วงนี้ในเผ่าจะออกไปหาของป่ากันไหม"
ชิงกลืนอาหารในปากลง "หน่วยล่าสัตว์เพิ่งกลับมา อาหารในเผ่ามีพอ มนุษย์กึ่งสัตว์คงยังไม่ออกไปข้างนอกชั่วคราว"
"ทำไมเหรอ"
ไป๋เจ๋อตอบ "เปล่าหรอก ข้าแค่นึกว่าถ้ามี ข้าอยากออกไปดูด้วยกัน"
เหยียนที่ตั้งหน้าตั้งตากินข้าวมาตลอด ได้ยินก็เงยหน้าขึ้น "ม่ออยู่ไม่ใช่เหรอ เขาพาเจ้าไปได้"
ไป๋เจ๋อ "พวกเจ้าไม่ต้องออกไปล่าสัตว์หรือ"
เหยียนโบกมือ "ถึงพวกข้าจะเก่ง แต่ก็ต้องให้โอกาสคนอื่นได้ทำประโยชน์ให้เผ่าบ้าง"
ชิงแปลความให้ "มนุษย์สัตว์ในเผ่าผลัดเปลี่ยนหมุนเวียนกัน"
ไป๋เจ๋อมองม่ออย่างไม่แน่ใจ
ม่อน้ำเสียงเรียบเฉย "เจ้าอยากไปที่ไหน"
"ภูเขาทางตะวันออกนั่นได้ไหม" ไป๋เจ๋อนึกถึงเห็ดที่เก็บเมื่อครั้งที่แล้ว
"อืม"
ชิงคิดว่าถ้าม่อไม่ยินยอม ก็จะให้เหยียนพาตัวเองกับไป๋เจ๋อไป แต่เห็นม่อตอบตกลงอย่างเด็ดขาดชื่นใจ ก็อดแปลกใจไม่ได้
เขาถาม "ไป๋เจ๋อ ข้าไปกับเจ้าด้วยได้ไหม"
"ได้สิ" ไป๋เจ๋อยินดีมากที่ชิงมาด้วย ถ้าให้เขากับม่อออกไปข้างนอกกันสองคน แค่คิดก็ตื่นเต้นแล้ว
เหยียนบอก "งั้นพรุ่งนี้ข้ากับม่อจะพาพวกเจ้าไป"
ไป๋เจ๋อพยักหน้า "ได้"
"แล้วพวกข้าสองคนล่ะ พวกข้าไปด้วยได้ไหม" ซีดึงเจว๋ยมา ถามทันที
เหยียนปฏิเสธตรง ๆ "ไม่ได้ ข้างนอกอันตราย"